I SA/Kr 1572/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1572/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r., sprawy ze skargi S.J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 sierpnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia, - s k a r g ę o d d a l a - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, na podstawie zarządzeń zabezpieczenia nr [...] oraz [...] z dnia 6 czerwca 2013r. wszczął wobec S.J. postępowanie zabezpieczające obejmujące zobowiązanie w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc listopada 2013r. w wysokości 118.622,00 zł i za miesiąc marzec 2013r. w wysokości 69.676,00 zł. Podstawą wydania tych zarządzeń zabezpieczenia były decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o numerach [...] oraz [...]. Zarządzenia te doręczono stronie w dniu 10 czerwca 2013r. W dniu 10 czerwca 2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego w ING Bank Śląski SA, PKO BP SA, BRE Bank SA oraz w Banku Polska Kasa Opieki SA. Ponadto w dniu 14 czerwca 2013r., na podstawie wniosku z dnia 07 czerwca 2013r. Sąd Rejonowy w K. VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w C. ustanowił zabezpieczenie poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości gruntowej w J. (działka nr [...]) dla której Sąd rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Ponieważ w dniu 26 listopada 2013r. skarżący złożył wniosek o zmianę zakresu zabezpieczenia, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 11.12.2013r. nr [...] uchylił zajęcia o zabezpieczeniu rachunku bankowego w PKO BP SA, BRE Banku SA, Banku Polska Kasa Opieki SA oraz uchylił zabezpieczenie ustanowione na nieruchomości gruntowej w J. (KW nr [...]). Utrzymano w mocy tylko zabezpieczenie środków na rachunku bankowym w ING Banku Śląskim SA. Wnioskami z dnia 9 września 2013r. nr [...] oraz [...] wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego z prośbą o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 31 marca 2014r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r. przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 31 marca 2014r. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Na postanowienie organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 sygn. akt I SA/Kr 912 /14 skargę oddalił. Wnioskami z dnia 26 marca 2014r. nr [...] oraz [...] wierzyciel ponownie zwrócił się do organu egzekucyjnego z prośbą o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 30 czerwca 2014r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 31 marca 2014r. przedłużył więc termin zabezpieczenia do dnia 30 czerwca 2014r. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Na postanowienie organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 28 października 2014 sygn. akt I SA/Kr 1200/14 skargę oddalił. Wnioskami z dnia 27 czerwca 2014r. o numerach [...] oraz [...] wierzyciel ponownie zwrócił się do organu egzekucyjnego z prośbą o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 30 września 2014r. W uzasadnieniu wierzyciel powielił argumenty powołane w poprzednich wnioskach o przedłużenie zabezpieczenia przedstawiając aktualny stan sprawy, podkreślając w szczególności, że nie może jeszcze zakończyć postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2013r. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 159 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w związku z art.123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1289) po rozpatrzeniu wniosków z dnia 27 czerwca 2014r. o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 30 września 2014r. w związku z wydanymi przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzjami o numerach [...] i [...] z dnia 6 czerwca 2013r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2013r. w kwocie 118.622,00 zł i marzec 2013r. w wysokości 69.676,00 zł przychylił się do wniosku wierzyciela i przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 30 września 2014r. W zażaleniu na to postanowienie podatnik zarzucił organowi: 1) nieuwzględnienie zmiany stanu prawnego, tj. nowelizacji art. 159 § 3 u.p.e.a., skoro bowiem od dnia 21 listopada 2013 r. przepis ten stanowi, iż termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela o okres do 3 miesięcy, to uwzględniając, iż pierwszy wniosek o przedłużenie zabezpieczenia pochodzi jeszcze z dnia 9 września 2013 r. - maksymalny okres zabezpieczenia może trwać do 9 grudnia 2013 r. (termin obliczony zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.), przy czym termin ten już upłynął; 2) bezprzedmiotowość wydanego postanowienia, gdyż wydano je w trybie i na zasadach art. 159 u.p.e.a., a przepis ten został znowelizowany, a w nowym stanie prawnym przepis wyraźnie odnosi się już tylko do obowiązku