I SA/Kr 1643/03

Sygn. akt I SA/Kr 1643/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2006r., sprawy ze skargi Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "S." Spółka z o.o. w B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia. 27 czerwca 2003r Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 70 zł ( siedemdziesiąt złotych). Wnioskiem z dnia [...] listopada 2002r. Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B.zwróciło się do Prezydenta Miasta o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155 poz. 1287) w zakresie podatku od nieruchomości za lata 1999-2001 zaznaczając, że wszystkie należności, których wniosek dotyczy, są należnościami spornymi. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. umorzył wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne w całości, wskazując w uzasadnieniu, że należności wymienione we wniosku zostały zapłacone 18 marca 2002r., co spowodowało ich wygaśnięcie. Natomiast zgodnie z §2 ust. 2 uchwały Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r. w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Miasta, restrukturyzacji podlegają zaległości z tytułu podatku od nieruchomości znane na dzień 30 czerwca 2002r. , a więc te, które w tej dacie nie wygasły. W złożonym, pismem z dnia [...] grudnia 2002r., odwołaniu pełnomocnik Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. podniósł, że z punktu widzenia powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, zapłata spornych należności nie ma znaczenia w aspekcie kompetencji organu restrukturyzacyjnego do orzekania merytorycznego o zgłoszonym wniosku. Skoro obowiązujące przepisy art. 224 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami) nie wstrzymują wykonania decyzji z chwilą wniesienia od niej odwołania to, zdaniem pełnomocnika Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o., dobrowolna zapłata spornej należności podatkowej w celu uniknięcia przymusu egzekucyjnego, nie może być interpretowana jako zapłata powodująca wygaśnięcie zobowiązania i w konsekwencji uniemożliwiająca restrukturyzację spornej należności. Dodatkowo pełnomocnik Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. zarzucił brak wyznaczenia terminu w trybie art. 200 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, przy czym w uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z zapisami uchwały Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r. w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Miasta, restrukturyzacja nie może dotyczyć w ogóle należności spornych. Zdaniem Kolegium, skoro powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców dawała w art. 7 ust. 1 uprawnienie organowi samorządu terytorialnego do podjęcia uchwały o restrukturyzacji należności stanowiących dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego, to organ ten nie musiał w ogóle korzystać z tego uprawnienia albo też mógł skorzystać z tego uprawnienia w szerszym lub węższym zakresie. Z zapisów uchwały wynikało natomiast, że restrukturyzacji podlegają wymienione rodzajowo należności podatkowe "znane na dzień 30 czerwca 2002r."oraz należności rozłożone na raty, odroczone co do terminu płatności, a nadto ustalone w związku z tym opłaty prolongacyjne. Uchwała natomiast nie mówiąc nic o należnościach spornych, zdaniem Kolegium, nie przewidywała możliwości restrukturyzacji tychże należności. W wniesionej pismem z dnia [...]sierpnia 2003r. skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, pełnomocnik Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 3 i pkt 4 lit a), art. 6 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz §2 ust. 1 a/ ww. uchwały Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r. poprzez przyjęcie, że obu aktów nie stosuje się do należności spornych, w tym należności zapłaconych co do których zaskarżono decyzje wymiarowe. Dodatkowo pełnomocnik Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. zarzucił naruszenie przepisów art. 124,125§1 i 210 §4 w zw. z art. 235 cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla jakich Kolegium nie uwzględniło zarzutu skarżącego co do tego, że organ I instancji nie wyznaczył skarżącemu trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W związku z podniesionymi zarzutami pełnomocnik strony skarżącej domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W szczegółowym uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej dowodził, że przede wszystkim definicje zamieszczone w przepisach powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców mają znaczenie dla jednolitej interpretacji objętych nimi terminów, chyba że przepis szczególny nakazuje przyjmowanie znaczenia odmiennego od zdefiniowanego. Skoro więc art. 2 pkt 4 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. wyraźnie zaliczał do "należności znanych" również "należności sporne" to nie można było inaczej definiować "należności podatkowych", o których mowa w art. 7 tejże ustawy, a także "należnościach znanych", o których mowa w §2 ust. 1 ww. uchwały Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r. Dodatkowo pełnomocnik strony skarżącej wskazywał, że w istocie uchwała Rady Miasta Krakowa nie wspomina wyraźnie o wyłączeniu należności spornych z procesu restrukturyzacji. Kolegium nadmiernie więc przykłada wagę do milczenia w tym zakresie uchwalonej regulacji, nadając w istocie brakowi regulacji w tym zakresie, sens sprzeczny z ustawą. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że niezależnie od analizy pojęcia "należności znanych" i "należności spornych" - należności te nie zostały wymienione w treści uchwały Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r., nie mogą więc być objęte restrukturyzacją. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku ustosunkowania się do niewyznaczenia przez organ I instancji terminu w trybie art. 200 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa, Kolegium przyznało, iż zarzut jest zasadny, przy czym uchybienie w tym zakresie nie mogło skutkować co do treści decyzji pierwszoinstancyjnej, a więc nie spowodowało uchylenia decyzji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Bezspornym jest, że uchwała Nr CXXIII/1166/02 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 października 2002r. w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Miasta w sposób wyraźny nie wyłącza z procesu restrukturyzacji należności spornych dotyczących wymienionych w uchwale należności podatkowych znanych na dzień 30 czerwca 2002r. W konsekwencji spór pomiędzy stronami sprowadza się do interpretacji skutków milczenia uchwały w tym zakresie. Na wstępie należy podkreślić, że powoływana wyżej ustaw od przedsiębiorców w art. 2 pkt 3 definiuje "należności znane" podlegające restrukturyzacji. Definicja ta w sposób wyraźny zalicza do ogólnej kategorii "należności znanych" również "należności sporne" poprzez użycie sformułowania, że "rozumie się przez to należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień". Zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, definicja ustawowa "należności" tworzona jest po to przez ustawodawcę, aby eliminować spory interpretacyjne co do sposobu rozumienia używanych w ustawie określeń. Skoro ustawodawca zdecydował się na użycie sformułowania określającego "należności znane" jako "należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji..." to oznacza, że należności sporne są takim samym rodzajem "należności znanych" wynikających z ewidencji, jak należności niesporne. W konsekwencji, należy uznać, że takim samym zakresem znaczeniowym "należności znanych" posługiwał się organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określając, zgodnie z art. 7 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, zobowiązania podatkowe podlegające restrukturyzacji. W istocie, odmiennie jak sugeruje to Samorządowe Kolegium Odwoławcze , ww. art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nie zawierał upoważnienia ustawodawcy dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do definiowania odmiennego niż ustawa, należności znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Uchwała Rady Miasta Krakowa nie zawierała więc takiej odmiennej definicji, ale też i nie mogła jej zawierać. Skoro więc należności wnioskującego o restrukturyzację Centrum Specjalistycznych Usług Technicznych "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B. spełniały pozostałe warunki przewidziane ustawą – sprzecznym z prawem było umorzenie postępowania przez organy restrukturyzacyjne. Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu więc o art. 145 §1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji, orzekając jednocześnie o kosztach na zasadzie art. 200 tejże ustawy w tym określając koszty zastępstwa prawnego na zasadzie §6 i §14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zmianami).