I SA/Kr 1542/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 maja 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne wraz z odsetkami za zwłokę postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 13 maja 2015r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. G. odmówił umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne wraz w odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 12.827,89 zł. Powyższa decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie art. 44 § 1-4 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu 2 czerwca 2015r. W dniu 6 sierpnia 2015 r. został skarżącemu wydany odpis decyzji. Pismem z dnia 2 września 2015 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na w/w decyzję. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odrzucił skargę z powodu wniesienia jej po terminie, który w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 2 lipca 2015 r. Odpis postanowienia z uzasadnieniem oraz z pouczeniem o przysługującym skarżącemu środku odwoławczym został doręczony skarżącemu w dniu 24 listopada 2015 r. W piśmie z dnia 27 listopada 2015 r. (30 listopada 2015 r. data wpływu do tut. Sądu) skarżący podniósł, iż Państwowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych przesłał do niego decyzję pocztą i w tym terminie nie została ona odebrana, z uwagi na fakt, że przebywał on wówczas na urlopie poza K. Skarżący podkreślił również, że decyzję odebrał osobiście w ZUS-ie w dniu 6 sierpnia 2015 r. (dołączając do akt ksero odbioru poświadczone przez ZUS), wskazując jedocześnie, że nie został poinformowany o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. A ponadto podniósł, że składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 4 września 2015 r. dochował 30 dniowego terminu do jej wniesienia licząc od dnia w którym to otrzymał decyzję osobiście w Oddziale ZUS w K. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 25 stycznia 2016 r. dotyczące doprecyzowania w/w pisma, skarżący wskazał, że jego pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Ustawodawca dla doręczania pism osobom fizycznym ustanowił wiążące organ administracyjny reguły doręczenia realizowane w praktyce przez podmiot, którym organ posługuje się w celu doręczenia korespondencji. W pierwszej kolejności należy podjąć próbę doręczenia przesyłki adresatowi osobiście zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. dalej jako kpa). W sytuacji, gdy ten sposób doręczenia nie będzie możliwy z uwagi na nieobecność adresata, wówczas powinien zastosować reguły wynikające z art. 43 kpa. Ostatecznie zaś, gdy zawiodą próby doręczenia pisma w trybie art. 42 i 43 kpa, wówczas w rachubę wchodzi konieczność doręczenia pisma w sposób określony w art. 44 kpa. W myśl art. 44 § 1 kpa w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 maja 2015r. była dwukrotnie awizowana, o czym adresat został zawiadomiony stosownie do art. 44 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i o czym świadczą odpowiednie adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W myśl art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy podkreślić, iż skarżący mylnie poczytuje datę 6 sierpnia 2015 r. jako datę doręczenia decyzji, wówczas bowiem odebrał osobiście z organu jedynie jej odpis, natomiast skuteczne jej doręczenie zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych nastąpiło w dniu 2 czerwca 2015 r. Sąd pragnie zauważyć, że skuteczne doręczenie decyzji w dniu 2 czerwca 2015 r. spowodowało wejście i funkcjonowanie decyzji w obrocie prawnym, a powoływanie się przez skarżącego na osobisty odbiór decyzji w siedzibie organu w tych okolicznościach faktycznych nie ma żadnego znaczenia. Zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 2 lipca 2015r., tymczasem skarga została złożona w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 września 2015r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia skargi. Stosownie, zaś do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl natomiast art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie natomiast z art. 84 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z ugruntowanym zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie stanowiskiem o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody do dokonania czynności procesowej nawet przy użyciu największego, w danych warunkach wysiłku. Stanowisko takie wyraził między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/03, (dost. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu, w świetle przetoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, iż skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Fakt przebywania przez skarżącego na urlopie, co spowodowało brak możliwości odebrania decyzji, nie może w ocenie Sądu skutkować przywróceniem terminu do wniesienia skargi. Należy podkreślić, że skoro strona skarżąca zainicjowała postępowanie administracyjne to powinna czynnie brać w nim udział, interesować się przebiegiem postępowania. Ponadto strona wszczynając postępowanie przed organem administracyjnym powinna mieć całkowitą świadomość, że będą do niej kierowane rozstrzygnięcia organu bądź inne pisma procesowe. Urlop wnioskodawcy nie może być okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu, gdyby bowiem organy chciały brać to pod uwagę spowodowało by to paraliż ich działania. Zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/ Wr 296/11, "Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma". Urlop skarżącego z pewnością nie jest okolicznością, która uprawdopodobniłaby brak winy w uchybieniu terminu, tym bardziej że skarżący miał prawo spodziewać się doręczenia decyzji, skoro został zawiadomiony o zakończeniu postępowania w sprawie z wniosku z dnia 9 marca 2015 r. i w dniu 6 maja 2015 r. zapoznał się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skarżący przewidując urlop winien podjąć działania, aby zabezpieczyć swoje interesy prawne. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący przedstawioną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Argumentacja strony nie spełnia tych kryteriów. W świetle przedstawionych powyższej faktów i obowiązującej regulacji prawnej Sąd uznał, iż strona skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i na podstawie art. 86 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.