I SA/Kr 1725/21

|Sygn. akt I SA/Kr 1725/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Sucha Beskidzka z dnia 14 grudnia 2020 r. nr XXIII/190/2020 w sprawie: wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty. I. stwierdza nieważność § 5 zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miasta Sucha Beskidzka na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miasta S. (dalej: Rada) uchwałą z dnia 14 grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2020 r., poz. 8295; dalej: uchwała) określiła m.in. stawki tej opłaty na terenie gminy S. W § 5 uchwały Rada postanowiła, że: "1. Ustala stawki opłaty za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, za każdy odebrany worek z odpadami komunalnymi o określonej pojemności i rodzaju odpadów, w następującej wysokości: 1) 3,50 zł - o pojemności 60 litrów, papier i tektura (niebieski), 2) 6,00 zł - o pojemności 110 litrów, papier i tektura (niebieski), 3) 4,00 zł - o pojemności 110 litrów, metal, tworzywo sztuczne, wielomateriałowe (żółty), 4) 8,50 zł - o pojemności 60 litrów, szkło, opakowania szklane (zielony), 5) 12,00 zł - o pojemności 80 litrów, szkło, opakowania szklane (zielony), 6) 8,00 zł - o pojemności 60 litrów, bioodpady (brązowy), 7) 14,00 zł - o pojemności 110 litrów, bioodpady (brązowy), 8) 9,00 zł - o pojemności 60 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 9) 16,50 zł - o pojemności 110 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane) 10) 18,00 zł - o pojemności 120 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 11) 36,00 zł - o pojemności 240 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 12) 50,00 zł - o pojemności 360 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 13) 140,00 zł - o pojemności 1 100 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 14) 800,00 zł - o pojemności 7 000 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane). 2. Ustala stawki opłaty podwyższonej za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny, za każdy odebrany worek z odpadami komunalnymi o określonej pojemności, w następującej wysokości: 1) 8,75 zł - o pojemności 60 litrów, papier i tektura (niebieski), 2) 15,00 zł - o pojemności 110 litrów, papier i tektura (niebieski), 3) 10,00 zł - o pojemności 110 litrów, metal, tworzywo sztuczne, wielomateriałowe (żółty), 4) 21,25 zł - o pojemności 60 litrów, szkło, opakowania szklane (zielony), 5) 30,00 zł - o pojemności 80 litrów, szkło, opakowania szklane (zielony), 6) 20,00 zł - o pojemności 60 litrów, bioodpady (brązowy), 7) 35,00 zł - o pojemności 110 litrów, bioodpady (brązowy), 8) 22,50 zł - o pojemności 60 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 9) 41,25 zł - o pojemności 110 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 10) 45,00 zł - o pojemności 120 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 11) 90,00 zł - o pojemności 240 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 12) 125,00 zł - o pojemności 360 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 13) 350,00 zł - o pojemności 1 100 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane), 14) 2000,00 zł - o pojemności 7 000 litrów, odpady pozostałe po segregacji (zmieszane). 3. Miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne stanowić będzie iloczyn ilości worków o określonej pojemności ustalonych według zasad określonych w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy S. oraz stawki określonej w ust. 1 lub ust. 2." W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na wymienioną na wstępie uchwałę Regionalna Izby Obrachunkowa w K. (dalej: RIO, Izba), wnosząc o stwierdzenie nieważności § 5 uchwały i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: - art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że organy samorządu terytorialnego, w tym rada gminy jako jej organ stanowiący, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów tylko na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, zaś zaskarżona uchwała zawiera postanowienia wykraczające poza upoważnienie zawarte w art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1439; dalej: u.c.p.g.); - art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1372; dalej: u.s.g.), przez wydanie aktu prawa miejscowego w postaci zaskarżonej uchwały w sposób przekraczający zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. - art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z 1996 r. u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały przez wprowadzenie dodatkowego, nie wynikającego z ustawy kryterium ustalenia opłaty