I SA/Kr 1597/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1597/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Grażyna Firek, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r., sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M.B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 16.000,00 zł z tytułu powołania się przed Urzędem Kontroli Skarbowej na pożyczkę środków pieniężnych w wysokości 80.000,00 zł, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie wymiarowe dotyczące określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu powołania się przed organem kontroli skarbowej przez M.B. na umowę pożyczki środków pieniężnych w wysokości 80.000,00 zł zawartą z W.C. w dniu 20.06.2007r. Postępowanie podatkowe w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych zostało wszczęte z urzędu na skutek otrzymanych informacji z Urzędu Kontroli Skarbowej tj. wyniku kontroli nr [...] z dnia 5 grudnia 2013r. Powyższe było konsekwencją ustaleń oraz dokumentów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania wszczętego w dniu 19 kwietnia 2013r., wobec M.B. w zakresie źródeł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 rok. Decyzją z dnia 29.04.2014r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 16.000,00 zł. Od powyższej decyzji złożono odwołanie, w którym zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu , iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia wygasa zarówno zobowiązanie podatkowe jak i obowiązek podatkowy; - naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez jego zastosowanie pomimo, iż nie zostały spełnione przesłanki (tj. wydanie decyzji ustalającej - winno być określającej - wysokość zobowiązania podatkowego pomimo faktu, iż podatnik uiścił należny podatek); - naruszenie art. 122 , art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez uchylanie się przez organy podatkowe od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, oraz poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym; - naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej - poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości faktycznych na niekorzyść podatnika; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych -poprzez błędne ustalenia faktyczne i w konsekwencji błędne uznanie, iż doszło do odnowienia się obowiązku podatkowego; - naruszenie art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych -poprzez błędne ustalenia faktyczne i w konsekwencji zastosowanie przepisu, pomimo faktu, iż nie zostały spełnione jego przesłanki, w szczególności pominięcie faktu, iż podatek został zapłacony. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją przywołaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, iż przedmiotem postępowania jest analiza zasadności zastosowania wobec skarżącego sankcyjnej stawki podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 20% wynikającej z przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (art. 3 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 5 pkt 1). Podatnik nie zgadza się z argumentacją organu podatkowego I instancji, w tym przede wszystkim wskazuje na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, poprzez błędne ustalenia faktyczne i w konsekwencji błędne uznanie, iż doszło do odnowienia się obowiązku podatkowego, a także zarzuca naruszenie art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie zasadności zastosowania stawki 20% do umowy pożyczki. Organ wskazał, iż zgromadzone akta sprawy potwierdzają, że od spornej umowy pożyczki kwoty 80.000,00 zł, nie został zapłacony w wymaganym terminie należny podatek od czynności cywilnoprawnych i nie została złożona deklaracja PCC-3, pomimo istnienia obowiązku samoobliczenia podatku z tego tytułu. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie pięcioletni okres przedawnienia, rozpoczął bieg od dnia 1 stycznia 2008 roku i zakończył bieg w dniu 31 grudnia 2012 roku. W związku z powyższym, na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa wskutek przedawnienia zobowiązania, nastąpiło jego wygaśnięcie. Zatem termin do wydania decyzji z tytułu przedmiotowej czynności (umowy pożyczki z dnia 20.06.2007r.), w oparciu o przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych upłynął z dniem 31.12. 2012r. W konsekwencji z dniem 1 stycznia 2013r. nie było obowiązku podatkowego, zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia umowy pożyczki w dniu 20.06.2007r. W dniu 12.06.2013r. skarżący złożył deklarację PCC-3 wpłacił podatek według stawki 2 %. Powyższe miało więc miejsce już po okresie przedawnienia. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż z rozwiązaniem wyjątkowym, przewidującym powtórne powstanie obowiązku podatkowego mamy do czynienia w sytuacji powołania się na okoliczność dokonania czynności cywilnoprawnej. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (w brzmieniu obowiązującym w momencie powołania się, tj. 23.09.2013r.) stanowi, że obowiązek podatkowy, powstaje z chwilą powołania się przez podatnika na fakt dokonania czynności cywilnoprawnej - jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnej w terminie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, a następnie powołuje się przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt jej dokonania. Z kolei w myśl art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy stawka podatku wynosi 20%, jeżeli przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego lub postępowania kontrolnego podatnik powołuje się na fakt zawarcia umowy pożyczki a należny podatek od tej czynności nie został zapłacony. Powyższe uregulowanie, przewiduje możliwość powstania po raz drugi obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy pierwotne zobowiązanie podatkowe jest już przedawnione i odnosi się do sytuacji, gdzie muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: - podatnik nie złożył deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych w terminie 5 lat od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności; - należny podatek od tej czynności nie został zapłacony; - podatnik po upływie tego terminu powołuje się przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt dokonania czynności. Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania wszczętego w dniu 19 kwietnia 2013r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec Pana M.B., w zakresie kontroli źródeł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 rok, skarżący powołał się na okoliczność otrzymania w dniu 20.06.2007r. pożyczki w kwocie 80.000,00 zł od W.C.. Potwierdzenie dokonania tej czynności stanowi uwierzytelniona kserokopia wydruku z transakcji bankowych, z której wynika, że w dniu 29.06.2007r. W.C. dokonał przelewu kwoty 80.000,00 zł. W świetle powyższego, zdaniem organu, bezspornym jest, że okoliczność udzielenia pożyczki została ujawniona w trakcie kontroli skarbowej w zakresie źródeł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007r. Na skutek tego powołania się w toku postępowania kontrolnego przed organem kontroli skarbowej w sprawie podatku dochodowego od przychodów z nieujawnionych źródeł - na fakt zawarcia umowy pożyczki, wraz z tym powołaniem się nastąpiło "odnowienie" obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy). Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż do tej czynności, nie zgłoszonej do opodatkowania, od której nie został zapłacony należny podatek w terminie wymaganym przepisami, mają zastosowanie przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania powtórnego obowiązku podatkowego, czyli 23.09.2013r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że prawidłowo organ podatkowy I instancji uznał za nieskuteczne wypełnienie przez skarżącego obowiązku podatkowego poprzez złożenie w dniu 12.06.2013r. deklaracji PCC-3 w Urzędzie Skarbowym w Zakopanem i wpłatę w tym samym dniu kwoty 1.600,00 zł tytułem podatku od umowy pożyczki według stawki 2%. Organ wskazał nadto, że gdyby uznać za zasadne argumenty przedstawione przez skarżącego to możnaby stwierdzić, iż każdy podatnik, który zostałby wezwany przez organ podatkowy do wskazania źródeł poniesionych przez niego wydatków, przed powołaniem się na określoną czynność cywilnoprawną, najpierw złożyłby deklarację i zapłacił podatek według stawki 2%. Organ odniósł się także w treści uzasadnienia decyzji do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: a) naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia wygasa zarówno zobowiązanie podatkowe, jak i obowiązek podatkowy; b) naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez jego zastosowanie pomimo, iż nie zostały spełnione przesłanki (tj. wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego pomimo faktu, iż Podatnik uiścił należny podatek); c) naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej (zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) - poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości faktycznych na niekorzyść podatnika; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - poprzez błędne ustalenia faktyczne i w konsekwencji błędne uznanie, iż doszło do odnowienia się obowiązku podatkowego; b) naruszenie art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - poprzez błędne ustalenia faktyczne i w konsekwencji zastosowanie przepisu, pomimo faktu, iż nie zostały spełnione jego przesłanki, w szczególności pomniecie faktu, iż podatek został zapłacony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżony akt, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, iż przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie, czy zapłata podatku przez podatnika w trakcie wszczętego postępowania, ale przed powołaniem się przed organem wypełnia dyspozycję art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w konsekwencji, czy powyższe okoliczności wyczerpują przesłanki opodatkowania czynności pożyczki według sankcyjnej stawki podatkowej, wynikającej z art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, jak przyjęły organy podatkowe obu instancji. Stosownie bowiem do powołanego art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych stawka podatku wynosi 20 %, jeżeli przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego podatnik powołuje się na fakt zawarcia umowy pożyczki, depozytu nieprawidłowego lub ustanowienia użytkowania nieprawidłowego albo ich zmiany, a należny podatek od tych czynności nie został zapłacony. W niniejszej sprawie chronologia wydarzeń wygląda następująco: 1) Postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych zostało wszczęte 19 kwietnia 2013r. 2) W dniu 12 czerwca 2013r. skarżący wpłacił podatek obliczony według stawki 2%, złożył także deklarację PCC-3. 