I SA/Kr 1658/10

Sygn. akt I SA/Kr 1658/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Piotr Paździor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r., sprawy ze skargi R. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 sierpnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu;, skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 sierpnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 kwietnia 2010 r., nr [...] odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 marca 2009 r. nr [...], którą ustalono R. S. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym : Skarżący R.S. był przedstawicielem handlowym niemieckiej firmy "V" GmbH. Do jego zadań należała sprzedaż i promocja produktów firmy na terenie kraju. Decyzją z dnia 17 marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w wysokości 39.878 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy stwierdził, że R.S. był zatrudniony w Niemczech w okresie od stycznia 2003 r. do grudnia 2003 r. na podstawie umowy o pracę jako przedstawiciel handlowy firmy "V" GmbH, przy czym skarżący złożył zeznanie podatkowe za rok 2003 wskazując jedynie , że osiągnął dochód z tytułu zatrudnienia w "S" sp. z o.o. oraz w firmie S. K., natomiast nie wykazał opodatkowania dochodów osiągniętych ze stosunku pracy w firmie "V" GmbH. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu, tym samym decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 30 grudnia 2009 r. R.S. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego celem uchylenia decyzji określającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, rozpoznanie sprawy przy uwzględnieniu dowodu w postaci dosłownego tłumaczenia zawartej umowy pomiędzy podatnikiem a niemiecką firmą "V" GmbH oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu wyegzekwowania kwot zobowiązania podatkowego za 2002 i 2003 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych u podatnika w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 i 2003 r. określono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Zdaniem podatnika ustalenia jakie poczynił organ podatkowy okazały się błędne. Organ nieprawidłowo przyjął, iż zawarta między nim a firmą GmbH umowa była umową o pracę. Taki błąd został spowodowany niedokładnym przetłumaczeniem umowy, w rzeczywistości była to zgodnie z jej tytułem umowa o dzieło. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie i po przeprowadzeniu postępowania organ podatkowy wydał decyzją nr [...] z dnia 7 kwietnia 2010 r. odmawiającą uchylenia decyzji określającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. W uzasadnieniu tej decyzji organ zaznaczył, że przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie spełnienia przesłanek wznowienia postępowania zawartych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2005r.,Nr8,poz.60 ze zm -oznaczana dalej Ordynacja podsatkowa). Organ stwierdził, że przedstawiony przez stronę nowy dowód w postaci tłumaczenia umowy zawartej między podatnikiem a "V" GmbH dokonanego przez tłumacza przysięgłego U. Z.-C. dalej wskazuje, że jest to umowa o pracę. Organ podatkowy wskazał, że o rodzaju zawartej umowy nie decyduje jej nazwa ,ale jej cel i treść poszczególnych zapisów. Tłumaczenie to odbiega jedynie stylistycznie od wcześniejszych tłumaczeń natomiast nie różni się w żaden sposób treścią. W związku z powyższym organ uznał, że nie wyszły na jaw nowe istotne dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Ponadto organ stwierdził ,że nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wymagała konieczności uzyskania stanowiska innego organu. Organ podatkowy nie stwierdził także istnienie innych przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, iż okoliczności sprawy nie wskazują na spełnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego wskazany we wniosku o wznowienie dowód w postaci tłumaczenia zawartej umowy nie został uwzględniony. Ponadto organ błędnie zinterpretował umowę przez co uznał, że strony łączył stosunek pracy. W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 19 sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w pełni podtrzymał argumentację organu pierwszej instancji. Powyższą decyzję R.