polegającego na zróżnicowaniu wysokości opłaty za pojemnik w zależności od frakcji zawartych w nim odpadów, co stanowi przekroczenie ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. W uzasadnieniu skargi RIO podniosła, że na podstawie art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy zobowiązane zostały do zorganizowania odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei art. 6c ust. 2 ww. ustawy upoważnił radę gminy, by w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego rozstrzygnęła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Art. 6h oraz art. 6i u.c.p.g. nakłada na właściciela nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za każdy miesiąc, w którym powstały odpady na danej nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 6j ust. 3 u.c.p.g. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości niezamieszkałej oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej przez radę gminy na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. za pojemnik lub worek o określonej pojemności. Kryteria ustalenia opłaty zostały zatem szczegółowo określone w cytowanej ustawie, a zadaniem organów gminy jest transponowanie ich do odpowiednich aktów prawa miejscowego i ustalenie właściwych stawek. Organy gminy nie są natomiast upoważnione do ustanawiania dodatkowych, niewynikających z cytowanej ustawy kryteriów ustalenia przedmiotowej opłaty, ponieważ granice swobody jednostki samorządu terytorialnego wyznaczone są w tym przypadku granicami upoważnienia ustawowego. Zasada ta została utrwalona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych prowadzi zatem do jednoznacznego wniosku, iż ustawodawca w art. 6j ust. 3 u.c.p.g. uregulował jednoznacznie jakie parametry normatywne stanowią składowe opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, mianowicie są to liczba pojemników oraz stawka opłaty. Organy samorządu terytorialnego, wydając akty prawa miejscowego, nie posiadają całkowitej swobody w ich wydawaniu, gdyż muszą poruszać się w ramach przyznanego im upoważnienia ustawowego. Dalej RIO podniosło, że nieuzasadnione są argumenty podnoszone przez "Burmistrza Miasta S., że przyjęty w zaskarżonej uchwale sposób różnicowania opłat odpowiada kosztom utylizacji poszczególnych frakcji odpadów i tam gdzie te koszty są wyższe opłata jest również odpowiednio wyższa". W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Rada podniosła, że "uprawnienie dla Rady Miasta do określenia opłat za odbiór odpadów komunalnych za worki o określonej pojemności i zróżnicowanie cen z uwzględnieniem rodzajów odpadów (worków) wynika wprost z nowego brzmienia art. 6k ust. 1 pkt 2 Ustawy, zmienionego z dniem 6 września 2019 r. ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 z późn. zm.), który stanowi, iż: "Rada gminy, w drodze uchwały (...) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości". W tej samej nowelizacji nałożono również na właściciela nieruchomości obowiązek selektywnego zbierania odpadów. Z takiej konstrukcji zapisu w żadnym przypadku nie można wywieść, że jedynym kryterium ustalenia stawki opłaty jest pojemność worka lub pojemnika. Podstawowym czynnikiem decydującym o wysokości stawki winny być koszty odbioru i zagospodarowania odpadów, przy czym cena za jeden pojemnik lub worek nie może być wyższa od wskaźników zawartych w art. 6k ust. 2a pkt 5 Ustawy. Zapis art. 6k ust 1 pkt 2 przed nowelizacją ustawy brzmiał: "ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności" i rzeczywiście nie pozostawiał wątpliwości, że ustawodawca miał na myśli stawkę za pojemnik odpadów powstających na nieruchomości, a wysokość opłaty zależała jedynie od pojemności. Właściciel nieruchomości obowiązującej wówczas ustawy miał bowiem możliwość wyboru i prawo oddawania odpadów zmieszanych (bez segregowania) za wyższą opłatą, stąd określenie stawki opłaty ustalanej wg jedynego kryterium, czyli za pojemnik w zależności od jego pojemności miało racjonalne podstawy. Wspomniana wyżej nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nałożyła obowiązek selektywnej zbiórki odpadów komunalnych wszystkim, którzy je wytwarzają, również właścicielom nieruchomości niezamieszkałych. W związku z tym w obowiązujących obecnie przepisach do art. 6k ust. 1 pkt 2 dodany został zapis: "... lub worek przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości", natomiast do art. 6j ust 3 dodano zapis : ".... lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości". Powyższe określenia nie powinny zatem budzić wątpliwości, że ustalenie stawki winno dotyczyć każdego worka (o