I SA/Kr 171/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R.L. skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2015 r. nr 68/2015, zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez skarżącego – R.L. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i uznające wniesiony zarzut za nieuzasadniony. Wydane przez organ II instancji postanowienie zostało opatrzone pouczeniem o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący w ustawowym terminie wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której ponownie wskazał na podnoszony zarzut niedopełnienia przez administratora obowiązku prawidłowego oznakowania strefy płatnego parkowania i nieuwzględnienie tego zarzutu w wydanym przez Kolegium postanowieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że skarżący został błędnie pouczony o prawie do wniesienia skargi, zaskarżone postanowienie aktualnie nie mieści się w katalogu aktów prawnych podlegających zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie z uwagi na upływ terminu z art. 111 § 1a Kodeksu postępowania administracyjnego organ nie mógł sprostować z urzędu treści ww. postanowienia w zakresie pouczenia. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skargę należało odrzucić ponieważ sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., właściwość sądu administracyjnego w zakresie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658) możliwe jest stosowanie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, jednak dotyczy to jedynie postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 999/15). W rozpoznawanie sprawie postępowanie sądowo – administracyjne zostało zainicjowane po dniu 15 sierpnia 2015 r. - skarżący wniósł skargę w dniu 28 grudnia 2015 r. Tym samym - jak słusznie zauważył organ II instancji, zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r., który wyłącza z kognicji sądów administracyjnych rozpatrywanie skarg na postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sąd podkreśla, że odrzucenie skargi na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie pozbawia skarżącego prawa do sądu i nie uniemożliwia kontroli sądowej podniesionych w sprawie zarzutów. Jak wskazywali projektodawcy nowych rozwiązań (uzasadnienie projektu ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.) celem zmian było usprawnienie, uproszczenie i zapewnienie szybkości postępowania przed sądem administracyjnym. Obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego wymagają w przypadku wniesienia zarzutów, wydania postanowienia przez wierzyciela (tu: Prezydent Miasta K.), a następnie postanowienia organu egzekucyjnego (tu: Naczelnik Urzędu Skarbowego w C.). Tylko w przypadku gdy organ egzekucyjny jest wierzycielem – nie wydaje się dwóch odrębnych postanowień. Należałoby więc powtórzyć za projektodawcami nowych rozwiązań (druk sejmowy nr 1633 VII kadencji Sejmu), że postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy, a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego (organ egzekucyjny tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wyda w sprawie odrębne postanowienie). W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest więc zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wtedy sąd administracyjny będzie kontrolował zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego. Sąd dostrzega, że skarżący wniósł skargę kierując się pouczeniem organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, które to pouczenie było nieprawidłowe. Jednakże błędne pouczenie organu nie zmienia obowiązujących przepisów, a więc nie przesądza o możliwości złożenia skargi na postanowienie, które, zgodnie z obowiązującymi regulacjami, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Skoro zatem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego to wniesiona skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.