I SA/Kr 1697/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2008r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. W. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2014r. nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2008r. Dodatkowo sformułowano w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że oznaczona w zaskarżonej decyzji suma naliczonych przez organ podatkowy kwot nienależnie odliczonego podatku wynosi 440.532,00zł, co stanowi znaczne obciążenie dla każdego uczestnika obrotu gospodarczego, wiążąc się z groźbą utraty płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma więc charakter tymczasowy – ustaje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Należy zauważyć, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do takich skutków zaliczyć należy sytuację kiedy to wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II FSK 250/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest z kolei interpretowana jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podkreśla, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Sąd - mając na uwadze prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że ocenę spełnienia przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu należy dokonywać nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – rozpoznając przedmiotowy wniosek uwzględnił trudną sytuację materialną skarżącej, która została ustalona w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy zakończonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r., którym zwolniono skarżącą od kosztów sądowych. W ocenie Sądu, wszystkie te okoliczności, na które wskazał orzekający wówczas Referendarz sądowy, przemawiają również za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Istotnie z wniosku o przyznanie prawa pomocy (szczegółowo opisanego w postanowieniu zwalniającym skarżącą od kosztów sądowych) wynika, że jedynymi składnikami majątkowymi skarżącego nadającymi się do egzekucji jest przysługująca jej nieruchomość mieszkaniowa oraz skromne świadczenie z ubezpieczenia społecznego. W ocenie Sądu sprzedaż w trybie egzekucji z reguły powoduje osiągnięcie niższych cen niż wartości rynkowe sprzedawanych rzeczy. Dodatkowo, późniejsze uchylenie zaskarżonej decyzji nie skutkuje automatycznym zwrotem nieruchomości, jeżeli została ona sprzedana osobom trzecim. W rezultacie nawet zwrot wyegzekwowanych kwot nie jest równoznaczny z odwróceniem skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca musi się bowiem liczyć z kupnem innej nieruchomości, której cena rynkowa będzie wyższa niż wartość posiadanego obecnie majątku. Natomiast gdyby egzekucja była prowadzona z bieżących dochodów to – uwzględniając uzasadnione wydatki rodziny skarżącego – skarżąca praktycznie pozbawiona zostałaby środków wystarczających na konieczne wydatki życiowe. Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.