określonej pojemności), przeznaczonego do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "przeznaczonego do zbierania odpadów..." ma tu kluczowe znaczenie, ponieważ otwiera katalog rodzajów pojemników lub worków o konkretnej pojemności, które Rada Miasta na podstawie ustawy zobowiązana była określić i określiła w Rozdziale 4 regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie S. Dlatego też w kompetencji Rady Gminy jest określenie ceny za pojemnik lub worek o określonej pojemności przeznaczony do zbierania odpadów, co oznacza, iż z uwagi na wiele rodzajów worków i pojemników przeznaczonych do zbierania różnych frakcji odpadów, Rada może ustalać ceny za te poszczególne rodzaje pojemników i worków. Dokonując wykładni literalnej tego zapisu, należy posiłkować się znaczeniem słownikowym określenia "przeznaczenie". Zgodnie z nim przez określenie "przeznaczenie", rozumie się: "praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowane, któremu dana rzecz służy" (internetowy słownik języka polskiego PWN - https://sjp.pwn.pl/slowniki/przeznaczony.html). Skoro wiec ustawodawca dodał przy okazji nowelizacji zapis "przeznaczonych do zbierania odpadów", nie był to zabieg bezcelowy. Wprowadzając taki zapis racjonalny ustawodawca musiał odnosić go wprost do zapisów Ustawy, nakładając konieczność uregulowania przez Radę Gminy w Regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie, kwestii określonych art. 4 ust. 2 pkt 1 lit a oraz pkt 2, a więc rodzajów i pojemności poszczególnych pojemników z podziałem na frakcje co najmniej w zakresie: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Zgodnie z zasadą lege non distinguente, należy uznać, iż skoro ustawodawca rozróżnia w ustawie pojemniki o określonej pojemności i określonym rodzaju (frakcji odpowiadającej określonemu kolorowi), to takie rozróżnienie nie może zostać bez wpływu na uprawnienie Rady Gminy i sposób kształtowania opłaty za poszczególne rodzaje pojemników lub worków o określonej pojemności. Zauważyć należy również, iż gdyby zapis ten nie miał żadnego znaczenia, jak sugeruje pośrednio RIO w swojej skardze, lub stanowiłby jedynie swoisty ozdobnik językowy potwierdzający że chodzi jedynie o odpady komunalne, to ustawodawca nie musiałby go w ogóle wprowadzać. Z treści art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy nawet bez tego zapisu i tak wynikałoby, że chodzi o worki i pojemniki na odpady, a nie np. na cement lub ziemniaki. Dodawanie tego zapisu miało więc cel nie tyle dookreślający, że chodzi o odpady komunalne, ale odnoszący się do przeznaczenia tych worków lub pojemników w kontekście innych zapisów ustawy, które dzielą te worki i pojemniki na rodzaje wg frakcji śmieci, a także ich pojemności. Dlatego też w tym kontekście z brzmienia zapisu art. 6k ust. 1 pkt 2, nie można wcale wysnuć kategorycznego twierdzenia, jak czyni to RIO, iż Rada Gminy może wprowadzić tylko i wyłącznie jednolitą opłatę za pojemnik lub worek, uzależnioną jedynie od ich pojemności. Takie wnioskowanie jest w świetle zapisów ustawy zupełnie nieuprawnione. Skoro bowiem ustawodawca w przywoływanym wyżej art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy, nałożył na Radę Gminy obowiązek uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku, który musi zawierać m.in., zgodnie z pkt 2 ust. 2, wymagania w zakresie rodzajów i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, to przyjęty przez Radę Miasta uchwałą nr [...] z dnia 14 grudnia 2020 roku regulamin, zwany dalej Regulaminem, zgodnie z ustawową dyspozycją, zawiera rodzaje i pojemność worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, o których mowa zarówno w art. 6j ust. 3, jak i art. 6k ust. 1 pkt 2, (wykorzystywanych na nieruchomościach niezamieszkałych). Rodzaje te nie ograniczają się jedynie do pojemności ale i są podzielone kolorami ze względu na rodzaje frakcji odpadów. Stanowi to niewątpliwie podstawę do ustalenia opłaty za każdy przeznaczony do zbierania odpadów worek lub pojemnik o określonej pojemności w myśl art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2 Ustawy. Odmienna w tym zakresie interpretacja Ustawy, spowodowałaby cofnięcie się do stanu przed nowelizacją, z przyzwoleniem na zbieranie odpadów komunalnych w sposób zmieszany. Byłoby to wbrew obowiązkowi selektywnego zbierania odpadów przez właścicieli nieruchomości wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 2 Ustawy, a także w opozycji do art. 3 ust. 2 pkt 5 Ustawy, w którym gminy zostały zobowiązane do zapewnienia selektywnego zbierania odpadów