I SA/Kr 1576/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: W.P. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie informacji postanawia: odrzucić skargę. Skarżący W.P. złożył skargę, w treści której wskazał, iż dotyczy ona pisma z dnia 14 lipca 2010 r. nr [...]. Z treści skargi nie wynikało co dokładnie zostało nią objęte, gdyż ze skargi wynikało w istocie, że organy nie przestrzegają obowiązującego prawa. W związku z powyższym skarżący został wezwany do uzupełnienia skargi poprzez wskazanie, czy jej przedmiotem jest: - bezczynność Izby Skarbowej, a jeśli tak to powinien wskazać na czym jego zdaniem ta bezczynność polega, czyli jakiego działania domaga się od organu (jaka jest dokładnie treść jego żądania), lub - inny akt Izby Skarbowej, a jeżeli tak to wskazanie jego daty i sygnatury lub - nieprzestrzeganie przez Izbę Skarbową (bądź inny organ podatkowy) prawa. Jednocześnie w wezwaniu zostało wskazane, że w braku innego wskazania, Sąd potraktuje, iż przedmiotem skargi jest nieprzestrzeganie obowiązującego prawa przez Izbę Skarbową, jak to zostało podane w treści skargi. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący ponownie podał, że pracownicy administracji skarbowej nie znają prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wniosków Skarżącego o czym wielokrotnie był informowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zakres działania Wojewódzkich Sądów Administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analizując treść skargi należy stwierdzić, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w żadnej z powyższych kategorii. Skarżący w istocie swoją skargą objął informację zawartą w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lipca 2010 r. i w konsekwencji wysnuł wniosek, że organy podatkowe nie znają przepisów obowiązującego prawa. Po wezwaniu Skarżącego do sprecyzowania zakresu skargi należy stwierdzić, że skarżąc konkretne pismo, chciał zwrócić Sądowi uwagę na nieznajomość prawa przez administrację skarbową. Nie domagał się on przy tym podjęcia przez Sąd jakichkolwiek działań. W szczególności nie podał, że przedmiotem skargi jest bezczynność organów podatkowych. Nie można wobec powyższego zakwalifikować powyższej skargi, jako skargi na bezczynność w zakresie przekazania sprawy właściwemu organowi, jeżeli konkretny organ podatkowy twierdzi, że nie jest właściwy do rozstrzygnięcia sprawy. W wezwaniu do Skarżącego Sąd wyraźnie zapytał, czy przedmiotem skargi jest między innymi bezczynność organów podatkowych. W odpowiedzi Skarżący nie stwierdził jednak, aby organy podatkowe pozostawały bezczynne, lecz stwierdził, jak zostało to już wyżej przedstawione, że nie znają one obowiązującego prawa. Tymczasem z wyżej wskazanego przepisu nie wynika, aby przedmiotem skargi mogła być ogólnie stwierdzona nieznajomość prawa przez organ podatkowy w oderwaniu od zaskarżenia konkretnego aktu bądź czynności. Podsumowując należy stwierdzić, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie mieści się ona w przedmiocie, w jakim może orzekać sąd administracyjny. Powołany powyżej przepis nie przewiduje skargi na pismo wysłane przez organ podatkowy, jak również przepis ten nie przewiduje skargi na "nieznajomość prawa" przez organy podatkowe. Skarżący nie wskazał również, aby przedmiotem jego skargi była bezczynność organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Niniejsza sprawa bowiem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji postanowienia