I SA/Kr 162/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2016 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; II) ustanowić dla M.P. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka M.P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód wynosi 692,52 zł i stanowi go zasiłek okresowy z MOPS w wysokości 306,49 zł, zasiłek na żywność w wysokości 165 zł i dodatek mieszkaniowy w kwocie 221,03 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi mieszkanie o powierzchni 41 m² zadłużone i wymagające kapitalnego remontu. Nie posiada ona zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Meble w mieszkaniu rozlatują się, nie ma nawet łóżka nadającego się do użytku. Pracodawca jest jej winien wynagrodzenie za pracę, jednakże egzekucja okazała się bezskuteczna. Uzasadniając wniosek strona podniosła, iż znajduje się w dramatycznej sytuacji życiowej spowodowanej bezrobociem, chorobą, niepełnosprawnością narządu ruchu, samotnością, niemożnością egzekucji zaległego wynagrodzenia za wykonaną pracę, dużymi zaległościami czynszowymi, brakiem pieniędzy na remont i malowanie mieszkania, brakiem środków na zakup łóżka. Podała, że żyje w nędzy. Nie ma środków na codzienny obiad. Poszukiwania pracy nie przyniosły rezultatu. Według skarżącej nie ma ona równych szans na znalezienie zatrudnienia ze względu na brak dostępu do internetu, brak porządnego ubrania, kontaktów i znajomości, wiek oraz choroby. Stan zdrowia skarżącej jest zły, oczekuje obecnie na rehabilitację. Zobowiązania i stałe wydatki skarżącej przedstawiają się następująco: 400 zł czynsz, 62,44 zł gaz, 40 zł prąd, 100 zł lekarstwa. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie M.P. domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie. W ocenie orzekającego M.P. uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżąca nie posiada żadnych składników majątkowych, które mogłyby zostać spieniężone. Jest osobą bezrobotną, a źródłem jej utrzymania jest pomoc społeczna. Boryka się z problemami zdrowotnymi. Posiada zaległości czynszowe. Niewysokie środki pieniężne, którymi dysponuje w miesiącu przeznaczane są w całości na pokrycie kosztów jej bieżącego utrzymania i leczenia, dlatego nie ma ona możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności. Okoliczności te wskazują jednoznacznie, że opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości płatnicze skarżącej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.