o charakterze niepieniężnym, podczas gdy taki obowiązek (niepieniężny) nie jest przedmiotem zabezpieczenia w sprawie; 3) rażące naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez: - błędne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, - zaniechanie wskazania jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których organ poczynił określone ustalenia faktyczne, - zaniechanie sporządzenia prawidłowego (spełniającego wymogi stawiane przez przepisy) uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie wskazania szczegółowych okoliczności faktycznych, z których organ wyprowadza wniosek, iż jest prawdopodobne, że zobowiązanie wynikające z danej decyzji nie zostanie wykonane, - zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed wydanie orzeczenia, - prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 k.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy, w szczególności przez przyjęcie, iż podatnik powinien ponosić negatywne konsekwencje długotrwałości postępowań podatkowych; 4) naruszenie art. 159 § 2 i § 3 u.p.e.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające przedłużeniu terminu zabezpieczenia w związku z wydanymi decyzjami w przedmiocie przybliżonych kwot nienależnie otrzymanego zwrotu podatku VAT za luty 2013 r. (sygn. [..]) i marzec 2013 r. ([...]) mimo braku podstaw prawnych i faktycznych dla takiego postąpienia. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia opisanego postanowienia z dnia 30 czerwca 2014r. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że podstawą wydania zarządzeń zabezpieczenia były decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] oraz [...]. Decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014r. sygn. akt I SA/Kr 1773/13. W wyroku Sąd określił, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu zarzut strony zawarty w punkcie pierwszym zażalenia jest nieuzasadniony. W przepisie art. 159 § 2 u.p.e.a. wskazano, że co do obowiązku o charakterze niepieniężnym termin zabezpieczenia może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy, ale ustawodawca w przepisie tym nie zawarł takiego ograniczenia w stosunku do należności o charakterze pieniężnym. Oznacza to, że organ egzekucyjny obowiązany jest przedłużyć termin do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w terminie trwania zabezpieczenia, a także to, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużony w sposób nieograniczony. Za nieuzasadniony uznano również drugi zarzut. Organ przyznał rację stronie, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, nie przewiduje możliwości uchylenia na wniosek zobowiązanego zabezpieczenia o charakterze pieniężnym. W konsekwencji nie przewiduje też (konieczności) wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Organ odwoławczy uznał jednak, że w niniejszej sprawie, z uwagi na wszczęcie postępowania przed nowelizacją przepisów należy zastosować przepis ar. 159 u.p.e.a. w brzmieniu przed nowelizacją. Wskazuje na to przepis przejściowy - art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Tym samym organ odwoławczy, nie uwzględniając tego zarzutu, przyjmuje stanowisko bardziej korzystne dla zobowiązanego. Zastosowanie art. 159 u.p.e.a. w nowym brzmieniu - jak chce zobowiązany - oznaczałoby, że postępowanie zabezpieczające obowiązku o charakterze pieniężnym trwa z mocy prawa, a zobowiązany nie miałby środka prawnego do kwestionowania jego długości. W kontekście trzeciego zarzutu wskazano, że we wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia z dnia 27 czerwca 2014r. wierzyciel - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego uzupełnił argumenty powołane w poprzednich wnioskach o przedłużenie terminu zabezpieczenia, przedstawiając aktualny stan sprawy, a w szczególności podkreślił, że nie może zakończyć postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2013r. do kwietnia 2013r. Dodatkowo wyjaśniono, że organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do kontrolowania przebiegu postępowania podatkowego i oceniania, czy zasadne jest dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie. Jeżeli strona uważa, że postępowanie wymiarowe prowadzone jest w sposób przewlekły, to służą jej środki prawne przewidziane w ustawie. Odnosząc się do czwartego zarzutu podniesiono natomiast, że termin trwania zabezpieczenia od jego dokonania w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 i 33a ustawy Ordynacja podatkowa został określony w powyższym przepisie (art. 159 u.p.e.a.) i zasadniczo wynosi trzy miesiące. Ustawodawca jednak na podstawie art. 159 § 2 tej ustawy przewidział możliwość przedłużenia powyższego terminu na wniosek wierzyciela. Warunkiem przedłużenia czasu trwania zabezpieczenia jest pojawienie się uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W przepisie tym wskazano, że co do obowiązku o charakterze niepieniężnym termin zabezpieczenia może być przedłużony tylko o okres 3 miesięcy. Ustawodawca w tym przepisie nie zawarł takiego ograniczenia w stosunku do należności o charakterze pieniężnym, a z takim mamy do czynienia w omawianej sprawie. W przypadku uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania egzekucyjnego, celem przymusowego dochodzenia zabezpieczonej należności pieniężnej, organ egzekucyjny może skorzystać z instytucji określonej w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wielokrotnie. Z istoty regulacji zawartej w powyższym artykule nie wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia ma zapaść w czasie, kiedy termin zabezpieczenia jeszcze się nie zakończył, lecz to, aby przed upływem tego terminu wierzyciel złożył stosowny wniosek o jego przedłużenie, co w niniejszej sprawie nastąpiło. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.J. uzupełnił zarzuty zażalenia zarzucając organowi dodatkowo naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego zażaleniem postanowienia organu pierwszej instancji pomimo tego, iż istniały podstawy dla odmiennego postąpienia, tj. w szczególności jego uchylenia w całości. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia opisanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2014r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ˗ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jednolity Dz. U. 2012r. poz. 270/ wynika natomiast, że sąd uchyla decyzję /postanowienie/ jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia dojść może natomiast w sytuacji gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, mającego zastosowanie w sprawie. Na wstępie zaznaczyć należy, że tożsame postępowania odnoszące się do poprzednich przedłużeń terminu zabezpieczenia były przedmiotem rozpatrzenia przez tut. Sąd, który wyrokami z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. I SA/Kr 912/14 oraz z dnia 28 października 2014r. sygn. I SA/Kr 1200/14 nie podzielił argumentacji skarżącego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela to stanowisko uznając przede wszystkim że orzeczenie w pkt II wyroku Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1773/13 , iż zaskarżone decyzje (czyli dotyczące określenia przybliżonej kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku oraz orzeczenia o zabezpieczeniu w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013r.) nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Rozstrzygnięcie Sądu w ww. zakresie oznacza, że organ od chwili wyrzeczenia przez Sąd powyższego nie może dokonywać żadnych nowych czynności zabezpieczających, ale dotychczasowe czynności pozostają w mocy, dopóty, dopóki sam organ stosując wytyczne Sądu nie usunie zaistniałych naruszeń prawa. Organ nie może więc dokonywać nowych zajęć, czynności egzekucyjnych, ale takie wyrzeczenie Sądu nie niweczy skutku dotychczasowych czynności egzekucyjnych (czy zabezpieczających). W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 159 u.p.e.a. Oceniając tę kwestię należy zaznaczyć, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma przepis art. 159 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym przed nowelizacją z dnia 21 listopada 2013 r. Jak wynika z art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a. w przypadku wydania decyzji o zabezpieczeniu przyszłych zobowiązań podatkowych organ uchyla zabezpieczenie, na żądanie zobowiązanego, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia nie został zgłoszony wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, z tym że ów 3-miesięczny termin może być przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Termin przedłużenia zabezpieczenia został określony tylko dla obowiązków o charakterze niepieniężnym (o okres do 3 miesięcy). Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykładnią art. 159 § 2 u.p.e.a. w odniesieniu do przysługujących organowi egzekucyjnemu uprawnień do przedłużenia terminu zabezpieczenia obowiązku o charakterze pieniężnym, termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przez organ egzekucyjny przedłużony w sposób nieograniczony. Również komentatorzy; P. Przybysz ("Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Warszawa 2008, s. 444), R. Hauser, (w: R. Hauser i inni, "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", C.H. Beck 2008, Nb 4 do art. 159, s. 589, z powołaniem się na E. Wengerka), czy D. Jankowiak, ("Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Komentarz 2008", Unimex, strony 945-946) zgodnie wskazują, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużony w sposób nieograniczony, jednakże powinien