3) Skarżący przesłuchany w charakterze strony 23 września 2013r. powołał się na fakt zawarcia umowy pożyczki. Zdaniem skarżącego ta chronologia wydarzeń nie uzasadnia zastosowania w sprawie 20% podatku, bowiem skarżący najpierw złożył deklarację i zapłacił podatek, a dopiero po tym zdarzeniu powołał się przed organem na fakt zawarcia umowy pożyczki. Taki pogląd jest nieprawidłowy, a skarżący zdaje się nie dostrzegać, iż wszystkie te zdarzenia poprzedziło wszczęcie postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Postępowanie to zostało wszczęte przed złożeniem przez skarżącego deklaracji i zapłatą podatku. Należy zatem przyjąć, iż to w toku tego postępowania skarżący powołał się na fakt zawarcia umowy pożyczki. Wszystkie powyższe działania skarżącego, w których ujawniła on otrzymanie pożyczki, miały zatem miejsce po wszczęciu postępowania podatkowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że miały one na celu wykazanie źródeł dochodów (przychodów) w kontrolowanym roku 2007. Prawidłowo więc organy podatkowe przyjęły, że spełniona została pierwsza z przesłanek zastosowania art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, a mianowicie powołanie się przez podatnika na fakt zawarcia umowy pożyczki przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego. Należy podkreślić, iż dla zastosowania sankcyjnej stawki podatku od czynności cywilnoprawnych istotne jest, aby na fakt otrzymania pożyczki powołał się sam podatnik i to w jednej z sytuacji wskazanych w tym przepisie, a mianowicie przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku: czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego. Przez owo "powołanie się" należy przy tym rozumieć wszelkie działania podatnika prowadzące do ujawnienia pożyczki, niezależnie od ich charakteru oraz formy, w jakiej są podejmowane, także złożenie deklaracji i zapłatę podatku. Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo stwierdziły również zaistnienie w niniejszej sprawie drugiej z przesłanek zastosowania art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, przyjmując, że należny podatek nie został zapłacony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2013r., sygn. akt II FSK 1717 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którego stanowisko Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela: gdyby przyjąć tok rozumowania prezentowany przez skarżącego, zgodnie z którym złożenie stosownej deklaracji oraz zapłata podatku mogą mieć miejsce również w toku postępowania podatkowego, byle by tylko nastąpiło to przed powołaniem się na fakt dokonania czynności cywilnoprawnej przed organami kontroli (organami podatkowymi), to mielibyśmy do czynienia z nieuprawnioną możliwością legalizowania nieujawnionych źródeł przychodów. W ten sposób żadna czynność kontrolna nie mogłaby skutecznie wykazać, że podatnik posiadał nielegalne źródła przychodu, skoro również po wszczęciu postępowania kontrolnego (podatkowego) istniałaby możliwość złożenia deklaracji PCC oraz zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczących zgromadzonego mienia, bez narażania się na sankcje, jakie przewiduje ustawa podatkowa w przypadku dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 75% dochodu. Należy zatem, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, podzielić stanowisko, że stawka określona w art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma zastosowanie, gdy należny podatek nie został wpłacony do dnia wszczęcia postępowania kontrolnego (podatkowego), w trakcie którego podatnik powołuje się na fakt zawarcia umowy pożyczki. W istotny sposób wyrażony wyżej pogląd wzmacnia treść art. 81b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Posługując się argumentum a minori ad maius przyjąć bowiem należy, że skoro w toku postępowania kontrolnego (podatkowego) wyłączona jest możliwość ingerencji podatnika w wysokość zobowiązania podatkowego poprzez składanie korekt, to tym bardziej nie ma on możliwości skutecznego złożenia samej deklaracji podatkowej w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym (podatkowym). Przy czym dla zastosowania stawki sankcyjnej zawarte w art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych sformułowanie "należny podatek nie został zapłacony" nie należy rozumieć w ten sposób, że powyższa przesłanka jest spełniona już w sytuacji, gdy należny podatek nie został zapłacony w terminie ustawowym, wynikającym z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, tj. 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego. Konieczne jest bowiem również stwierdzenie w okolicznościach konkretnej sprawy, że zapłata nie nastąpiła do momentu wszczęcia postępowania podatkowego (kontrolnego), w którym podatnik powołał się na fakt zawarcia umowy pożyczki. W niniejszej sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący wpłacił podatek z tytułu przedmiotowej pożyczki według stawki podstawowej dopiero w toku postępowania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 rok. W tej sytuacji nie sposób uznać dokonaną wpłatę jako zapłacenie podatku, które wyłączałoby opodatkowanie pożyczki według stawki sankcyjnej wynikającej z art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Powyższe potwierdzają dodatkowe argumenty przedstawione przez organ, a dotyczące faktu, iż w sprawie upłynął pięcioletni termin na zapłatę podatku, a obowiązek podatkowy powstał na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych z chwilą powołania się przez podatnika na fakt dokonania czynności cywilnoprawnej - jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnej w terminie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, a następnie powołuje się przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt jej dokonania. Dyspozycja także tego przepisu została spełniona w sprawie skarżącego. Dodatkowo nie można przyjąć, jak chce skarżący, że to on sam zgłosił się w sprawie do organu podatkowego i zapłacił podatek, a stawka sankcyjna dotyczy nieuczciwych podatników, którzy podczas kontroli nie potrafią wykazać dochodów usprawiedliwiających wydatki (str. 7 skargi). Właśnie w niniejszej sprawie skarżący znalazł się w tej grupie podatników, bowiem nie zgłosił się sam do organu, nie złożył deklaracji i nie zapłacił podatku przed wszczęciem postępowania w podatku dochodowym za 2007r., a zrobił to dopiero po jego wszczęciu. Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.