I SA/Kr 1659/12

Sygn. akt I SA/Kr 1659/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013r., sprawy ze skargi T. Z., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 sierpnia 2012r. nr od [...] do [...] i [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do grudnia 2007r., styczeń 2008r. i od kwietnia do grudnia 2008r., - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego kolejnymi decyzjami z dnia 27.01.2012 r: wydanymi wobec T.Z.: - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia ma następny okres rozliczeniowy za miesiąc czerwiec 2007 r. w kwocie 1.309 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2007 r. w kwocie 4.581 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc sierpień 2007 r. w kwocie 9.758 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc wrzesień 2007 r. w kwocie 784 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2007 r. w kwocie 7.549 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2007 r. w kwocie 8.981 zł, - nr [...] określił zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007 r. w kwocie 986 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc za miesiąc styczeń 2008 r. w kwocie 3.342 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc kwiecień 2008 r. w kwocie 5345 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc za miesiąc maj 2008 r. w kwocie 1.997 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc czerwiec 2008 r. w kwocie 5.632 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc za miesiąc lipiec 2008 r. w kwocie 3.389 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc sierpień 2008 r. w kwocie 15.307 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia ma następny okres rozliczeniowy za miesiąc wrzesień 2008 r. w kwocie 16.531 zł, - nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc październik 2008 r. w kwocie 4.000 zł, - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc za miesiąc listopad 2008 r. w kwocie 3.969 zł, oraz - nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie 2.174 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadły w wyniku ustalenia, że za okres od czerwca do grudnia 2007 r. oraz styczeń i od kwietnia do grudnia 2008 r. w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, T.Z. zewidencjonował 9 faktur dotyczących nabycia tłucznia, piasku płukanego, klińca, kruszywa budowlanego oraz usług transportowych od firmy "m" T.C. z G., na łączną kwotę 183.836 zł, podatek VAT 40.442,92 zł. W dniu 28.11.2011 r. organ pierwszej instancji sporządził protokół z badania ksiąg, w którym stwierdził, że wystawione przez T.C. faktury VAT dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, a rejestry zakupów za w/w okresy są nierzetelne. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji stwierdził, iż firma "m" T.C. nie była faktycznym dostawcą w/w towarów oraz nie świadczyła usług transportowych na rzecz w/w podatnika, faktury te nie obrazują rzetelnych transakcji gospodarczych, a w deklaracjach podatkowych VAT-7 złożonych za poszczególne miesiące 2007r. i 2008 r. został zawyżony podatek naliczony. Nie zgadzając się z powyższymi decyzjami T.Z. złożył odwołania zarzucając naruszenie przepisów prawa w wyniku niewyjaśnienia, czy ilość materiałów zakupionych w firmie "m" T.C. i u innych dostawców materiałów wystarcza na wykonanie zakresu prac objętych wiążącymi umowami. Zarzucił również, że organ pierwszej instancji poczynił swoje ustalenia na podstawie zgromadzonych dokumentów w toku postępowań prowadzonych przeciwko T.C., pomijając fakt, że w okresie w którym podatnik współpracował z T.C., wykonywał usługi na rzecz innych podmiotów, zaś zakupione materiały zostały wykorzystane i sprzedane na rzecz inwestorów poszczególnych przedsięwzięć. Nadto ustalenia organu kwestionujące transakcje dokonane z T.C. były nieprawidłowe. W odwołaniu T.Z. wniósł także o przeprowadzenie dowodów z umów z inwestorami tj: z firmą "C" - umowa z dnia 11.06.2007 r., z firmą "S" - umowa z dnia 19.03.2008 r., z firmą "E" - umowa z dnia 19.05.2008 r. wraz z aneksami i zleceniami z nią związanymi, a także z faktur za okres wykonywanych robót, oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa. Zarzucił także, że żaden przepis prawa nie daje mu środków prawnych, aby mógł dokonać kontroli kontrahenta. Ponadto wniósł o wydanie jednej decyzji za cały badany okres. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 30 sierpnia 2012r. Nr: [...] do [...] i [...], utrzymał poszczególne zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przeprowadzone w sprawie dowody, w szczególności włączone w ich poczet przez organ I instancji dokumenty, w tym na protokół przesłuchania podatnika w charakterze świadka w postępowaniu prowadzonym wobec T.C., oświadczenia T.C. w tymże postępowaniu dot. listy kontrahentów, którym wystawiał fikcyjne faktury, protokół przesłuchania podejrzanego T.C. z dnia 22.06.2010 r., wezwanie T.C. do złożenia zeznań w sprawie transakcji zawartych z firmą podatnika z dnia 3.12.2010 r. (wraz z potwierdzeniem odbioru), uwierzytelnione kserokopie ostatecznych decyzji z dnia 15.12.2009r. wydanych wobec T.C. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres czerwiec, od sierpnia do października, grudzień 2007r. oraz kwiecień, czerwiec, wrzesień i październik 2008 r.,oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego w M. sygn. akt II Ks 49/10 z dnia 15.06.2011 r. w sprawie umorzenia postępowania karnego wobec T.C.. Organ odwoławczy uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że T.C. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "m", gdzie przedmiotem działalności był handel artykułami motoryzacyjnymi, świadczenie usług wulkanizacyjnych oraz usług ogólnobudowlanych związanych z wznoszeniem budynków, tudzież usługi reklamowe. Postępowanie podatkowe wobec T.C. wykazało, że podmiot ten w okresie od 2005 do 2008 roku wystawiał faktury dokumentujące: usługi transportowe, usługi sprzętem budowlanym, sprzedaż części samochodowych, naprawę części samochodowych, sprzedaż kruszywa budowlanego, kamienia naturalnego i klińca na łączną kwotę netto 3.056.462,50 zł, podatek VAT 672.421,75 zł, usługi budowlane na łączną kwotę 1.078.957 zł, podatek VAT 119.326,99 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził , że faktury VAT wystawione przez T.C. dokumentujące m.in. usługi transportowe, sprzedaż kruszywa budowlanego, kamienia naturalnego i klińca nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, czynności te bowiem nie zostały dokonane przez T.C.. Nie posiadał on bowiem możliwości ich wykonania. W latach 2005-2008 T.C. nie posiadał żadnych środków trwałych przy pomocy których mógłby wykonać zafakturowane przez siebie usługi. Nie posiadał też żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie zakupu kruszywa budowlanego, kamienia naturalnego i klińca, które to towary miały być przedmiotem dostawy w kontrolowanej sprawie. Nie wskazał także od kogo towar ten mógł być przez niego kupiony. Organ podatkowy stwierdził także, że T.C. faktycznie zajmował się jedynie świadczeniem usług wulkanizacyjnych i sprzedażą opon. Wśród osób, którym T. C. wystawiał "puste" faktury wskazał on firmę tj. "D" T. Z. Organ odwoławczy podniósł także, iż w dniu 15.06.2011r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny prawomocnym postanowieniem: - umorzył postępowanie karne wobec T.C., podejrzanego o, to że prowadząc z siedzibą w G. działalność gospodarczą w zakresie usług wulkanizacyjnych i sprzedaży opon i będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru składając w Urzędzie Skarbowym w M. miesięczne deklaracje od stycznia 2005 do grudnia 2008 r. przez podanie nieprawdy temu Urzędowi naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatkowe w podatku od towarów i usług w dużej wartości, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 kks w związku z art. 6 § 2 kks i w związku z art. 37 § 1 pkt 1 kks, z tytułu prowadzenia z siedzibą w G. powyższej działalności gospodarczej będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, w okresie od stycznia 2005 r. do grudnia 2008 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru wystawił faktury w sposób nierzetelny i takimi dokumentami się posługiwał, tj. wystawił 202 faktury, w tym 9 – przedmiotowych faktur na rzecz K. Z. i z tytułu prowadzenia powyższej działalności gospodarczej będąc podatnikiem podatku od towarów i usług od stycznia 2005 r. do grudnia 2008 r. wbrew obowiązkowi nie prowadził ksiąg tj. ewidencji sprzedaży i zakupów VAT. Sąd ten orzekł wobec T.C. środek zabezpieczenia w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie leczenia psychiatrycznego oraz środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług wulkanizacyjnych i sprzedaży opon. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd stwierdził, że T.C. dopuścił się zarzuconych mu czynów, co potwierdził zebrany materiał dowodowy oraz przyznanie się do popełnienia zarzuconych mu czynów. W odniesieniu do zarzutów popełnienia w/w przestępstw T.C. miał zniesioną całkowicie zdolność rozpoznawania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 § 1 kks. Wobec czego postępowanie karne zostało umorzone. Mimo, iż zarzucane czyny zostały popełnione, do tego aby zostały one uznane za przestępstwo, zabrakło elementu poczytalności. W świetle wskazanych dowodów, a także dokonując oceny wyjaśnień samego podatnika, organ wskazał, że oprócz faktur nie przedłożył on żadnych dowodów potwierdzających dokonanie transakcji - w postaci umów, dowodów zapłaty, czy innych – a zatem organ pierwszej instancji zasadnie nie dał wiary jego zeznaniom oraz uznał, że faktury wystawione przez firmę T.C. nie przedstawiają przebiegu transakcji gospodarczych zgodnie z rzeczywistością. Co prawda w toku postępowania odwoławczego K.Z. wnioskował o przeprowadzenie dowodów z umów wraz z aneksami na wykonanie robót budowlanych jak również opinii biegłego z zakresu budownictwa, jednak organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Stwierdzono, że wnioskowane dokumenty zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 30.12.2010 r. oraz, że nie zawierają informacji dotyczących okoliczności mających znaczenie dla sprawy, tj. tego, czy towary zużyte przez TZ.. w trakcie realizacji przedmiotowych umów o wykonanie robót budowlanych zostały zakupione od T.C. zgodnie z treścią wystawionych przez niego faktur. Odnośnie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że ustalenia, które mogłyby być wynikiem przeprowadzenia dowodu z takiej opinii pozostawałyby bez znaczenia dla sprawy. Sporządzając opinię, o której mowa, rzeczoznawca mógłby stwierdzić w szczególności jakie materiały i w jakich ilościach zostały zużyte do wykonania określonych robót budowlanych, a nie - czy materiały te zostały zakupione od T.C. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne. Z powyższą decyzją nie zgodził się T. Z., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 188 Ordynacji podatkowej, wobec odmowy przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniach dowodów z umów z poszczególnymi inwestorami oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa. W ocenie skarżącego treść wnioskowanych dowodów mogła umożliwić odpowiedź na pytanie czy skarżący zakupił materiały u innych dostawców w takiej ilości, że wystarczyły na wykonanie robót budowlanych objętych w/w. umowami. Wskazał że "jeżeli w zakresie wykonywanych robót skarżący miał wbudować określoną ilość klińca, a z wnioskowanych przez niego dowodów (faktur) wynika, że dla wykonania tych robót zakupił jedynie kliniec u T. C., i skoro nie zakupił tego u innych dostawców a go wbudował, to pochodziła ona z zakupu od T.C.". W ocenie skarżącego odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością iż czynność ta jest całkowicie zbędna. Nie jest przesłanką negatywną przeprowadzenia żądanego dowodu założenie z góry nieprzydatności danego dowodu, jak w niniejszej sprawie, t.j. że w/w. dowody z dokumentów i opinia biegłego nie potwierdzą, że materiały zostały zakupione u T.C. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę nie mogą znaleźć uznania argumenty skarżącego ukierunkowane na wykazanie wad przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz osiągniętych w jego następstwie wyników. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z szerokiego wachlarza dowodów , a to : z dowodów osobowych oraz obszernej dokumentacji. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej na tej podstawie oceny poszczególnych dowodów, w szczególności dowodów z dokumentów , a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawili skutecznie wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organy – kontestowane zdarzenia nie miały miejsca. Skarżący - negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych, w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego - nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych przeciwdowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie gołosłownego zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t. j. , gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej . W realiach rozpoznawanej sprawy sposób postępowania skarżącego sprowadzał się do negowania wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe poprzez wskazywanie na istotne znaczenie wnioskowanych przezeń dowodów z dokumentów i z opinii biegłego. Tymczasem organy przeprowadziły w kontrolowanej sprawie szereg dowodów, na podstawie których prawidłowo ustaliły, że zakwestionowane faktury VAT, wystawione przez firmę "m" T.C. , które dokumentowały m.in. sprzedaż kruszywa budowlanego, kamienia naturalnego i klińca, w rzeczywistości nie oddają faktycznych zdarzeń gospodarczych, lecz są fikcyjne. Dotyczy to przede wszystkim dowodów z ostatecznych decyzji podatkowych z dnia 15.12.2009r. wydanych wobec T.C. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres czerwiec, od sierpnia do października, grudzień 2007r. oraz kwiecień, czerwiec, wrzesień i październik 2008 r. Ponadto doniosły jest również dowód z postanowienia Sądu Rejonowego w M. sygn. akt [...] z dnia 15.06.2011r. w sprawie umorzenia postępowania karnego wobec T. C. Z przeprowadzonych przez organy podatkowe dowodów wynika bowiem jednoznacznie , że w latach 2005-2008 T.C. nie posiadał żadnych środków trwałych przy pomocy których mógłby wykonać zafakturowane przez siebie usługi. Nie posiadał też żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie zakupu kruszywa budowlanego, kamienia naturalnego i klińca, które to towary miały być przedmiotem dostawy w kontrolowanej sprawie. Faktycznie zaś zajmował się jedynie świadczeniem usług wulkanizacyjnych i sprzedażą opon. Wiodące jest w tym aspekcie przywołanie treści w/w prawomocnego postanowienia Sąd Rejonowy w M. II Wydział Karny z dnia 15.06.2011r. sygn. akt [...], mocą którego wprawdzie umorzono postępowanie karne wobec T.C., ale umorzenie to nastąpiło jedynie z powodu jego niepoczytalności. Z akt postępowania oraz uzasadnienia postanowienia sądu karnego wynika, że podejrzany T.C. miał postawione zarzuty, że prowadząc z siedzibą w G. działalność gospodarczą w zakresie usług wulkanizacyjnych i sprzedaży opon i będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru składając w Urzędzie Skarbowym miesięczne deklaracje od stycznia 2005 do grudnia 2008 r. przez podanie nieprawdy temu Urzędowi naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatkowe w podatku od towarów i usług w dużej wartości, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 kks w związku z art. 6 § 2 kks i w związku z art. 37 § 1 pkt 1 kks, oraz z tytułu prowadzenia z siedzibą w G. powyższej działalności gospodarczej będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, w okresie od stycznia 2005 r. do grudnia 2008 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru wystawił faktury w sposób nierzetelny i takimi dokumentami się posługiwał, tj. wystawił 202 faktury, w tym 9 faktur na rzecz K.Z. (będących przedmiotem zaskarżonych w niniejszej sprawie sądowo administracyjnej decyzji podatkowych) i z tytułu prowadzenia powyższej działalności gospodarczej będąc podatnikiem podatku od towarów i usług od stycznia 2005 r. do grudnia 2008 r. wbrew obowiązkowi nie prowadził ksiąg tj. ewidencji sprzedaży i zakupów VAT. Sąd Rejonowy w M. w/w postanowieniem orzekł wobec T. C. środek zabezpieczenia w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie leczenia psychiatrycznego oraz środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług wulkanizacyjnych i sprzedaży opon. Uzasadniając swoje stanowisko sąd karny stwierdził, że T. C. dopuścił się zarzuconych mu czynów, co potwierdził zebrany materiał dowodowy oraz przyznanie się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Sąd ten w odniesieniu do zarzutów popełnienia w/w przestępstw, uznał iż T.C. miał zniesioną całkowicie zdolność rozpoznawania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 § 1 kks i wobec tego postępowanie karne zostało umorzone. Innymi słowy wydając powyższe rozstrzygnięcie sad karny uznał, że zarzucane czyny zostały popełnione, ale z braku poczytalności T.C. nie można było ich uznać za przestępstwo. Wedle treści art. 11 ustawy o p.p.s.a. ustalenia takie nie wiążą wprawdzie bezpośrednio sądu administracyjnego, ponieważ nie odnoszą się do wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Nie oznacza to jednak , że sąd w tym zakresie, w jakim związanie nie istnieje, pozbawiony jest możliwości uznania takiego orzeczenia za dowód w sprawie, zwłaszcza iż stanowi on dokument urzędowy. Dotyczy to także organów administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne, również w oparciu o art. 