komunalnych, obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Określenie wysokości opłaty za worki i pojemniki o określonej pojemności w zależności od ich przeznaczenia (frakcji), nie oznacza tak naprawdę różnicowania cen, które zarzuca RIO i o którym mowa np. w art. 6j ust. 2a ustawy, a które dotyczy stawek ryczałtowych, i może być uzależnione od czynników demograficznych, terytorialnych, społecznych itp. W przypadku określenia opłat w sposób dokonany przez Radę Miasta w zaskarżonej uchwale, poprzez określenie opłaty za poszczególne rodzaje pojemników ze względu na frakcje, nie mamy do czynienia tak naprawdę z różnicowaniem opłat z podanych wyżej przyczyn, a jedynie z ustaleniem w sposób rzetelny opłaty za poszczególne pojemniki lub worki o określonej pojemności przeznaczone do zbierania poszczególnych rodzajów odpadów. Opłaty racjonalnej i opartej na faktycznie ponoszonych kosztach odbioru odpadów. Rada Gminy nie różnicuje więc opłat ze względu na czynniki nie związane z samymi rodzajami odpadów, kształtując opłaty w oparciu o koszty zbierania i utylizacji poszczególnych frakcji odpadów. Zgodnie z § 6 i 7 Regulaminu na terenie Miasta S. zostały określone dla nieruchomości zamieszkałych poszczególne rodzaje worków i pojemników o określonych pojemnościach i przeznaczeniu do zbierania poszczególnych frakcji odpadów. Mieszkańcy mają obowiązek stosować takie pojemniki i worki. Zgodnie zaś z § 8 Regulaminu zasady stosowania tych pojemników i worków dotyczą również nieruchomości niezamieszkałych. Okoliczność ta powoduje, iż zostały ściśle określone rodzaje pojemników i worków na poszczególne rodzaje odpadów z podziałem na określone pojemności. Rada Miasta określiła więc dla każdej frakcji osobny pojemnik lub worek o określonej pojemności, co powoduje, iż na podstawie art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2 Ustawy, miała prawo ustalić również cenę za każdy rodzaj worka lub pojemnika o określonej pojemności. Rada miała do tego kompetencje o ile posługiwała się ceną za worek lub pojemnik o określonej pojemności, co miało miejsce w przedmiotowym zapisie zaskarżonej uchwały. Różna cena na poszczególne worki lub pojemniki wynika z ustalonych empirycznie i przyjętych w § 12 Regulaminu norm wagowych poszczególnych worków i pojemników przeznaczonych do zbierania danych frakcji odpadów. I tak zgodnie z § 12 ust. 1 Regulaminu przyjęto że: Średni ciężar odpadów komunalnych pozostałych po segregacji (zmieszanych) wynosi odpowiednio: 1) odpady o pojemności 60 litrów - 9 kg 2) odpady o pojemności 110 litrów - 16 kg 3) odpady o pojemności 120 litrów -18 kg 4) odpady o pojemności 240 litrów - 36 kg 5) odpady o pojemności 360 litrów - 54 kg 6) odpady o pojemności 1 100 litrów -120 kg 7) odpady o pojemności 7 000 litrów (KP7) - 800 kg. W § 12 ust. 2. Określono, iż średni ciężar worków wypełnionych odpadami wysegregowanymi w zależności od rodzajów odpadów wynosi odpowiednio: 1) odpady z papieru i tektury w workach o pojemności 110 litrów (niebieski) - 8 kg 2) odpady z papieru i tektury w workach o pojemności 60 litrów (niebieski) - 4,5 kg 3) odpady z metalu i tworzyw sztucznych w workach o pojemności 110 litrów (żółte) - 5 kg 4) odpady ze szkła i opak. szklanych w workach o pojemności 60 litrów (zielone) - 11 kg 5) odpady ze szkła i opak. szklanych w workach o pojemności 80 litrów (zielone) - 15 kg 6) bioodpady 60 litrów -10 kg 7) bioodpady 110 litrów -18 kg. Z powyższego zestawienia widać wyraźnie, iż worki o poszczególnych pojemnościach przeznaczone na zbieranie poszczególnych frakcji zawierają różne wagowo ilości odpadów. Przekłada się to bezpośrednio na koszt odbioru poszczególnych worków lub pojemników i w tym wypadku zasadnym jest określenie ceny za te pojemniki lub worki w sposób uwzględniający powyższe parametry. Zauważyć należy, iż powyższe stanowi odzwierciedlenie aspektu ochrony środowiska przy zbieraniu odpadów komunalnych, jak również niezwykle ważnego aspektu ekonomicznego zagospodarowania odpadów komunalnych. Aspekt ochrony środowiska jest tutaj oczywisty, natomiast aspekt ekonomiczny przejawia się w tym, iż system zagospodarowania odpadów komunalnych winien się samofinansować, a obywatel nie powinien ponosić kosztów zagospodarowania odpadów w sposób oderwany od rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Gminę. Dotyczy to zwłaszcza przypadku nieruchomości niezamieszkałych, gdzie opłata nie jest ryczałtowa, tak jak w przypadku nieruchomości zamieszkałych lecz wiąże się z ilością oddanych odpadów. W przypadku nieruchomości niezamieszkałych klient winien mieć ekonomiczną motywację do wnikliwej segregacji