I SA/Kr 1623/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia:NSA Grażyna Jarmasz Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant: Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. skargę oddala Decyzją (nakazem płatniczym) z dnia [...].2002 roku Burmistrz Miasta S. ustalił Z. P. podatek od nieruchomości za 2002 rok w kwocie [...] zł. Przedmiotem podatku była działka ewidencyjna o powierzchni [...] m . W odwołaniu Z. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż jest właścicielem nieruchomości o pow. 0.50 ha, położonej w S. przy ul. [...], do której, z winy pracowników Urzędu Miasta nie ma drogi dojazdowej. Uniemożliwia mu to wykorzystywanie przedmiotowego gruntu na cele rolnicze dlatego jego zdaniem podatek jest nienależny i nie będzie go płacił, dopóki nie zostanie wykonana droga dojazdowa do jego nieruchomości. Decyzją z dnia 11 czerwca 2002 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, iż z załączonego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...].2002 roku wynika, że skarżący jest właścicielem gruntów rolniczych o powierzchni [...] m2. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. Nr 100 z 2000 roku poz. 1086/ podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. Nr 9 poz. 31 ze zm./ wynika, że rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Uchwałą z dnia [...].2001 roku Rada Miasta S. ustaliła stawkę podatku od nieruchomości na rok 2002 od gruntów będących użytkami rolnymi nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 19984 roku o podatku rolnym /Dz. U. Nr 94 z 1993 roku poz. 431 ze zm./ wykorzystywanych na cele rolnicze w wysokości 0,06 zł od m2 powierzchni. Zastosowana stawka jest więc zgodna z Uchwałą Rady Miasta. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał wymiaru podatku, gdyż przyjęta do opodatkowania powierzchnia jest zgodna z wypisem z rejestru gruntów i wykazem nieruchomości. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to czy przynosi ona dochody czy nie. Nie jest istotny również dla celów podatkowych brak możliwości dojazdu do nieruchomości lub brak możliwości jej wykorzystania. Nadto Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 145 § 1 k.c., jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie Z. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze Z. P. podniósł, iż przedmiotowa decyzja narusza art. 30, art. 45 i art. 70 Konstytucji RP oraz powtórzył wcześniejsze zarzuty z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 12707/. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma jej stan prawny. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. nr 100 poz. 1086 z 2000 roku ze zm./ podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Niesporne w sprawie jest, iż Z. P. w ewidencji gruntów został wpisany, jako właściciel gruntu rolnego o pow. [...] m , położonych w S. Zgodnie, więc z powołanymi przepisami podstawą wymierzenia podatku od nieruchomości jest powierzchnia działki ujawniona w ewidencji gruntów. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. Nr 9 poz. 31 ze zm./ wynika, że rada gminy określa wysokość stawek podatków od nieruchomości. Rada Miasta w S. Uchwałą Nr [...] z dnia [...].2001 roku, ustaliła stawkę podatku od nieruchomości na 2002 rok od gruntów będących użytkami rolnymi, nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym /Dz. U. 94 z 1993 roku poz. 341 ze zm./, wykorzystywanych na cele rolnicze na kwotę 0,06 zł od m2 powierzchni. W tym stanie rzeczy, skoro podstawą wymiaru podatku od nieruchomości były dane wynikające z ewidencji gruntów, określające wielkość działki, to zarzut skargi, że organy podatkowe naruszyły prawo jest bezzasadny. Słusznie również Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona dochody czy też nie. Zrozumiałym jest rozgoryczenie skarżącego z powodu braku drogi dojazdowej do swojej posesji, zwłaszcza w sytuacji, gdy droga jest już wytyczona, ale nie jest utwardzona i na jej środku rosną drzewa, jednak podkreślić należy, iż skarżący może realizować przysługując mu prawa jedynie prawnymi środkami. Tym bardziej, że jak wynika ze skargi, skarżący w pełni zdaje sobie sprawę, iż ma obowiązek płacenia przedmiotowego podatku. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.