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, wprowadzający moc dowodową dokumentów urzędowych, a za taki należy uznać wyżej przytoczone postanowienie Sąd Rejonowy w M. W postanowieniu tym ustalając czyn przypisany podejrzanemu T.C., przytoczono okoliczności faktycznych należące do istoty przestępstwa. Dotyczyło to znamion okoliczności czynu – czasu, miejsca i sytuacji, które w pełni pokrywają się z innymi ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Jak wyżej wskazano jedynie z powodu niemożności przypisania poczytalności nastąpiło umorzenie postępowania karnego. Niezasadny jest również przy tym zarzut dotyczący naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, wobec odmowy przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniach dowodów tj. dowodów z umów z innymi kontrahentami oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepis ten stanowi emanację procesowego prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Jednakże jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, należy go wykładać ściśle, a zatem skuteczność prawna żądania strony przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od spełnienia przesłanki - tej mianowicie, że przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. O tym, czy żądany przez stronę dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego determinująca zakres koniecznych dla jej zastosowania ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 31.05.2010 sygn. I GSK 835/09 opubl. LEX nr 585932). Żądanie przeprowadzenia dowodu jest uzasadnione zatem tylko wówczas, gdy strona postępowania wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Okoliczności te winny mieć znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskowane w kontrolowanej sprawie dowody z dokumentów dotyczą faktu zakupu materiałów u innych dostawców, a więc oczywiście nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ organy nie kwestionowały, iż skarżący kupował materiały u innych kontrahentów, czy że wykonał roboty budowlane zgodnie z wiążącymi go umowami. Organy podatkowe zakwestionowały jedynie fakt zakupu materiałów od T.C.. oraz fakt świadczenia przez T.C. usług objętych fakturami względem skarżącego. Jak wyżej wskazano stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 6.03.2012r. sygn. I FSK 579/11 opubl. LEX nr 1136277). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że T.C. nie wykonał czynności wymienionych w spornych fakturach, a jego działalność polegała jedynie na wystawianiu dokumentów nie potwierdzających faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wnioskowane dowody z dokumentów i opinii biegłego rzeczoznawcy ani nie potwierdzą, że materiały zostały zakupione u T. C., ani też w żadnym razie tego nie zakwestionują, ponieważ dotyczą zakupu towarów od innych dostawców. Są więc irrelewantne dla prawnie doniosłych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznając , że brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się wnioskowanych czynności do wyjaśnienia sprawy, odmówiły ich przeprowadzenia. Na marginesie zauważyć należy, iż podatnik prowadzący działalność gospodarczą winien wykazać należytą dbałość o własne interesy, weryfikując wiarygodność swoich kontrahentów. Istotnie bowiem, tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1542/11 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl – i powołane w nim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE). W realiach rozpoznawanej sprawy – co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - o dbałości takiej nie może być mowy. Reasumując , w toku postępowania podatkowego zgromadzono obszerny materiał dowodowy, który został poddany ocenie realizującej kryteria wskazane w Ordynacji podatkowej. Należy bowiem pamiętać, że podstawą merytoryczną kwestionowanej decyzji były jednoznaczne wyniki kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego oraz u jego kontrahenta. Materiał ten został wszechstronnie przeanalizowany, a wyprowadzone wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Mając powyższe na uwadze sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.