być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie powinien być od niego dłuższy. Wykładnia ta, wskazując na brak prawnych ograniczeń co do przedłużenia terminu zabezpieczenia należności pieniężnych, nie różnicuje przy tym przesłanek przedłużenia w zależności od terminu, na jaki przedłużenie następuje oraz w zależności od tego, czy jest to pierwsze przedłużenie terminu, czy też kolejne. Oznacza to, że na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny obowiązany jest na wniosek wierzyciela przedłużyć termin zabezpieczenia z uzasadnionych przyczyn, a także to, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużony wielokrotnie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z zabezpieczeniem należności pieniężnych a zatem organ egzekucyjny był uprawniony do przedłużenia terminu zabezpieczenia . Za bezpodstawny należy uznać także zarzut, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy niemające zastosowania w sprawie. Organ drugiej instancji wyjaśniał w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 159 u.p.e.a., w związku ze zmianą niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjny w administracji na mocy ustawy z dnia 6 listopada 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289), w obowiązującym od dnia 21.11.2013 r. brzmieniu, postępowanie zabezpieczające dotyczące należności pieniężnych nie jest ograniczone w czasie. Stąd też obecnie nie dokonuje się przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie jednak postępowanie zostało wszczęte przed dniem 21 listopada 2013 r., tj. zanim doszło do zmiany brzmienia art. 159 u.p.e.a., stąd też stosownie do art. 123 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, przepis zmieniony nie miał zastosowania. Co do zarzutów związanych z naruszeniami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania to także nie są one uzasadnione. Organ przedłużył termin zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i wskazał na okoliczności faktyczne uzasadniające to przedłużenie. Tymi okolicznościami był fakt prowadzenia kontroli u kontrahentów skarżącego, przy tym w uzasadnieniu wskazano na konkretne podmioty, zatem okoliczność ta może być zweryfikowana. Wskazano także, że brak ostatecznej decyzji wymiarowej w sprawie czyni niemożliwym złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo w skardze wskazano ogólnie na naruszenia przepisów postępowania, cytując treść przepisów i zasad postępowania administracyjnego, natomiast skarżący nie wskazał na czym te naruszenia miałyby konkretnie polegać w niniejszej sprawie. Uzasadnienie postanowienia zawiera wszelkie elementy prawem przewidziane, wskazano na okoliczności faktyczne, przepisy prawa znajdujące zastosowanie, postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania. Sąd nie podzielił również zarzutu braku spełnienia podstawowej przesłanki przedłużenia zabezpieczenia jaką jest istnienie uzasadnionych przyczyn niemożności wszczęcia postępowania egzekucyjnego W dotychczasowym piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano, że uzasadnionymi przyczynami przedłużenia terminu zabezpieczenia są: - niezakończenie postępowania kontrolnego lub podatkowego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 maja 2008 r. I SA/Kr 791/07, Lex nr 524699) - gdyż brak decyzji uniemożliwia wszczęcie postępowania egzekucyjnego a nie chodzi tu o egzekucję obowiązku wprost wynikającego z przepisu prawa (wyroki NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FSK 888/06, Lex nr 596635, z dnia 24 marca 2009 r., II FSK 1876-1875/08, Lex nr 596047, Lex nr 575440), - konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż celem postępowania podatkowego jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego i dokonanie wszechstronnej oceny dowodów by możliwe było prawidłowe określenie (ustalenie) zobowiązania podatkowego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2008 r., I SA/Wr 1213/07, Lex nr 468123), - zaskarżenie decyzji wymiarowej i wstrzymanie jej wykonania, problemy ze skutecznym doręczeniem decyzji podatkowej lub upomnienia jeżeli jest ono wymagalne (M. Faryna, Komentarz do art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji 2010.12.01, Lex/el pkt 3.5.). W rozpoznawanej sprawie uzasadnione przyczyny niemożności wszczęcia postępowania egzekucyjnego zostały bez wątpienia wykazane przez wierzyciela w składanych wnioskach o przedłużenie terminu zabezpieczenia. Zaliczyć do nich należało: brak zakończenia postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. oraz konieczność uzyskania niezbędnego materiału dowodowego, szczegółowo opisanego we wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski stwierdzić należy, iż brak było ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.