I SA/Kr 1679/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jakimowicz WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca do maja 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję w całości. Decyzją z 25 listopada 2020 r. znak [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] (dalej: ZUS), działając na podstawie art. 31zq ust. 7 i art. 31zp ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm. - dalej: ustawa o COVID), odmówił P. C. (dalej: Skarżący) prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca do maja 2020 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ZUS wskazał i przytoczył treść art. 31 zo ust. 1 i art. 31 zp ust. 1 ustawy o COVID. Organ podał następnie, że po dokonaniu weryfikacji otrzymanych wniosków potwierdził, że do dnia 30 czerwca 2020 r. nie wpłynął wniosek Skarżącego o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., stąd organ odmówił Skarżącemu prawa do zwolnienia – jak w zaskarżonej decyzji. Ponadto ZUS podał, że na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1831 ze zm.) rozliczył konto Skarżącego na dzień 25 listopada 2020 r. ustalając i podając określoną zaległość na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na rozstrzygniecie ZUS Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił: - naruszenie art. 107 § 1 ust. 4 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 421 ze zm.), wskazując na brak uzasadnienia faktycznego decyzji w myśl wykładni językowej powołanego przepisu k.p.a., - naruszenie art. 31 zp ust. 1 ustawy o COVID, gdyż wniosek został złożony jeszcze w miesiącu kwietniu 2020 r., który dopuszczał do 24 czerwca 2020 r. formę papierową, - naruszenie zasady in dubio pro libertate zawartej w art. 7a k.p.a., tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony przy braku obowiązku dokumentowania – potwierdzania składania pism i wniosków do skrzynek – urn wystawionych przed ZUS w chwili ich składania, - niestosowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie oraz wypowiedzenia się co do ich wartości dowodowej oraz prawa do zgłaszania wniosków i żądań. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił m.in., że stosując się do zaleceń najwyższych organów Państwa, które to wprowadziły na terenie całej RP jednolite pojęcie skrzynki lub urny – obce w k.p.a., ustawie Ordynacja podatkowa itd. – zaraz po uzyskaniu możliwości zwolnienia ze składek opłacanych w ZUS wrzucił do skrzynki wystawionej przez ZUS wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek. Czynności tej – jak wszyscy inni wrzucający – nie udokumentował fotografią, obecnością świadków lub w jakikolwiek inny sposób, gdyż działał w zaufaniu do organów Państwa, w tym do państwowej jednostki organizacyjnej – ZUS. Skarżący podniósł ponadto, że ZUS "tego również nie dokumentował", gdyż w zaskarżonej decyzji nie nazwał rejestru czy to ręcznego czy elektronicznego lub innego rodzaju zbioru ewidencjonowania dokumentów wrzucanych do skrzynek. Skarżący podkreślił, że zarówno on jak i ZUS byli zwolniony z obowiązku potwierdzenia faktu składania – wrzucania do skrzynki – urny dokumentów (wniosków) w chwili ich wrzucania przez dokonanie adnotacji lub odcisku pieczęci z datą itd., co w tym czasie było normalną praktyką na terenie RP. Wskazał również, że przy wrzucaniu tysięcy sztuk wniosków mogły nastąpić zaginięcia lub zawieruszenia wynikające z podpięcia pod inny wniosek, odłożenia do innych dokumentów itd. W ocenie Skarżącego ZUS nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, nie dając nikomu możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w sprawie, wypowiedzenia się lub zgłaszania wniosków przed wydaniem decyzji. W opinii Skarżącego ZUS działał arbitralnie, a uzasadnienie decyzji i sama decyzja jest uzupełnieniem przyjętego odgórnie szablonu, dlatego jest lakoniczna i bez powołania jakichkolwiek dowodów np. w postaci przywołania regulaminu lub zaleceń sposobu rejestrowania dokumentów wyjmowanych ze skrzynek, co świadczy o braku woli zapoznania się z tymi dowodami – dokumentami. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z 10 listopada 2020 r. Skarżący poinformował organ rentowy o złożeniu z kwietniu 2020 r. wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r. do wystawionej przy wejściu do ZUS skrzynki na dokumenty, załączając do ww. pisma ww. wniosek o zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za wskazany okres. W związku z tym pismem organ dokonał weryfikacji złożonych dokumentów i ustalił, że do ZUS nie wpłynął stosowny wniosek Skarżącego (brak go w rejestrze wpływu dokumentów). Tym samym w ocenie ZUS należało przyjąć, że Skarżący nie złożył wymaganego wniosku w terminie, co skutkowało odmową zwolnienia z opłacania składek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Na podstawie przepisu art. 31zt ustawy o COVID, obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek. Tym samym, Sąd uznaje się za właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym spraw z zakresu działalności Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1773 ze zm.), który wskazuje, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skarżący zamieszkuje na obszarze właściwości WSA w K. . Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym został złożony przez ZUS pismem z 29 grudnia 2021 r., zaś Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji wydanej w rozpoznawanej sprawie był przepis art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID, zgodnie z którym płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. albo 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Stosownie do art. 31zp ust. 1 ustawy COVID-19, wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., płatnik składek przekazuje do ZUS nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. W zaskarżonej decyzji ZUS wskazał, że przyczyną odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r. był brak wniosku Skarżącego. W tym zakresie ZUS stwierdził jedynie, że po dokonaniu ponownej weryfikacji otrzymanych wniosków, potwierdził brak wniosku RDZ Skarżącego o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec – maj 2020 r. O wniosku tym wypowiadał się Skarżący w piśmie z 10 listopada 2020r., gdzie stwierdził, że wrzucił wniosek "najprawdopodobniej w drugiej dekadzie kwietnia 2020 r." do urny wystawionej przed ZUS w T.. Istotą sporu na gruncie niniejszej sprawy jest zatem kwestia złożenia wniosku o zwolnienie przed 30 czerwca 2020 r., w której obie strony postępowania sądowego prezentują odmienne stanowiska. Postępowanie w przedmiocie przyznania zwolnienia ze składek, na podstawie art. 31zp ust. 1 ustawy COVID-19, jest postępowaniem wszczynanym nie z urzędu, lecz na wniosek. Zastosowanie znajduje zatem m.in. przepis art. 61 § 3 k.p.a., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jeżeli zatem jest tak, jak twierdzi ZUS, że wniosek o zwolnienie, na który Skarżący się powołuje, nie został złożony, to nie mogłoby dojść do wszczęcia postępowania i w konsekwencji także załatwienia sprawy, jak uczynił to organ, wydając zaskarżoną decyzję. W rozpoznawanej sprawie ZUS, przyjmując, że Skarżący nie złożył wniosku w ustawowym terminie, z tego właśnie względu odmówił przyznania zwolnienia. Tak więc załatwił sprawę merytorycznie, pomijając całkowicie jej aspekt procesowy. Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przy rekonstruowaniu stanu faktycznego nie można także pomijać zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, wyrażonej w art. 81a § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. W rozpatrywanej sprawie na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych, nie można odtworzyć w pełni i w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności dotyczących sposobu wnoszenia pism do ZUS w 2020 r. Nie można stwierdzić, czy Skarżący, wnosząc pismo poprzez wrzucenie go do urny wystawionej przed budynkiem ZUS w T., miał jakąkolwiek możliwość uzyskania potwierdzenia jego wniesienia. Nie można także stwierdzić, jak wyglądało wyjmowanie pism ze skrzynki (urny), jak wyglądała rejestracja dokumentów i w jakim trybie odbywało się przekazywanie dokumentów właściwym komórkom organu, a także jakie gwarancje procesowe praw strony temu towarzyszyły. W tej sytuacji za niewystarczające należy uznać stwierdzenie ZUS, poczynione w ramach własnych wyjaśnień organu (w rzeczywistości w nieznanym zakresie), co do niezłożenia przez Skarżącego wniosku. Stwierdzenie to bowiem nie jest poparte żadnymi konkretnymi i weryfikowalnymi ustaleniami przez co uznać należy je za gołosłowne. ZUS nie przedstawił w aktach sprawy jakichkolwiek okoliczności wskazujących na taki stan rzeczy. W zaskarżonej decyzji "po prostu" stwierdził, że "(...) dokonaliśmy ponownej weryfikacji otrzymanych wniosków i potwierdziliśmy, że do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do 30 czerwca 2020 r. nie wpłynął (...) wniosek RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec do maj 2020 r.". Sąd wskazuje przy tym na okoliczność, którą ZUS powinien wziąć pod uwagę, czy przy procedurze składania wniosków do skrzynki Skarżący miał w ogóle możliwość wykazania tego w inny sposób niż na podstawie własnych wyjaśnień lub zeznań. Wskazać należy, że zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do art. 75 § 2 k.p.a. jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Nie można w tym aspekcie pomijać regulacji wynikającej z art. 9 k.p.a., który przewiduje zasadę informowania stanowiąc, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jeżeli zatem ZUS nie gwarantował możliwości potwierdzenia wniesienia pisma, zaś Skarżący twierdził, że wniosek taki złożył, w myśl zasady wyrażonej w art. 9 k.p.a., powinien poinformować Skarżącego o możliwości wynikającej z art. 75 § 2 k.p.a. Ponadto ZUS miał możliwość przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania Skarżącego na okoliczność złożenia stosowanego wniosku. Jak wynika bowiem z art. 86 k.