I SA/Kr 1601/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.D. na zawiadomienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012r. Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący K.D. pismem z daty 19 września 2012r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) wniósł do tutejszego Sądu skargę zatytułowaną "skarga na mobbing". Wskazał w niej na dwa pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012r., które otrzymał w dniu 19 września 2012r. Do skargi pisma te zostały dołączone i stanowiły je: Postanowienie Dyrektora Izby Celnej o odmowie wstrzymania decyzji w stosunku do której złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zawiadomienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które to zawiadomienie dotyczyło wszczętej sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd przekazał powyższą skargę Dyrektorowi Izby Celnej w pismem z dnia 21 września 2012 r. (dowód: k: 22 akt administracyjnych). Następnie Dyrektor Izby Celnej stwierdzając, że pismo dotyczy dwóch czynności, przesłał skargę na wskazane na wstępie zawiadomienie wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Skarga na drugą z zaskarżonych czynności została nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę i zarejestrowania w tutejszym Sądzie pod sygn. akt I SA/Kr 1600/12. Nadmienić przy tym należy, że z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż faktycznie w dniu 13 września 2012 r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji oraz zawiadomienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z dowodu doręczenia tych pism wynika, że skarżący otrzymał je w dniu 19 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak z powyższego wynika, nie istnieje możliwość złożenia skargi na czynność procesową, jaką jest zawiadomienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W szczególności nie jest to czynność wskazana w punkcie 4 wyżej wskazanego przepisu. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, ratio legis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakłada rozszerzenie kognicji sądu administracyjnego o działania, które nie są podejmowane w postępowaniu sformalizowanym, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów w sferze publicznoprawnej. Przyjmuje się więc, że czynność ta nie może mieć charakteru decyzji ani postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), musi być skierowana do podmiotu niepodporządkowanego strukturalnie organowi dokonującemu czynności, a także, że czynność musi mieć charakter publicznoprawny. Kryterium to, wynikające z użycia przez ustawodawcę kwantyfikatora opisującego czynność "z zakresu administracji publicznej" oznacza, że czynność powinna zawierać element władztwa administracyjnego, a więc w drodze tej czynności organ ma (jednostronnie) przesądzać o treści uprawnienia lub obowiązku adresata czynności. Wreszcie, zaskarżana czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że czynność powinna ustalać, stwierdzać lub potwierdzać istnienie określonych uprawnień lub obowiązków o charakterze prawnym – czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie będzie więc zaskarżalna do sądu administracyjnego, jeżeli dotyczy sytuacji, w których określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (zob. T. Woś [w:] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 59-62). Przeanalizowawszy ww. kryteria, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanął na stanowisku, że zawiadomienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie stanowi czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym na tą czynność nie można złożyć skargi do sądu administracyjnego. Przede wszystkim zawiadomienie takie nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego. Ponadto trudno odnaleźć w takim zawiadomieniu elementów ustalenia, stwierdzenia lub potwierdzenia istnienia określonych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to jedynie jedna z czynności podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu podatkowym. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący złożył skargę na czynność, która nie podlega skardze i w konsekwencji sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W takim przypadku Sąd jest zmuszony skargę odrzucić. Podstawę do takiego rozstrzygnięcia zawiera art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w którym zostało stwierdzone, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie powołanego powyżej art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.