I SA/Kr 1623/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "T" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze pełnomocnik "T" S.A. w W. zakwestionował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 26 października 2010 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, podnosząc że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowań w zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawach: ze skargi konstytucyjnej jaką – w zakresie art.1 a ust.1 pkt 2 oraz art.2 ust.1pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych złożyła strona skarżąca w dniu 23 września 2003 roku; ze skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Energetycznych S.A - sygn. akt SK 21/07; pytania prawnego jakie do Trybunału Konstytucyjnego skierował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach(sygn. akt P33/09). Uzasadniając wniosek strona skarżąca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja SKO określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oparta została na przepisach co do których w powyższych sprawach wystąpiono o zbadanie zgodności z Konstytucją RP. Podkreślono ponadto, że kwestia zgodności art.1aust.1 pkt 2 oraz art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z Konstytucją RP jest na tyle kontrowersyjna ,że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisły w tym zakresie aż trzy sprawy i wobec tak znaczących wątpliwości co do konstytucyjności przepisów, których wykładnia i zastosowanie jest przedmiotem rozstrzygnięcia przed tut. Sądem zasadne jest, aby rozstrzygnięcie to zapadło po wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na powyższe pismo Samorządowe Kolegium Odwoławcze (pismo z dnia 26 listopada 2010r.) pozostawiło wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania do uznania Sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe uregulowanie oznacza, że sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonych aktów lub czynności pod względem ich legalności, zgodności z prawem ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., II SA 915/97 i 919/97, OSP 1999, z. 4, poz. 79 z glosą J. Borkowskiego). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że podstawą zaskarżonej decyzji są między innymi przepisy art.1a,art.2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2006r.,nr 121,poz. 844 z późn.zm) , które objęte są wyżej opisanymi postępowaniami. W związku z tym Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić z urzędu postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w pkt 1 § 1 art. 125 cytowanej ustawy pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a; art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Zwraca się uwagę zwłaszcza na to, iż ekonomia procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.