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powody ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W realiach rozpatrywanej sprawy przeprowadzenie takiego dowodu mogłoby przyczynić się do zrealizowania zasady prawdy obiektywnej, której idea została zaprezentowana we wcześniejszej części uzasadnienia. Przy ocenie materiału dowodowego nie można pomijać zasady rozstrzygania wątpliwości co do okoliczności faktycznych, wyrażonej we wcześniej cytowanym art. 81a § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie ZUS w zasadzie w jednym zdaniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji odniósł się do wyjaśnień Skarżącego. ZUS nie wyjaśnił przy tym procedury składania wniosków do skrzynki. W sposób niebudzący wątpliwości ZUS nie wykazał również, czy wykluczone są przypadki zagubienia pism złożonych do urn. W ocenie Sądu na tym etapie sprawy nie można wykluczyć, że do nieprawidłowości mogło dojść przez pomyłkę ZUS. Ponadto Sąd wskazuje, że nie zostało wyjaśnione, w jaki sposób Skarżący miałby wykazać ewentualnie, że złożył stosowny wniosek. Prowadzi to jednoznacznego wniosku, że w sprawie naruszono również art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które ZUS uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powody których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. ZUS nie skorzystał z możliwości odebrania od Skarżącego oświadczenia o którym mowa w art. 75 § 2 k.p.a., jak również nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony, nie wziął też pod uwagę, że z powodu sposobu składania dokumentów do skrzynki podawczej, Skarżący nie miał możliwości uzyskania potwierdzenia. Organ nie rozstrzygnął ewentualnych wątpliwości na korzyść strony, wbrew wyraźnej dyspozycji wynikającej z art. 81a § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie uznać zatem trzeba, że doszło do naruszenia art. 7, art. art. 75, art. 77 § 1, art. 81a § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadzone postępowanie i zawarte w uzasadnieniu decyzji twierdzenia nie pozwalają bowiem na przyjęcie zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu, że wniosek nie został przez Skarżącego złożony w terminie do skrzynki podawczej ZUS. W ponownie prowadzonym postępowaniu ZUS winien przede wszystkim przeanalizować procedurę, zgodnie z którą odbywało się wnoszenie podań w kwietniu 2020 r., kiedy to obowiązywały szczególne ograniczenia związane z przeciwdziałaniem skutkom pandemii. Następnie zaś wykazać, na podstawie jakich czynności weryfikacyjnych ustalono niewpłynięcie wniosku Skarżącego. ZUS powinien wziąć także pod uwagę wszelkie aspekty wnoszenia pism przez strony, także te uniemożliwiające stronom uzyskanie potwierdzenia złożonych dokumentów. Przeprowadzając postępowanie w tym kierunku, będzie zobowiązany do uwzględnienia zasad opisanych w niniejszym uzasadnieniu. Powyższe ustalenia oraz konkluzje z nich wynikające powinny znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji. Sąd nadmienia dodatkowo, że w sytuacji wątpliwej, jeżeli strona nie mogła uzyskać potwierdzenia złożenia wniosku, ZUS, nie będąc w stanie przedstawić jednoznacznych ustaleń na poparcie swojego stanowiska, nie może obciążać jej negatywnymi konsekwencjami niepewności ustaleń co do faktów. Skoro ZUS przyjął określony tryb wnoszenia wniosków, mogący wywoływać tego rodzaju wątpliwości, to nie może ich skutków przenosić na strony. W tej sytuacji powinien więc rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na korzyść strony, mając na uwadze okoliczności towarzyszące złożeniu wniosku (stan epidemii COVID-19), charakter sprawy, a w szczególności dobro i interes strony postępowania. Ewentualnie biorąc pod uwagę przepis art. 15zzzzzn (2)˛ ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID (dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadomi Skarżącego o uchybieniu terminu do dokonania przez stronę czynności kształtującej jej prawo, wyznaczając termin do przywrócenia terminu do ich złożenia. Przepis ten bowiem wprost uwzględnia sytuację, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki, nie wymaga wykazania braku winy strony. Przepis ten obejmuje zdarzenia, które miały miejsce "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.