I SA/Kr 1686/12

|Sygn. akt I SA/Kr 1686/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r., sprawy ze skarg R.J., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr [....],[...],, [...],[...],, [....],[...],, [....],[...],, [...], w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, - skargi oddala - W wyniku ustaleń dokonanych w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007r., Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 22 lutego 2012 r. decyzje nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], którymi określono skarżącemu R.J. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za przedmiotowy okres rozliczeniowy. Od tych decyzji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Odwołanie to nie zostało jednak podpisane, w związku z czym organ, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniesionego odwołania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia. Następnie postanowieniami z dnia 14 maja 2012r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], Dyrektor Izby Skarbowej, pozostawił odwołania bez rozpatrzenia, wskazując, iż przedmiotowe wezwania o podpisanie odwołań zostały doręczone skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2012r. w sposób zastępczy po dwukrotnym awizowaniu (art. 150 Ordynacji podatkowej), a skarżący nie podpisał odwołań w terminie, który upłynął 27 kwietnia 2012r. Na powyższe postanowienia R.J. złożył zażalenia. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z dnia 27 sierpnia 2012r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podzielając zawartą tam argumentację. R.J. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podnosząc naruszenie prawa przejawiające się wydaniem postanowień bez zbadania stanu faktycznego sprawy i nie przesłuchania strony, co uniemożliwiło skarżącemu wykazanie swoich racji, a także brak rzetelności w wyjaśnieniu sprawy wskutek ustalania okoliczności sprawy bez udziału skarżącego, bez możliwości jakiejkolwiek reakcji na oświadczenia innych osób tj. w niniejszej sprawie Poczty Polskiej i nie wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, przywołując argumenty zawarte w zaskarżonych postanowieniach. Postanowieniem z dnia 10 październi8ka 2013r. sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wynikające z w/w zaskarżonych postanowień prowadzone pod sygn. od I SA/Kr 1686/12 do I SA/Kr 1689/12 oraz I SA/Kr 1691/12 i od I SA/Kr 1693 - do I SA/Kr 1696/12 w celu ich prowadzenia pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1686/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skargi nie są zasadne, albowiem zaskarżone postanowienia o pozostawieniu odwołań bez rozpatrzenia nie naruszają przepisów prawa. Stosownie do treści art. 168 § 3 Ordynacji podatkowej każde podanie, w tym odwołanie winno zostać podpisane. Z kolei art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza zasadę, że jeśli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie zaś z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, w powyższej sytuacji organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W kontrolowanej sprawie skarżący złożył odwołania, które nie zostały podpisane. Wobec tego prawidłowe było zastosowane w sprawach wezwania do usunięciu braków pod rygorem pozostawienia odwołań bez rozpatrzenia. Konsekwencją zaś nie wywiązania się przez skarżącego z nałożonego zgodnie z obowiązującymi przepisania obowiązku, było wydanie postanowień o pozostawieniu odwołań bez rozpatrzenia. W związku z tym niezasadne są zarzuty ukierunkowane na wykazywanie zaniechania przez organy zbadania stanu faktycznego sprawy. Prawnie doniosłą okolicznością decydującą o rozstrzygnięciu było bowiem ustalenie faktu nie podpisania odwołań w wyznaczonym terminie. Wiąże się to również z ustaleniem kiedy skarżącemu doręczone zostały wezwania do uzupełnienia powyższych braków. W ocenie sądu nie budzi jednak wątpliwości, iż w kontrolowanych postępowaniach wezwania o podpisanie odwołań zostały prawidłowo uznane za doręczone skarżącemu w sposób zastępczy, a to na podstawie art. 150 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, skoro przesyłka zawierająca w/w. wezwania była dwukrotnie awizowana. W tych okolicznościach nie było podstaw do przesłuchania skarżącego w celu ustalenia okoliczności powyższego doręczenia, zwłaszcza że przesyłka pocztowa wraz umieszczonymi na niej adnotacjami urzędowymi dokonanymi przez pracowników poczty jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnych innych dowodów (poza własnymi twierdzeniami i wnioskiem o przesłuchanie go jako świadka) podważających te ustalenia, wskazujących jedynie iż przesyłka ta była nieprawidłowo doręczana. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r. II FSK 715/07). Niezasadny jest także zarzut niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdyż organ w przedmiotowych sprawach w żaden sposób nie ograniczał skarżącemu prawa skorzystania z przysługujących mu uprawnień strony. Skoro Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygał sprawy zarówno w pierwszej jaki i drugiej instancji w formie postanowień, rozpatrując wpadkową kwestię niepodpisania odwołań w terminie, to nie był zobowiązany przed wydaniem tychże postanowień do wyznaczenia skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Nadto skarżący miał możliwość zaprezentowania swoich racji, czy też zapoznania się z materiałem dowodowym w trakcie postępowania zażaleniowego. Podejmowane zaś przez organ czynności - choćby zwrócenia się i uzyskania odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 1 sierpnia 2012 r. (k. 55 - 57 akt adm.) zawierającej wyjaśnienie kwestii awizowania przesyłki - nie wymagały osobistego udziału skarżącego. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. skargi oddalił.