I SA/Kr 1668/10

Sygn. akt I SA/Kr 1668/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r., sprawy ze skargi S. F. przy uczestnictwie H. F. i M. G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 sierpnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. - skargę oddala - W dniu 11 marca 2010r. H.F., złożyła do Urzędu Miasta informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych , gruntach oraz lasach (IN-1) z której wynikało, że nieruchomość położona w M. przy ul. S., obejmująca działki o nr ewid. [...], [...] i [...] stanowi w 1/3 współwłasność H.F, M.G. i S.F.. Dodatkowo przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego z 26 lutego 2003r. sygn. akt: [...] w którym stwierdzono, że spadek po Z. i S. F. nabyli H.F, M.G. i S.J.F. każdy po 1/3 części. Burmistrz Miasta T., decyzją z 25 stycznia 2010r.nr [...] ustalił podatnikowi S.F. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010r. w kwocie 401,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa decyzja dotyczy nieruchomości położonej w M. przy ul. S.. Organ wskazał również, że H.F, M.G. i S.F. są współposiadaczami samoistnymi , każdy w 1/3 części a właścicielami są Z. i S. F. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.F. zarzucając niewydanie właściwej decyzji. Z treści decyzji nie wiadomo czy zobowiązanie pieniężne za 2010r. dotyczy w całości 1/3 udziału S.F. czy też z M.G. lub z H.F.. Nadto wielkość nieruchomości raz podano jako 812 m² a raz 0,08 zatem nie wiadomo jak jest wielkość nieruchomości i na podstawie jakich przepisów to ustalano. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 2 sierpnia 2010r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że nieruchomość położona w M. przy ul. S. ma pow.1508 m² z czego 0,08 ha stanowią użytki rolne sklasyfikowane jako sad kl. VI a pozostała część nieruchomości o pow.708 m² została sklasyfikowana jako B-tereny mieszkaniowe. Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 68m² i budynkiem niemieszkalnym o pow. 36 m². Organ podniósł , że grunt o pow. 0,0800 ha jest użytkiem rolnym zatem podlega podatkowi rolnemu a grunt o pow. 0,0708 ha nie jest użytkiem rolnym a terenem mieszkaniowym i podlega podatkowi od nieruchomości. Podatek rolny wyliczony za 2010r. wynosi 0 zł a podatek od nieruchomości wynosi 401, 00 zł i obejmuje grunty pozostałe ( 708 m² x 0,25 zł) + budynki mieszkalne (68 m² x 0,65 zł) + budynki pozostałe ( 36 m² x 5,00 zł). Organ zaakcentował również, że decyzja organu I instancji jest niepoprawna pod względem formalnym bowiem decyzje przesłane do podatników nie są jednobrzmiące w tej części uzasadnienia, która wskazuje osoby współwłaścicieli i współposiadaczy samoistnych jednakże w sposób prawidłowy dokonano wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2010r. Podniesiono również, że decyzje zostały doręczone wszystkim podatnikom albowiem stosownie do art.92 §2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej- O.p.) w zw z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 ze zm. dalej-u.p.r.) doszło do powstania odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie zatem H.F., M.G. i S.F. otrzymali przedmiotową decyzję. Wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej a zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Skargę do Sądu na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył S.F. podnosząc, że wysokość zobowiązania podatkowego została błędnie określona poprzez zawyżenie czy przyjęcie błędnej stawki do wyliczenia wysokości tegoż zobowiązania. Budynek położony w M. jest starym, mającym około 100 lat budynkiem drewnianym i ze względu na bezpieczeństwo nikt w nim nie mieszka. Nie prowadzi się też w nim żadnej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż Sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. dalej-p.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia, przy czym -zgodnie z art. 133§1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54§2 p.p.s.a. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Pod pojęciem "akt sprawy" należy rozumieć materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, tj. w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem lub czynnością (vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 425). Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje Sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Zatem Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (vide wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić legalność działania organu orzekającego. Oznacza to, iż Sąd nie może kształtować sytuacji prawnej obywatela poprzez zmianę treści zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że w świetle art. 134§1 p.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (vide wyrok NSA z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04). Ocena zaskarżonej decyzji według kryterium legalności nie dała Sądowi podstaw do wyeliminowania badanych indywidualnych aktów organu administracji z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja znajduje bowiem dostateczne podstawy w obowiązującym prawie, jej zaś wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, również zarzuty skargi oraz mające je wesprzeć argumenty nie mogą podważyć prawidłowości podjętych rozstrzygnięć organów administracji. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej-u.p.o.l.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; Art. 6c ust. 1 i ust. 1 u.p.r. stanowią natomiast, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Wskazany wyżej nakaz płatniczy jest "normalną" decyzją wymiarową w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 O.p., w której można wymierzyć więcej niż jeden podatek. Specyfiką tej decyzji jest również to, że przy współwłasności (współposiadaniu) gruntów może być ona wystawiona na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Zasadą w podatku rolnym jest, że do powstania zobowiązania podatkowego w odniesieniu do podatników będących osobami fizycznymi konieczne jest doręczenie każdemu z nich decyzji ustalającej. Tylko doręczenie decyzji dwóm lub więcej współpodatnikom będzie więc pociągało za sobą ich solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie (art. 92 § 1 O.p.). Od zasady tej wprowadzono wyjątek w § 2 analizowanego przepisu, który w przypadku łącznego zobowiązania pieniężnego pozwala na doręczenie nakazu płatniczego któremukolwiek ze współwłaścicieli lub współposiadaczy. Z chwilą doręczenia go tej osobie, zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się także do pozostałych współpodatników. Dług wynikający z nakazu doręczonego wyłącznie jednemu ze współpodatników - staje się wymagalny również w stosunku do pozostałych. Interpolując powyższe rozważania na grunt niniejsze sprawy należy wskazać, że wydane w sprawie decyzje (również w stosunku do H.F. i M.G.) zostały doręczone wszystkim podatnikom albowiem stosownie do art.92§2 O.p. w zw z art. 6c u.p.r. doszło do powstania odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie. Oznacza to, iż H.F., M.G. i S.F. otrzymali przedmiotowe decyzje i wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej a zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ podatkowy wymierza podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w nakazie zapłaty gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Tym samym, jeżeli Skarżący S.F. zapłaci podatek określony w decyzji to nabędzie uprawnienia do wystąpienia przeciwko pozostałym współposiadaczom z roszczeniem regresowym o zwrot zapłaconego podatku wynikającego z wydanego nakazu zapłaty w części przypadającej na Skarżącego. H.F., M.G. i S.F. są bowiem współposiadaczami samoistnymi, każdy w 1/3 części. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.