I SA/Kr 1690/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 września 2015 r., znak: [...] odmówiło G.H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 9 czerwca 2015 r., znak: [...] orzekającej o rozłożeniu na raty opłaty z tytułu zwrotu kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Kolegium podało, iż G.H. wiadomość o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania miała powziąć dopiero z treści postanowienia Kolegium z dnia 27 lipca 2015 r., znak: [...] , które zostało jej doręczone w dniu 6 sierpnia 2015 r. Skoro G.H. była wówczas w takim stanie zdrowia, że była w stanie osobiście odebrać korespondencję do niej adresowaną, to tym samym była w stanie odpowiednio z nią się zaznajomić, a następnie napisać i złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7-dni licząc najpóźniej od wskazanej daty. Kolegium podkreśliło, że G.H. nie mieszka samotnie, ale z domownikami, o czym świadczy fakt, że decyzję organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2015 r. odebrał w dniu 16 czerwca 2015 r. G.H. (k-95). Zatem gdyby G.H. nie była w stanie samodzielnie napisać i wysłać odwołania w terminie z uwagi na chorobę, to mogła się posłużyć (wyręczyć) w tym zakresie swoimi domownikami. Wobec tego przyjęto, że odwołująca nie złożyła stosownego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 58 kpa. G.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 134, art. 58, art. 59, art. 129 § 2, art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 i art. 10 kpa polegające m.in. na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie oraz niewyczerpującym wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała, iż decyzja organu I instancji nie została doręczona bezpośrednio stronie do rąk własnych, ale innej osobie w dniu 16 czerwca 2015 r. Przyznała, że w dniu 1 lipca 2015 r. złożyła odwołanie, z pominięciem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei w dniu 31 sierpnia 2015 r. Strona złożyła skargę do WSA w Krakowie na postanowienie SKO z dnia 27 lipca 2015 r., znak: [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Przyczyną takiego stanu rzeczy była choroba strony w postaci zapalenia żył kończyn dolnych z owrzodzeniem podudzi okresowo otwartym i trudno gojącym się owrzodzeniem, na co przedstawiła kserokopie dwóch zaświadczeń lekarskich z dnia 13 kwietnia i 18 sierpnia 2015 r. Z pierwszego zaświadczenia wynika, że G.H. pozostaje "w leczeniu poradni chirurgicznej z powodu żylaków kończyn dolnych z okresowym owrzodzeniem". Natomiast z drugiego, że pozostaje pacjentka z masywnymi żylakami kończyn dolnych, zwłaszcza prawej, z zespołem pozakrzepowym kończyny dolnej prawej, z okresowo otwartym, trudno gojącym się owrzodzeniem. Podaje, że ostatnio rana otworzyła się ok. 15.06.2015 r., po 2-tygodniowym leżeniu, kąpielach i zmianach opatrunku rana uległa wygojeniu. Zdaniem skarżącej, w tym zaświadczeniu lekarz nie stwierdził całkowitego wyleczenia choroby i od tej daty dopiero należałoby liczyć 7-dniowy termin, jako datę ustania przyczyny uchybienia terminowi. W tym stanie dokumentacji lekarskiej nie można jednoznacznie i bez żadnej wątpliwości wywodzić i wskazywać ustania całkowicie choroby skarżącej, a tym bardziej jej daty, jako ostatecznie końcowej. Kolegium mylnie przyjęło, że w dacie samego zewnętrznego zagojenia się rany nastąpiło już ustanie w pełni przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. SKO mylnie i błędnie przyjęło i ustaliło stan faktyczny, bo we wskazanym okresie czasu tj. do dnia 31 sierpnia 2015 r. istniał jeszcze stan chorobowy zagrażający życiu skarżącej z zaleceniem pozostawania w pozycji leżącej z bezwzględnym zakazem chodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 ustawy o p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w niniejszej sprawie w dniu 16 czerwca 2015r. (odebranie decyzji) i trwał do dnia 30 czerwca 2015r., kiedy upłynął. Skarżąca złożyła odwołanie dopiero 1 lipca 2015r., z zatem po upływie ustawowych 14 dni, z jednodniowym uchybieniem tego terminu. W ocenie sądu wskazywaną w toku sprawy o przywrócenie terminu do złożenia odwołania okoliczność dotyczącą choroby oraz jej powikłań powstałych w dniu 15 czerwca 2015r. skarżąca uprawdopodobniła dostatecznie zaświadczeniami lekarskimi (k.14). Wynika z nich fakt choroby oraz jej ogólny przebieg skutkujące dwutygodniowym leczeniem w warunkach domowych, co było konieczne z racji stwierdzonego schorzenia. Okoliczność nagłego powikłania nie została przez lekarza wydającego zaświadczenia wykluczona. W sytuacji nasilenia choroby, która powoduje utrudnienia lub nawet uniemożliwia poruszanie się, nie można od skarżącej wymagać, aby zajmowała się dokonywaniem czynności procesowych w postaci składania odwołania, czy organizowaniem sposobu przesłania takiego odwołania przez osoby trzecie, np. domownika. Jest faktem notoryjnym, iż w sytuacji nagłej choroby osoba zwłaszcza w podeszłym wieku, wymaga stałej opieki i pomocy w zwykłym funkcjonowaniu i nie można od niej wymagać bezzwłocznego załatwiania wszelkich spraw administracyjnych. Wobec tego skarżony organ dokonując odmiennej oceny zaistniałej sytuacji naruszył art. 58 § 1 kpa, pomijając okoliczność, iż skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Dodatkowo zauważyć należy zaledwie 1 – dniowe przekroczenie terminu, co świadczy o tym, iż skarżąca pomimo zaistniałych trudności nie zwlekała nadmiernie z dokonaniem czynności procesowej i starała się uczynić jej zadość. Powyżej przedstawiona ocena dotyczy w równej mierze okoliczności składania wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie z dnia 18 sierpnia 2015r., z którego wynika, iż z powodu stwierdzonych przez lekarza objawów chorobowych oraz ogólnie stanu zdrowia nie powinna nadmiernie się obciążać (zalecono leżenie, unikania długotrwałej pozycji stojącej). Stąd brak jest podstaw do przyjęcia, iż złożenie w dniu 31 sierpnia 2015r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z uchybieniem 7-dniwego terminu od ustania przyczyny niedochowania czynności procesowej w terminie (art. 58 § 2 kpa). Przyjmując, iż skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu w dniu 6 sierpnia 2015r., otrzymując wówczas postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu (k. 102 akt administracyjnych), organ bezpodstawnie pominął wynikające z powyższego zaświadczenia lekarskiego okoliczności choroby skarżącej, które uniemożliwiały wcześniejsze złożenie takiego wniosku (opisane tam objawy, w tym stwierdzone ryzyko ponowienia poważnych dolegliwości). Organ nieprawidłowo ocenił więc, iż skarżąca uchybiła 7-dniwemu terminowi od ustania przyczyny niedochowania czynności procesowej w terminie (art. 58 § 2 kpa). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.p.s.a.