odpadów na poszczególne frakcje i to właśnie powoduje wprowadzona metoda w § 5 zaskarżonej uchwały i powinien ponosić opłaty w wysokości adekwatnej do kosztów odbioru. Przyjęte przez Gminę S. w kwestionowanej uchwale rozwiązania w § 5 uchwały, stanowią więc odzwierciedlenie podziału na worki i pojemniki przeznaczone do zbierania odpadów dla poszczególnych frakcji, określonych w § 6, 7 i 8 Regulaminu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze RIO, przy ustalaniu ceny za odbiór odpadów w workach lub pojemnikach z nieruchomości niezamieszkałych demografia jako czynnik cenotwórczy nie może mieć żadnego znaczenia. Cena winna być ustalona przede wszystkim w oparciu o ponoszone przez Gminę koszty. Nie da się w logiczny sposób uzasadnić, dlaczego worek lub pojemnik o pojemności 120 litrów wypełniony plastikiem, który waży średnio 4-5 kg, ma kosztować tyle samo, co np. worek takiej samej pojemności ale z odpadami zmieszanymi lub szkłem, którego waga wynosi średnio 18 kg. Gmina ponosząc koszty transportu odpadów oraz ich zagospodarowania jest rozliczana z ilości dostarczonych kilogramów, więc znaczenie ma ciężar, a tym samym zawartość worków. Przy tak ogromnej różnicy wagowej zawartości worków o tej samej pojemności, w praktyce nie ma żadnej możliwości wiarygodnego uśrednienia ceny w taki sposób, aby odpowiadała rzeczywistym kosztom ponoszonym przez Gminę. W dodatku w momencie ustalania cen worków i pojemników Gmina nie dysponuje danymi o stopniu segregowania odpadów przez poszczególne podmioty, a ten czynnik ma znaczenie decydujące. W praktyce więc przy ustaleniu opłaty za każdy worek lub pojemnik przeznaczony do zbierania odpadów z uwzględnieniem jedynie jego pojemności doprowadza do nierównego traktowania podmiotów. Przykładowo firma (instytucja, organizacja), która ze względu na charakter działalności oddaje w przeważającej większości odpady lekkie np. papier lub tworzywa sztuczne, w rzeczywistości pokrywa koszty podmiotów, których dominującym odpadem są np. (ciężkie) bioodpady lub szkło. Oczywistym jest tutaj, iż cena za poszczególne frakcje zbierane w worku lub pojemniku o określone pojemności nie może być taka sama, gdyż osoby oddające odpady z nieruchomości niezamieszkałych, przy "uśrednionej" cenie ponosiłby opłaty nieadekwatne (zawyżone) do kosztów jakie Gmina ponosi celem odbioru i zagospodarowania tych odpadów z nieruchomości niezamieszkałych w zakresie poszczególnych frakcji. Sytuacja ta jest odmienna od nieruchomości zamieszkałych, gdzie mieszkaniec płaci cenę ryczałtową, uzależnioną od np. ilość mieszkańców, powierzchni lokalu mieszkalnych lub zużycia wody. Cena ta w tym przypadku nigdy nie jest zależna od ilości oddanych worków o określonej pojemności lub rodzaju, co w sposób diametralny odróżnia sytuację nieruchomości niezamieszkałych, które są obciążane opłatami właśnie w taki sposób. Określenie cen za poszczególne frakcje odpadów stanowi również wyraz ponoszonych przez Gminę kosztów odbioru i zagospodarowania odpadów w zakresie poszczególnych ich frakcji, które ze swojej natury nie są takie same, a Gmina może je wyliczyć. Powyższe aspekty ekonomiczne i środowiskowe w zastawieniu z treścią cytowanych wyżej przepisów, stanowiły podstawę do wprowadzenia opłat za zagospodarowanie odpadów komunalnych z podziałem na poszczególne pojemności i rodzaje worków. Takie stanowisko wpisuje się wprost w wykładnię systemową przywoływanych wyżej przepisów, które funkcjonując w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie mogą być interpretowane w oderwaniu od całości uregulowań tej ustawy, a w szczególności zasad związanych z obowiązkiem segregacji odpadów komunalnych na poszczególne frakcje, kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r Ustawy oraz zasad określonych w wspomnianych przepisach regulujących treść regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie. Mając na uwadze te aspekty, interpretowanie przepisów art. 6j ust. 3 w związku z art. 6k ust. 1 pkt 2 Ustawy, bez uwzględnienia wykładni funkcjonalnej jest nieprawidłowe i prowadzi tak naprawdę do wypatrzenia istoty wprowadzonej w 2019 r. fundamentalne zmiany podejścia do problemu zbierania i zagospodarowywania odpadów komunalnych. Stanowisko powyższe i przedstawione rozumienie zasad ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wpisuje się również w wykładnię celowościową przepisów ustawy, albowiem ewidentnym celem tych przepisów jest prowadzenie gospodarki odpadami komunalnymi w ten sposób, aby uzyskać jak największą skuteczność w zakresie segregacji odpadów, zmierzającą do zminimalizowania ilości