I SA/Kr 1623/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o sprostowanie wyroku w sprawach ze skarg Fabryki "B" S.A. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2010 r. nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od czynności cywilnoprawnych oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku postanawia : sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r., poprzez wpisanie prawidłowego roku w dacie wydania zaskarżonych decyzji, tj. "2010" w miejsce błędnie wpisanego - "2011"; Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Stosownie zaś do brzmienia art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Porównanie tych przepisów pozwala uznać, że o sprostowaniu należy orzec również na wniosek strony postępowania. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.). Sąd zauważa, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na wpisaniu w części wstępnej (komparycji) wyroku błędnego roku wydania zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Podkreślić należy, iż część wstępna orzeczenia zawiera elementy natury formalnej. Analiza akt spraw bezspornie wskazuje, iż decyzje te zostały wydane 20 grudnia 2010 a nie 2011 roku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej omyłki nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 156§1 i §2 zd. 1 p.p.s.a.