I SA/Kr 157/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Wnioskiem z dnia 30 lipca 2018 r. I. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o przyznanie jej prawa pomocy. Skarżąca wezwana zarządzeniem Starszego Referendarza Sądowego z dnia 8 sierpnia 2018 r. o sprecyzowanie zakresu wniosku, w piśmie z dnia 3 września 2018 r. wskazała, że domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że uprawniony podmiot może wystąpić ze stosownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem. Z drugiej jednak strony wydanie korzystnego orzeczenia co do zwolnienia od kosztów sądowych eliminuje dalsze pozytywne rozpoznawanie wniosków w takim zakresie. W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2018 r. skarżącej I. S. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Orzeczenie to jest prawomocne, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało stronie cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż aktualnie na wnioskodawczyni nie ciąży obowiązek uiszczania kosztów sądowych. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie strona korzysta ze zwolnienia od pełnych kosztów sądowych, rozpoznanie jej wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.