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując odwołanie nie uwzględnił dowodu dołączonego do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w postaci tłumaczenia umowy skarżącego z niemiecką firmą "V", dokonał błędnej interpretacji tłumaczonej z języka niemieckiego umowy jako umowy o pracę pomimo wykazania, iż przedmiotowa umowa jest umową rezultatu-umową o dzieło, nie uwzględnił również przedstawionego dowodu w postaci wykazania w tłumaczeniu wskazanej umowy, iż skarżący otrzymywał od firmy "V" przelewem bankowym zwrot poniesionych kosztów związanych z wykonaniem zleconego dzieła oraz dokonał mylnej interpretacji przedstawionego dowodu w postaci potwierdzenia otrzymania zwrotu kosztów wykonania zleconego dzieła poprzez wskazanie przez Dyrektora, że dokument jest opatrzony datą 1999 r. i nie dotyczy wniosków zawartych przez skarżącego za 2003 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie dowodów przedstawionych przez niego, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za lata 2002 i 2003. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w trybie wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05r., Nr 8 póz. 60 ze zm.), zachodziły podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej. Skarżący zarzucił również naruszenie art.240§1 pkt 6 Ordynacji podatkowej , jednak bez wskazania na czym to naruszenie miałoby polegać. Skarżący we wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji powołał się na istnienie w sprawie przesłanek określonych właśnie w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a mianowicie istnienie nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzje. W tym miejscu należy wskazać, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej. Powyższy pogląd znajduje wsparcie w uregulowaniu systemu wzruszania decyzji ostatecznych. W odniesieniu do decyzji wadliwych Ordynacja podatkowa przewiduje m .in. dwa tryby, a mianowicie wznowienie postępowania (art. 240-246) oraz stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247-252). Dla każdego z wymienionych trybów nadzwyczajnych przewidziane zostały osobne podstawy ich zastosowania. Analiza tych postaw prowadzi do wniosku, że o ile stwierdzenie nieważności decyzji służy zasadniczo weryfikacji wad materialnoprawnych, o tyle dla usuwania wadliwości proceduralnych, przewidziana jest instytucja wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Odnosząc się do powołanej przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy wskazać, iż zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ podatkowy, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Nie może uzasadniać wznowienia postępowania przez powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tak więc, przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, jest spełniona, gdy łącznie wystąpią następujące elementy: 1) ujawnia się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, 3) okoliczności te lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy powołane we wniosku o wznowienie postępowania nowe okoliczności mogą być potraktowane w niniejszej sprawie jako "istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję", czyli przesłankę wznowienia, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący, jako nowy dowód, który jego zdaniem istniał w dniu wydania prawomocnych decyzji, wskazał tłumaczenie umowy jaką zawarł z "V" GmbH dokonane przez tłumacza przysięgłego U. Z.-C.. Dowód ten miał wykazać, że dotychczasowe ustalenia faktyczne organu podatkowego były nieprawidłowe, a tym samym umowa, której stroną był skarżący była w rzeczywistości umową o dzieło. Wskazany przez skarżącego dowód w postaci kolejnego już tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego, nie jest nowym dowodem w sprawie. Warunkiem spełnienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Tymczasem powołany przez stronę nowy dowód w postaci "tłumaczenia umowy "jaką skarżący zawarł z "V" GmbH pochodzi z dnia 6 stycznia 2010 r., nie istniał w dniu wydania decyzji. Natomiast orzekający w sprawie organ przed wydaniem decyzji wymiarowej był w posiadaniu przedmiotowej umowy (innym jej tłumaczeniu z dnia 6.01.2006 r. k. 16 akt administracyjnych).Tak więc to " nowe tłumaczenie" nie mogło być uznane za nowy dowód w rozumieniu art.240§1pkt.5 Ordynacji podatkowej. Co do drugiej przesłanki określonej w art.240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przy wydaniu decyzji z dnia 17 marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był zobowiązany zasięgnąć stanowiska innego organu. Taki obowiązek organu podatkowego może wynikać jedynie z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Takie współdziałanie nie jest objęte uznaniem organu, tym samym nie należy go domniemywać. Prowadzone przez organy postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego było prowadzone prawidłowo, organy przeprowadziły postępowanie pod kątem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji. W związku z powyższym, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.