I SA/Kr 1596/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1596/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r., sprawy ze skargi M.B.., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania, - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia 12 maja 2014 r. nr [...] , skierowaną do M.B., Prezydenta Miasta K. działając na zasadzie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) umorzył postępowanie w całości w sprawie określenia M.B. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2009 z tytułu posiadania pojazdów o nr rej. [...]. Organ przypomniał, że postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. na wniosek podatnika wznowił postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. Tymczasem sprawa określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. została zakończona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...]. W konsekwencji, zgodnie z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, Prezydent Miasta K. nie jest organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2009 r. Jednocześnie postępowanie w tej sprawie zostało wznowione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z dnia 18 kwietnia 2014 r. W odwołaniu od tej decyzji strona stwierdziła, że opisane rozstrzygnięcie z dnia 12 maja 2014r. jest niezrozumiałe. Wątpliwości odwołującego się budzi fakt, że Prezydent Miasta K. najpierw postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. wznowił postępowanie a następnie w zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie jest organem właściwym do wznowienia postępowania. Podatnik uważa, że jeżeli z zaskarżonej decyzji "płyną dla niego ujemne konsekwencje, to wnosi o ponowne rozpatrzenie przez organ nadrzędny". Decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję z dnia 12 maja 2014 r. podzielając w całości stanowisko organu pierwszej instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie żądając zmiany rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia 12 maja 2014r, wniósł o całościowe rozpoznanie jego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom nie narusza prawa. Na wstępie rozważań wskazać należy na treść art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z powołanym przepisem, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzenie postępowania. W świetle tego przepisu jedyną przesłanką obligatoryjnego umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Postępowanie podatkowe należy uznać za bezprzedmiotowe, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przyczyny tak rozumianej bezprzedmiotowości postępowania mogą być różne. Wchodzą tutaj w grę zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. Tymczasem przepis art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej precyzyjnie określa krąg organów, które są właściwe w sprawie wznowienia postępowania podatkowego. Ogólną zasadą pozostaje, iż organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż w sytuacji szczególnego uregulowania ustawowego właściwości rzeczowej i miejscowej organu uprawnionego do wydania decyzji na podstawie art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, norma wyrażona w tym przepisie wyłącza ogólne zasady określające właściwość organów podatkowych, wynikające z art. 16-18 tej ustawy i z przepisów wykonawczych. Organem właściwym do orzekania w sprawie po wznowieniu postępowania jest organ, który będąc właściwym do wznowienia postępowania, wydał w tym zakresie stosowne postanowienie (art. 244 § 1 i 2 w związku z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) i przeprowadził postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej) (wyrok NSA z dnia 6 marca 2002 r., I SA/Wr 32/00, M. Pod. 2003, nr 3, s. 40). W świetle zacytowanych przepisów, obowiązkiem organu przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ ocenia jedynie, czy wystąpiły kumulatywnie przesłanki podmiotowe (czy wniosek złożyła osoba posiadająca przymiot strony) oraz przedmiotowe (czy sprawa została zakończona decyzją ostateczną), a także czy zachowany został określony przez ustawodawcę termin złożenia wniosku przez stronę. Na tym etapie nie jest natomiast dopuszczalne badanie, czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Ta kwestia jest przedmiotem oceny dopiero w postępowaniu wznowieniowym, otwierającym się po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania. W razie negatywnego wyniku ustaleń odnośnie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych wznowienia, a także gdy doszło do uchybienia ustawowego terminu i nie został on przywrócony, organ nie wydaje postanowienia o wznowieniu postępowania, ale decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Natomiast w sytuacji, gdy organ wadliwie uznał, że nie zachodzą przeszkody do wznowienia postępowania i na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, pomimo że wystąpiły przyczyny niedopuszczalności wznowienia lub uchybiono terminowi do złożenia żądania wszczęcia postępowania, postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe winno podlegać umorzeniu na zasadzie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach postępowanie wznowieniowe nie powinno bowiem w ogóle się toczyć, gdyż brak było podstaw do jego wszczęcia w drodze postanowienia. W warunkach tej sprawy Prezydent Miasta K. nie powinien wydawać postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego, gdyż zgodnie z art. 244 § 4 Ordynacji podatkowej rozstrzygnięcie to leżało w gestii Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skoro jednak wydano postanowienie z dnia 28 lutego 2014 r. o wznowieniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r., powinnością organu było zakończenie bezprzedmiotowego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.