odpadów składowanych na wysypiskach (zmieszanych), przy zachowaniu samofinansowania się systemu zagospodarowania odpadów komunalnych, z jednoczesnym uwzględnieniem racjonalnych kosztów ponoszonych przez obywateli. Zapisy wprowadzone przez Radę Miasta S. w § 5 kwestionowanej uchwały, stanowią wprost realizację tych celów, a odczytywanie treści przepisów art. 6j ust. 3 w związku z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy w w/w kontekście, czyni wprowadzone uregulowania zgodnymi za zapisami tych przepisów. Wobec powyższych okoliczności, zarzuty RIO zawarte w skardze są bezzasadne, gdyż z samych przepisów Ustawy wynika możliwość określania opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności przeznaczony do zbierania odpadów i Rada Gminy w § 5 zaskarżonej uchwały takiego określenia dokonała." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Izba nie odpowiedziała na informację Sądu o możliwości rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej, tym samym nie podała adresu elektronicznego przypisany do systemu Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – ePUAP. W konsekwencji Izba podtrzymała wniosek złożony w skardze o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym Z kolei Rada w odpowiedzi na informację Sądu o możliwości rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej wniosła o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, podając stosowny adres elektroniczny przypisany do systemu ePUAP. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 maja 2022 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 19 maja 2022 r. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty. Została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 6k ust. 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1 i 5, ust. 2b, ust. 3 i ust. 4a u.c.p.g. Zauważyć należy, że przedmiotowa uchwała niewątpliwie jest aktem prawa miejscowego. Nie ma także przeszkód, aby w razie stwierdzenia naruszenia prawa, sąd mógł stwierdzić jej nieważność, mimo że uchwała nie pozostaje już w obrocie prawnym, gdyż uchwała z dnia 14 grudnia 2020 r. została uchylona uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz.Urz.W.M. z 2021 r. poz. 7381). Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 tej ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy także mieć na uwadze zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Oznacza to, że za wadliwą należy uznać nie tylko uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również uchwałę, która takiego upoważnienia w swej treści nie realizuje, nie wprowadzając do niej koniecznych regulacji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 629/06 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć również należy, że akty prawa miejscowego zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, choć obowiązują wyłącznie na obszarze działania organów, które je wydały (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Z kolei zgodnie z art. 94 Konstytucji RP do organów, które mogą zostać wyposażone w kompetencję do wydania wspomnianych aktów zalicza się organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej. Co jednak istotne, także w niniejszej sprawie, podmioty te mogą ustanawiać wspomniane akty wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, a także na zasadach określonych w przepisach tej rangi. Stosownie bowiem do treści art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują więc organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Wykonawczy charakter uchwał stanowiących prawo miejscowe oznacza, że są one wydawane na mocy i w celu szczegółowej realizacji określonych unormowań materialno-prawnych przyjętych w ustawach upoważniających. Przy czym nie jest wystarczające upoważnienie zawarte w ustrojowych ustawach samorządowych, ale konieczne jest upoważnienie zawarte w ustawach szczególnych i to upoważnienie o charakterze szczegółowym, a nie upoważnienie generalne (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, s. 105-106). Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. W ocenie Sądu RIO zasadnie podniosła zarzut przekroczenia przez Radę Gminy w S. w § 5 uchwały ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 6k ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6j ust.3 u.c.p.g. a to oznacza, że przepisy zawarte w § 5 uchwały są niezgodne z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. i art. 6j ust. 3 u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały rada gminy w drodze uchwały ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z przepisem art. 6j ust. 3 u.c.p.g. Stosownie bowiem do przepisu art. 6j ust. 3 w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Z zacytowanych przepisów wynika sposób ustalenia przez radę gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy. Są to dwa parametry: liczba (ilość) pojemników lub worków o określonej pojemności przeznaczonych do zbierania odpadów oraz stawki za pojedynczy pojemnik lub worek. Oznacza to, że kreowanie przez radę gminy w uchwale dalszych (innych) parametrów obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, a w szczególności uzależnianie zróżnicowania wysokości opłaty za pojemnik lub worek w zależności od rodzaju zbieranych odpadów (frakcji) nie jest dopuszczalne. Innymi słowy przepisy te nie dopuszczają wprowadzania innych parametrów niż wymienione, dlatego Sąd doszedł do przekonania, że Rada Gminy w S. wprowadzając § 5 ust.1 i ust. 2 uchwały dodatkowy parametr ustalenia wysokości stawki opłaty za zagospodarowanie odpadami w postaci rodzaju zbieranych rodzajów (frakcji) odpadów (np. "papier i tektura", "metal, tworzywo sztuczne wielomateriałowe", "szkło, opakowania szklane") przekroczyła upoważnienie ustawowe do ustalenia stawki podatku. W kontekście powyższych stwierdzeń Sądu nie mogła odnieść skutku zawarta w odpowiedzi na skargę, a intencjonalnie przytoczona przez Sąd in extenso powyżej, argumentacja dotycząca wykładni użytego przez ustawodawcę w przepisie art. 6k ust.1 pkt 2 u.c.p.g. sformułowania "przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości" jak również argumentacja dotycząca zróżnicowanych kosztów odbioru poszczególnych odpadów. Zaproponowany w odpowiedzi na skargę sposób rozumienia powyższego sformułowania prowadzi do przyjęcia nie dopuszczalnej rozszerzającej wykładni przepisu art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., gdyż wprowadza dodatkowe, niewystępujące w tym przepisie kryterium w postaci podziału pojemników i worków ze względu na rodzaj (frakcje) odpadów, które mają być w nich zbierane. W kontekście wywodów Rady odnośnie dokonywania wykładni przepisów, Sąd zauważa, że w doktrynie prawa, jak również orzecznictwie sądowym, utrwalone jest stanowisko, że przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa daninowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową (gramatyczną). Wykładnia językowa zdaniem R. Mastalskiego jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa, a ponadto zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym. "W państwie prawnym nie można bowiem dokonywać wykładni, która by była sprzeczna z tym sensem. Formuła słowna jest bowiem granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu" (por. R. Mastalski "Prawo podatkowe" Warszawa 2016 r. s. 123 i n.; por. także: B. Brzeziński, Szkice z wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2002 r., str. 24; L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Komentarz, Toruń 2002 r., str. 90, s. 246-247; B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008 r., str. 39 i n.). Tego rodzaju stanowisko znajduje także uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten bowiem w uzasadnieniu do wyroku z dnia 27 listopada 1997 r. sygn. akt SA/Łd 2682/95 wyjaśnił, iż przy stosowaniu przepisów podatkowych powinna mieć zastosowanie ścisła wykładnia językowa wynikająca z treści przepisów podatkowych. W innym wyroku z dnia 18 października 1995 r. sygn. akt III SA 509/34 NSA stwierdził iż: "dokonywanie wykładni przepisu zupełnie wbrew jego treści jest oczywistym naruszaniem prawa (...) wykładnie posiłkowe znajdować mogą zastosowanie wówczas, gdy wykładnia językowa nie doprowadza interpretatora do jasnego znaczenia wykładanego przepisu". Podobnie uznał NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1320/11. Również Sąd Najwyższy zajmował się omawianą tutaj kwestią interpretacji w zakresie prawa daninowego. W uchwale bowiem z dnia 11 czerwca 1996 r., sygn. akt III CZP 52/96, (OSNC 1996/9 poz. 111), SN stwierdził, że "w drodze wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy, a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wynikać wprost z ustawy; prymat wykładni językowej trzeba przyznać na gruncie prawa podatkowego, gdyż tam właśnie każde odejście od gramatycznej treści przepisu powoduje niepożądane konsekwencje praktyczne, zwłaszcza gdy się uwzględni zasadę powszechności obowiązku podatkowego". Stanowiska powyższe mają swoje oparcie przede wszystkim w założeniu, że źródłem wiedzy, zarówno dla zobowiązanych, jak i organów stosujących prawo, jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo. Kolejność