I SA/Kr 1620/13

Dnia 25 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z 9 sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia skargę odrzucić Dnia 9 sierpnia 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie to zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi i jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru - zostało doręczone D.P., będącej kuzynką, a zarazem pełnoletnim domownikiem skarżącego w dniu 12 sierpnia 2013r. W dniu 12 września 2013r. A.G. nadał w urzędzie pocztowym w Krakowie, skargę na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę, jako wniesioną po terminie, należało odrzucić. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepis szczegółowy stanowi natomiast, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53§1 p.p.s.a.). Termin ten jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym, a jego dochowanie jest jednym z podstawowych warunków dopuszczalności skargi, czyli stanowi wymóg prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności w znaczeniu szerszym. W przedmiotowej sprawie 30-dniowy termin nie został dochowany. Zaskarżone postanowienie doręczono skutecznie skarżącemu dnia 12 sierpnia 2013r., z wykorzystaniem trybu doręczenia zastępczego, określonego w art. 149 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm. dalej-O.p.). Przepis ten stanowi, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, gdy osoba ta podjęła się oddania pisma. Termin do zaskarżenia postanowienia upłynął zatem w dniu 11 września 2013r. (w środę), tymczasem skargę nadano za pośrednictwem poczty w dniu 12 września 2013r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53§1 p.p.s.a., a pomimo jego przekroczenia skarżący nie wniósł o jego przywrócenie. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.