I SA/Kr 155/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2012 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2008, 2009, 2010 i 2011 p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącej E.D. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem P.D. ur. 12 maja 1975 roku. Ich miesięczny dochód wynosi 1.260 zł i stanowi go pobierane przez skarżącą świadczenie opiekuńcze w wysokości 520 zł i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 150 zł oraz renta socjalna jej syna w wysokości 590 zł. Skarżąca nie dysponuje żadnym majątkiem. Swój wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni uzasadniła faktem, iż jest osobą bezrobotną i schorowaną. Stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie pracy. Sytuacja materialna wnioskodawczyni jest bardzo trudna. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i rodziny w świetle w/w przepisu należy rozumieć takie zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony, że nie byłaby ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W przedmiotowej sprawie skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych w całości. Winna ona zatem wykazać, że jej sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że nie może ona wygospodarować środków koniecznych na pokrycie tych kosztów we własnym zakresie. Analizując sytuację materialną E.D.orzekający doszedł do przekonania, iż spełnia ona przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wnioskodawczyni nie jest bowiem w stanie pokryć kosztów sądowych - które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu w kwocie 500 zł od złożonej skargi - bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i syna. Źródłem utrzymania skarżącej i jej syna są: świadczenie opiekuńcze w wysokości 520 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 150 zł i renta socjalna w wysokości 590 zł. Łączny miesięczny dochód przypadający na dwie osoby wynosi zatem 1.260 zł, co oznacza, że na osobę w rodzinie przypada kwota 630 zł. Nie są to dochody wysokie zważywszy na aktualne ceny produktów żywnościowych, sanitarnych, czy też mediów. Środki finansowe, które pozostają w miesiącu do dyspozycji skarżącej wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Skarżąca nie posiada przy tym żadnego majątku, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych zainicjowanego postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca korzysta z pomocy społecznej, co niewątpliwie świadczy o jej trudnej sytuacji materialnej. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności przychylono się do wniosku skarżącej i orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).