poszukiwania sensu tekstu prawnego przy dokonywaniu tego rodzaju wykładni w sposób niezwykle klarowny została przedstawiona w uchwale NSA z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt FPK 3/99, w której wskazano, że: - należy najpierw ustalić, czy dany wyraz (zwrot) budzący wątpliwości interpretatora nie ma definicji legalnej w akcie prawnym, w którym się znajduje, chyba że w tekście danej ustawy jest wyraźne odesłanie do innej ustawy; - w razie braku definicji legalnej należy podjąć działania mające na celu ustalenie, czy budzący wątpliwości zwrot ma swoje znaczenie powszechnie ustalone w języku prawniczym (języku literatury prawniczej i języku orzecznictwa sądowego) danej gałęzi prawa; - w następnej kolejności należy odwołać się do języka potocznego, czyli skorzystać z kilku słowników języka polskiego (tożsame stanowisko zajmuje doktryna por. A. Gomułowicz, J. Małecki "Podatki i prawo podatkowe" - Warszawa 2004 r. s.170 i n.). Jeżeli zatem po przeprowadzeniu wszystkich w/w czynności doszliśmy do jasnego rezultatu - tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje daną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in claris - tak należy dany przepis rozumieć (S. Wronkowska, Z. Ziembiński "Teoria prawa" Poznań 1997 r. - s. 165, potwierdzone jest to uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lutego 1996 r., sygn. W 11/95). Natomiast jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności - konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Sąd podkreśla iż wykładnia systemowa oraz celowościowa (na którą powołuje się Rada) pełnią rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 1996 r., sygn. akt K 13/95 (OTK 1996/2/12). Sąd wskazuje, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są daniną publiczną w konstytucyjnym rozumieniu, tj. powszechnym, jednostronnie ustalonym świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym, zatem do wykładni przepisów związanych z nimi mają zastosowanie zasady przedstawione przez Sąd powyżej. Organy samorządu terytorialnego wydając akty prawa miejscowego nie posiadają swobody w ich wydawaniu, gdyż muszą poruszać się ściśle w ramach przyznanego im upoważnienia ustawowego. Przy ustalaniu stawek danin publicznych należy przestrzegać wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności oraz zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz wywodzonej z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP zasady wyłączności ustawy w określaniu danin publicznych oraz generalnej zasady, w myśl której normy prawne ingerujące w prawa i wolności winny znajdować podstawę w tekście ustawy. W konsekwencji, rada gminy nie może ustalić opłaty w sposób inny, niż ten wynikający bezpośrednio z ustawy. Sąd odnosząc się do argumentacji Rady dotyczącej zróżnicowanych kosztów odbioru poszczególnych rodzajów (frakcji) odpadów wskazuje, że jest to argumentacja racjonalna z punktu widzenia ekonomii gospodarki odpadami komunalnymi. Argumentacja ta jednak nie mogła być uwzględniona przez Sąd, gdyż w odniesieniu do upoważnienia ustawowego dotyczącego ustalenia stawek opłaty za zagospodarowanie odpadami, jest to argumentacja pozaprawna. Podsumowując Sąd wskazuje, że uchwała rady gminy powinna określać opłatę za pojemnik lub worek do przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, o określonej pojemności, która to opłata powinna być następnie przez zobowiązanych do jej ponoszenia mnożona przez zadeklarowaną liczbę pojemników lub worków o określonej pojemności. Innymi słowy, organ stanowiący ustala swoistą "cenę jednostkową" i jest ona mnożona przez zadeklarowaną liczbę pojemników. W przepisach art. 6j ust. 3 w związku z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., brak jest możliwości ustalenia innego schematu obliczania opłaty oraz brak jest upoważnienia rady gminy do uzależnienia wysokości opłaty od czynników innych niż ilość pojemników lub worków o określonej pojemności i stawki za pojedynczy pojemnik lub worek. W konsekwencji Sąd stwierdził, że przepisy zawarte w § 5 uchwały dotyczące ustalanie stawek opłaty za poszczególne rodzaje (frakcji) odpadów pozostają w oczywistej sprzeczności z przepisami art. 6k ust. 1 pkt 2 w zw. art. 6j ust. 3 u.c.p.g., gdyż Rada różnicując stawkę za worek z odpadami komunalnymi że względu na rodzaj (frakcję) odpadów, wprowadziła dodatkowy parametr (kryterium) ustalenia stawki nie wynikający z ustawy, tym samym przekroczyła zakres kompetencji, jaki przyznał organowi stanowiącemu ustawodawca w tych przepisach. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.