I SA/Kr 1707/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1707/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu uproszczonym w dniu 19 maja 2016 r., sprawy ze skarg C. Sp. z o.o. w K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 28 sierpnia 2015 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],, w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, , - s k a r g i o d d a l a -, Postanowieniami z dnia 28 sierpnia 2015r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażaleń C. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona skarżąca), utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 kwietnia 2015r. nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], w przedmiocie umorzenia postępowań egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku strony skarżącej W toku postępowania podejmowano liczne próby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych strony skarżącej, które jednak okazywały się nieskuteczne. Zajęcie udziałów w spółkach z o.o. (tj. C Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo O. II Sp. z o. o. , Zakłady R. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o., Fabryka M w S Sp. z o. o.) nie pokryło nawet wydatków organów egzekucyjnych na sporządzenie oszacowania zajętych udziałów. Dokonane trakcie postępowania zajęcie wierzytelności w spółkach (tj. C.II. Sp. z o. o., C. III Sp. z o. o., C IV Sp. z o. o., Fabryka M. w S. Sp. z o. o., Fabryka M. S. Sp. z o. o., O. Sp. z o. o.. Przedsiębiorstwo H. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo O. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo O II Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo B. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo B Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo N. Sp. z o. o., S. Sp. z o. o., T Sp. z o. o., T Sp. z o. o., T Sp. z o. o.. Zakład S S.A., Zakład S S.A. w Upadłości Likwidacyjnej, Zakłady R Sp. z o. o., K. Sp. z o. o., I. (Polska) Sp. z o. o.. A Sp. z o. o., F Sp. z o. o., F. K. Sp. z o. o., F P. Sp. z o. o., P Sp. z o. o., F.L. Sp. z o. o., S. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe C. K R, P S.A., PPHU L. L Z, FH "F".F.P, PPH F. M.K.K, B - M,A., K, P,, Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego, Doradztwo Inwestycyjne "I" Sp. z o.o., Przedsiębiorstwo C Sp. z o. o. w Likwidacji, O. Inwestycje Sp. z o.o., M Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe T w Upadłości Likwidacyjnej) okazały się nieskuteczne albo środki uzyskane z tytułu zajęcia były niewystarczające nie tylko na pokrycie dochodzonych należności, ale nawet na pokrycie kosztów postępowania egzekucyjnego. Ustalono, że pod adresem: ul. C. strona skarżąca nie prowadzi działalności i nie ma majątku (strona skarżąca wynajmowała pomieszczenie biurowe pod tym adresem od innej firmy, której administrator wypowiedział umowę najmu w czerwcu 2012r.), podobnie brak majątku i środków finansowych ujawniono pod adresami: ul. P. oraz w O. ul. P. i O. Jakiegokolwiek majątku strony skarżącej, z którego możliwa byłaby egzekucja, nie ujawnił także wykaz majątku sporządzony – w wykonaniu nakazu sądowego – przez ówczesnego Prezesa Zarządu Spółki z dnia 23.03.2012r., ani dane uzyskane od różnych urzędów państwowych. Z kolei wezwanie strony skarżącej do udzielenia informacji, jak wskazanie majątku oraz aktualnego adresu, pozostało bez odpowiedzi z jej strony. Z uwagi na bezskuteczność prowadzonych postępowań egzekucyjnych Naczelnik Urzędu Skarbowego, wyżej opisanymi postanowieniami, umorzył postępowania egzekucyjne. Pismami z dnia 22 czerwca 2015r. strona skarżąca wniosła zażalenia na powyższe postanowienia organu I instancji. Postanowieniom tym zarzuciła: - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez niewskazanie w sentencji postanowienia precyzyjnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - naruszenie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ, że w toku postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego i nieuwzględnieniu faktu, że strona skarżąca posiada udziały, z których możliwe jest prowadzenie egzekucji. W uzasadnieniu zażaleń podniosła, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne ponieważ "organ stwierdza, że wobec braku uzyskania kwoty pokrywającej koszty egzekucyjne postępowanie winno być umorzone, i jednocześnie stwierdza, że kwota 77.142,60 zł uzyskana z tytułu sprzedaży samochodów osobowych Skoda Octavia i Skoda Superb została zarachowana na koszty egzekucyjne". Opisanymi na wstępie postanowieniami z dnia 28 sierpnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwołąwczy stwierdził, że organ egzekucyjny dopełnił ciążącego na nim obowiązku dołożenia wszelkich niezbędnych starań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niewskazania w sentencji postanowienia precyzyjnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podniesiono, że organ I instancji wydając postanowienie działał m. in. w oparciu o przepis art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który został powołany w sentencji postanowień, a którego treść wskazuje tylko na jedną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zaistnienie tej przesłanki zostało przez organ egzekucyjny uzasadnione w treści zaskarżonych postanowień. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ, że w toku postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, organ odwoławczy podkreślił, że wyegzekwowane z rachunków bankowych kwoty stanowiły znikomą część dochodzonych należności, a zajęcia udziałów w spółkach nie pokryły nawet wydatków organu egzekucyjnego w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Nadto wszelkie próby poszukiwania majątku zobowiązanej strony skarżącej, czy to przez działanie pracowników organów egzekucyjnych w terenie, czy w konsekwencji zapytań do poszczególnych organów i podmiotów, także nie ujawniły majątku umożliwiającego skuteczne prowadzenie egzekucji, a co więcej wezwanie strony skarżącej do złożenia wyjaśnień i dostarczenia niezbędnych dla skutecznej egzekucji informacji pozostało bez odpowiedzi z jej strony, mimo skutecznego doręczenia wezwania organu egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do kwestii zarachowania kwoty 77.142,60 zł uzyskanej ze sprzedaży zajętych samochodów na koszty egzekucyjne, organ II instancji wyjaśnił, że kwota ta stanowiła znikomą część kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie wielu postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec strony skarżącej. Z materiału dowodowego w przedmiotowych sprawach wynika, że w toku postępowań egzekucyjnych nie wyegzekwowano kwot, które pokryłyby dochodzone należności. Dlatego organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowania egzekucyjne uznając, iż w toku prowadzonych postępowań nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W odpowiedzi natomiast na zarzut nieuwzględnienia faktu, iż strona skarżąca posiada udziały, z których może być prowadzona egzekucja, organ zauważył, że nie sprecyzowała ona w jakich spółkach, w jakiej wysokości i o jakiej wartości posiada udziały, co – w ocenie organu odwoławczego – czyni ww. zarzut gołosłownym. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że badając tą kwestię, ustalił, że organ egzekucyjny skierował również egzekucję do udziałów w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. C. IV Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo O. II Sp. z o. o., Zakłady Mechaniczno Remontowe R. Sp. z o. o., Przedsiębiorstwo Produkcji N.Sp. z o. o., Fabryka M w S Sp. z o.o. Jednak mimo wyznaczenia licytacji udziałów Przedsiębiorstwa Produkcji W. Sp. z o. o., brak było chętnych do ich zakupu. Udziały firm C. IV Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo O II Sp. z o.o., Zakłady R Sp. z o.o. zostały wycenione na 0,00 zł. Natomiast Fabryka M w S Sp. z o.o. nie przekazała biegłemu skarbowemu materiałów umożliwiających sporządzenie oszacowania zajętych udziałów. Egzekucja ta zatem nie doprowadziła do uzyskania żadnych kwot, nawet na pokrycie wydatków organu egzekucyjnego na sporządzenie oszacowania zajętych udziałów. Powyższe czyni zarzut zażaleń za bezzasadny. Na marginesie organ odwoławczy wskazał na nietypowość sytuacji w przedmiotowej sprawie, w której strona skarżąca próbuje za pomocą środka odwoławczego w postaci zażalenia obalić korzystne dla siebie rozstrzygniecie, jakim jest postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Zażalenie, w którym strona skarżąca nie wskazuje majątku pozwalającego na skuteczne prowadzenie i zakończenie egzekucji, nie może obalić rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Strona skarżąca dbająca o spłatę swoich zobowiązań może spieniężyć posiadany rzekomo majątek i sama spłacić swe zobowiązania, a umorzenie postępowania egzekucyjnego nie stoi temu na przeszkodzie. W takiej sytuacji członkowie zarządu nie zostaną obciążeni odpowiedzialnością za zobowiązania spółki. Pismem z dnia 28 września 2015r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K, w których wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz postanowień organu I instancji w całości. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez niewskazanie w sentencji postanowień precyzyjnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ, że w toku postępowań egzekucyjnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Strona skarżąca podniosła, że organ przywołując w rozstrzygnięciu jedynie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bez uszczegółowienia o którą jednostkę redakcyjną i w konsekwencji o którą przesłankę umorzenia postępowania chodzi, postąpił zarówno wbrew przepisowi art. 124 k.p.a., jak również wbrew ogólnej zasadzie wyczerpującego informowania stron o okolicznościach prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków zawartej w art. 9 k.p.a., co skutkować powinno wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Nadto strona skarżąca uznała rozstrzygnięcia organu w zakresie umorzenia postępowań egzekucyjnych za "zbyt pochopne", "przedwczesne". Powołując się na orzecznictwo sądowoaministracyjne (tj. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt I SA/Gl 1189/13), zarzuciła organowi skorzystanie z uprawnienia (a nie obowiązku) umorzenia postępowania egzekucyjnego bez należytego, dokładnego i wyczerpującego zbadania stanu majątkowego strony skarżącej. Połączyła to z zarzutem niewłaściwej oceny materiału dowodowego i nieuwzględnienia faktu, że strona skarżąca posiada majątek, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. W odpowiedzi na skargi, organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczasowo prezentowane w sprawie. Na posiedzeniu w dniu 19 maja 2016r., Sąd połączył skargi we wszystkich sprawach do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostawała okoliczność, czy organ egzekucyjny miał podstawy do umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych w stosunku do strony skarżącej. Wynika to bezpośrednio z analizy sformułowanych w skargach wszystkich zarzutów, które zasadniczo koncentrują się na braku wykazania przez organ egzekucyjny, a następnie przez organ odwoławczy, że umorzenie postępowań egzekucyjnych było zasadne. Na wstępie należy wyjaśnić, że istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma więc na celu jego zakończenie z przyczyn, które zostały enumeratywnie wymienione w 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2016, poz. 599 – dalej u.p.e.a.). Jedną z przyczyn umożliwiającą organowi egzekucyjnemu umorzenie postępowania jest ustalenie - jak przyjęły organy w niniejszej sprawie - że w postępowaniu dotyczącym wyegzekwowania należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne – art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zaistnienie przesłanki wskazanej w powyższym przepisie nie stanowi obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jedynie fakultatywną przesłankę. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie (wskazuje na to zwrot "w przypadku stwierdzenia"), że rozstrzygnięcie o umorzeniu w sytuacji nim określonej pozostawione zostało uznaniu organu egzekucyjnego. Niemniej, dla zastosowania tego przepisu konieczne jest wszechstronne i dogłębne rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy egzekucyjnej, prowadzące do ustalenia przez organ egzekucyjny w toku postępowania w myśl zasady swobodnej oceny dowodów, że zobowiązany nie posiada majątku wystarczającego do zaspokojenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia również wymaga, że badanie istnienia tej przesłanki musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego, czyli na dzień podjęcia postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Celowość podjęcia takiego rozstrzygnięcia musi także uwzględniać okoliczność, że w przypadku gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego pokrywa je wierzyciel (art. 64c § 4 u.p.e.a.). Postępowanie egzekucyjne musi więc być prowadzone w taki sposób, by w sytuacji, gdy stwierdza się w jego toku, że zobowiązany nie może pokryć nawet kosztów egzekucyjnych, nie narażać wierzyciela na dodatkowe koszty egzekucyjne na skutek podejmowania kolejnych czynności. Wedle strony skarżącej, postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie mogły zostać wydane w jej sprawie, gdyż organy nie przeprowadziły stosownego postępowania zgodnie z zasadami procedowania. Nie podjęto bowiem wszystkich czynności mających na celu ustalenia należących do niej składników majątkowych, tym bardziej, że zdaniem strony skarżącej posiada ona majątek z którego istnieje możliwość przeprowadzenia egzekucji. W ocenie Sądu organ egzekucyjny a następnie organ odwoławczy zasadnie przyjęły, że w prowadzonych wobec strony skarżącej postępowaniach egzekucyjnych zaistniała przesłanka jego umorzenia, określona w art. 59 § 2 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ egzekucyjny dla stwierdzenia przesłanki określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący, co ma odzwierciedlenie w aktach sprawy. Ich zawartość wskazuje, że organ egzekucyjny wykorzystał wszelkie dostępne możliwości ustalenia składników majątkowych strony skarżącej z których możliwa byłaby egzekucja dochodzonych należności. Organ egzekucyjny podejmował liczne próby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych strony skarżącej. Nieskuteczne okazało się również zajęcie udziałów strony skarżącej w innych spółkach. Nie udało się wyegzekwować należności poprzez zajęcie wierzytelności strony skarżącej, co zostało opisane w części prezentującej stan faktyczny sprawy. Organ egzekucyjny ustalił, że strona skarżąca pod adresem wskazanym, jako swoja siedziba nie prowadzi działalności gospodarczej. Nieskuteczne były również próby odnalezienia majątku w innych miejscach: ul. P. w K. oraz w O., ul. P. i O.. Organ egzekucyjny wykorzystał instytucję wyjawienia majątku na drodze sądowej. Zwrócił się również do instytucji oraz podmiotów prywatnych z zapytaniami o składniki majątku strony skarżącej z których możliwa byłaby egzekucja. Odpowiedzi udzielone przez Starostwo Powiatowe w K. Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru, Centralną Informację Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, CEPIK Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wydział Geodezji i Wydział Rejestracji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K., L. sp. z o.o., Marszałka Województwa Ś., Sądu Rejonowego w S., nie doprowadziły do ustalenia jakiegokolwiek majątku strony skarżącej z którego możliwa byłaby egzekucja. Organ wezwał również samą stronę skarżącą do wskazania składników majątkowych z których możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji. Strona skarżąca nie udzieliła jednak odpowiedzi na to pytanie. Wobec powyższego nie można zarzucić organowi egzekucyjnemu bierności nie tylko w ustalaniu miejsc przechowywania przez stronę skarżącą środków finansowych ale także w ustalaniu innych składników majątkowych (nieruchomości, ruchomości). W ocenie Sądu, już te czynności i podjęte na ich podstawie ustalenia w ramach postępowań egzekucyjnych, pozwalały na stwierdzenie, że zobowiązana nie posiada składników majątkowych nawet na pokrycie wydatków egzekucyjnych. Co za tym idzie, nie można podzielić opinii strony skarżącej, że organ nie przeprowadził należytego i wyczerpującego badania jej stanu majątkowego. Negatywnie należy natomiast ocenić postępowanie strony skarżącej, która poprzez tak formułowaną argumentację sugeruje, że posiada składniki majątkowe, nie zamierza ich jednak w postępowaniu egzekucyjnym ujawnić, natomiast domaga się przeprowadzania przez organ kolejnych czynności i wdrażania procedur. Poprzez taką postawę, strona skarżąca niewątpliwie nie wykazała dobrej woli w tym postępowaniu a skoro twierdzi, że egzekucja jest możliwa bowiem posiada majątek, to winna go wskazać, chociażby z tego powodu, by uniknąć narastania odsetek od zaległości podatkowych. W ocenie jednak Sądu twierdzenia strony skarżącej są gołosłowne. Gdyby faktycznie posiadała jakikolwiek majątek, powinna go ujawnić i tym samym należycie uzasadnić swoją argumentację zaprezentowaną w skardze. Rację ma przy tym organ, że strona skarżąca skarży korzystne dla siebie rozstrzygnięcia. Po umorzeniu bowiem postępowań egzekucyjnych, strona skarżąca nie musi już znosić dolegliwości związanych w prowadzonymi postępowaniami. Można przy tym zaryzykować twierdzenie, które jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że skarga została złożona jedynie w celu ochrony członka zarządu przed przeniesieniem na niego odpowiedzialności za zobowiązania spółki z uwagi na fakt, że egzekucja przeciwko stronie skarżącej okazała się nieskuteczna. Najdobitniej świadczy o tym argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych postanowień. Argumentacja strony skarżącej zmierzająca do zakwestionowania zasadności zastosowania art. 59 § 2 u.p.e.a., okazała się niezasadna. Niezasadne są również zarzuty strony skarżącej o naruszeniu art. 124 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Naruszenie to miało zdaniem strony skarżącej polegać na nieprecyzyjnym wskazaniu podstawy prawnej postanowień. Również i ten zarzut jest gołosłowny. W sentencji postanowień organu egzekucyjnego wyraźnie wskazano na art. 59 § 2 u.p.e.a. Również sama strona skarżąca nie miała żadnych wątpliwości, że właśnie to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych. Tym bardziej, że zarzuciła, iż organ naruszył ten przepis. Jako, że umorzenie postępowań egzekucyjnych w kontrolowanych sprawach było uzasadnione, nie doszło do naruszenia 59 § 2 u.p.e.a., jak również innych przepisów postępowania, gdyż postępowania egzekucyjne przeprowadzone w sposób opisany powyżej, spełniały kryteria rzetelności i kompletności. W tym stanie rzeczy, zarzuty skarg okazały się bezzasadne, wobec czego skargi podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: w Dz. U. z 2016r. poz. 718). Na zakończenie należy wskazać, że istniały podstawy do połączenia wszystkich skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 wyżej wskazanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na tożsamy stan faktyczny i istotę spornych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.