I SA/Kr 1577/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego Zakładu Usługowo – Produkcyjnego "E." Sp. jawna S.B., P.. z siedzibą w L.o zasądzenie od organu kosztów wniosku o nadanie klauzuli prawomocności wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2014 r., I SA/Kr 1577/14 w sprawie ze skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2010 r. postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o doręczenie mu wyroku tego Sądu z dnia 25 września 2014 r., I SA/Kr 1577/14 wraz z klauzulą prawomocności oraz zasądzenie od organu kosztów związanych z niniejszym wnioskiem według norm przypisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 169 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa" - prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z powołanym przepisem po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Praktyka stosowania ww. art. 169 ppsa polega więc na zamieszczeniu na oryginale orzeczenia sądu stosownej klauzuli i dokonaniu wzmianki o prawomocności na wydanym (wraz z zwracanymi aktami sprawy) organowi odpisie. Postanowienie stwierdzające prawomocność wyroku z dniem 30 stycznia 2015 r. zostało wydane dnia 3 lutego 2015 r., a akta sprawy administracyjnej zostały zwrócone. W dniu 20 marca 2015 r. zostało wydane zarządzenie o doręczeniu stronie odpisu wyroku z wzmianką o prawomocności. Natomiast nie można było zasądzić na rzecz strony skarżącej kosztów wniosku (uiszczona opłata 12 zł oraz koszty zastępstwa) z uwagi na brak stosownych przepisów w tym zakresie. Zgodnie z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponadto koszty postępowania zasądza się również w razie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, o którym mowa w art. 201 ppsa, a także w razie rozstrzygania w przedmiocie skargi kasacyjnej w przypadkach określonych w art. 203 i 204 ppsa. W związku z takim brzmieniem przepisów procesowych w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ppsa). Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu, bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 ppsa i nie można ich interpretować rozszerzająco (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2014 r., II FSK 2905/13 odwołujące się do uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07). Z powodu braku wyraźnych przepisów w tym zakresie, strona nie może domagać się zasądzenia od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, kosztów postępowania z wniosku złożonego w trybie art. 169 §1 ppsa, nawet jeżeli wniosek dotyczył wyroku uwzględniającego skargę. W związku z powyższym Sąd orzekł jak na wstępie oddalając wniosek o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów wniosku o nadanie klauzuli prawomocności.