I SA/Kr 1728/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1728/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r., sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej - skargę oddala - Na skutek wniosku skarżącego W.K. z dnia 29 grudnia 2004r. o przyznanie płatności z tytułu renty strukturalnej, decyzją z dnia 10 października 2005r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał skarżącemu rentę strukturalną. Na podstawie tej decyzji oraz decyzji waloryzacyjnych: z dnia 07-03-2006 r., nr [...], z dnia 4 marca 2008r., nr [...] oraz z dnia 4 marca 2009r., nr [...] skarżącemu wypłacono łącznie kwotę 97 008,36 zł. Dnia 18 lutego 2009r. na mocy decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, nr [...] stwierdzono ustanie ubezpieczenia społecznego rolników skarżącego od dnia 1 lipca 1991r. z uwagi na rozpoczęcie, począwszy od dnia 7 czerwca 1991r. prowadzenia pozarolniczej działalności rolniczej w zakresie usług transportowych. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, decyzją z dnia 24 lutego 2010r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. uchylił opisaną wyżej decyzję ostateczną z dnia 10 października 2005r. o przyznaniu renty strukturalnej i jednocześnie odmówił skarżącemu tego świadczenia. Na skutek odwołania skarżącego decyzją z dnia 7 maja 2010r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 21 września 2010r., sygn. akt I SA/Kr 1077/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na decyzję z dnia 7 maja 2010r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II GSK 1017/11, oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Tym samym decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 24 lutego 2010r. o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie przyznania skarżącemu renty strukturalnej stała się prawomocna. W dniu 25 stycznia 2011r. Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W dniu 29 marca 2011r. Prezes ARiMR zawiesił w/w postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy o przyznanie renty strukturalnej w sądzie, a następnie z powodu zmiany właściwości rzeczowej do rozpoznania sprawy ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności, Prezes ARiMR w dniu 19 października 2012r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Następnie w dniu 23 czerwca 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W., podjął postanowieniem nr [...] zawieszone postanowieniem Prezesa ARiMR z dnia 29-03-2011r. postępowanie w sprawi ustalenia nienależnie pobranych płatności. Następnie w dniu 29 lipca 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Na skutek odwołania skarżącego w dniu 21 października 2014r. Dyrektor MOR, wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzeniu postępowania organu l instancji w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W dniu 25 listopada 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Następnie w dniu 29 grudnia 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że wobec braku wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej została przez organ II instancji uchylona decyzja organu I instancji nr [...] o ustaleniu kwoty, a postępowanie umorzone. Skarżący wskazał również na art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie którego nastąpiło umorzenie, a nie np. orzeczenie przez organ II instancji co do istoty sprawy. Strona zarzuca również, że organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie podjętego postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, po czym wszczął postępowanie windykacyjne i wydał decyzję będącą przedmiotem odwołania. Decyzją z dnia 17 lutego 2015r., nr [...] Dyrektor Małopolskiego Oddziału ARiMR utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest następstwem uprawomocnienia się decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 24 lutego 2010r. o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie przyznania skarżącemu renty strukturalnej oraz faktu wypłacenia skarżącemu środków z tytułu renty strukturalnej w wysokości 97 008,36 zł. Stwierdzono, że w odniesieniu do płatności za okres od 01.11.2005r. do 31.12.2009r., sprawę należało rozpatrzeć w oparciu o art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.), natomiast w odniesieniu do płatności za okres od 01.01.2010 r. do 28.02.2010r. w oparciu o art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w7 ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina. W przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik ma obowiązek ją zwrócić, powiększoną o odsetki, co wynika bezpośrednio z przepisów prawa wspólnotowego regulujących kwestię obowiązku zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, tj. art. 73 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art. 80 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Strona uzyskując nienależne pobrane płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 97 008,36 zł, jest więc zobowiązana do zwrotu całej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, tj. kwoty 97 008,36 zł powiększonej o odsetki (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 65). Jak stwierdził organ odwoławczy zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie przepisy dotyczące 10 - letniego okresu przedawnienia nie mają zastosowania, ponieważ wypłata płatności w latach 2005 - 2009 rok uznanych następnie za nienależnie pobrane, rozpoczęła się w dniu 16-11-2005r., natomiast decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. nr [...] z dnia 24-02-2010r., którą należy uznać za pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, została doręczona skarżącemu w dniu 26-02-2010r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Tymczasem w niniejszej sprawie nie minęło 10 lat między datą płatności, a pierwszym powiadomieniem. Odnosząc się natomiast do możliwości zastosowania czteroletniego okresu przedawnienia, organ II instancji uznał, że mimo iż minęły cztery lata od wypłaty części środków do pierwszego powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, to nie ma podstaw do uznania działania przez stronę w dobrej wierze, bowiem beneficjent nie zgłosił do KRUS faktu prowadzenia działalności gospodarczej, a decyzją z dnia 18 lutego 2009r. KRUS wyłączył skarżącego z ubezpieczenia społecznego rolników. W konsekwencji uznano, że organ I instancji prawidłowo naliczył skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W kwestii odsetek organ powołał się na treść art. 3 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 937/2012 z dnia 12 października 2012r. (Dz.Urz. L Nr 280 z 13.10.2012, str.2), art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) i ustalił, że od dnia 9 października 2014r. obowiązuje stawka odsetek 8% kwoty zaległości w stosunku rocznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wskazał na brak winy w otrzymaniu renty strukturalnej, co zdaniem skarżącego potwierdza umorzone postępowanie karne, które zostało wszczęte na wniosek ARiMR. Skarżący podniósł, że działał w dobrej wierze, czyli w usprawiedliwionym przekonaniu o przysługiwaniu prawa. Przekonanie to zdaniem skarżącego było usprawiedliwione i uzasadnione dlatego, że skarżący nie wiedział, że istnieją jakiekolwiek inne okoliczności, które wpływają na jego uprawnienia. Podniósł, że regularnie opłacał składki KRUS, a renta strukturalna została mu przyznana po sprawdzeniu przez organ wszystkich koniecznych dokumentów oraz warunków do jej przyznania. Zdaniem skarżącego spełnił wszystkie warunki do przyznania renty, a jedynie w skutek niewłaściwej interpretacji przepisów zostały wydane błędne decyzje. Jednocześnie stwierdził, że cel w jakim została przyznana renta strukturalna został spełniony bo gospodarstwo zostało przekazane. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 61 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ponowne ustalenie przez organ pierwszej instancji nienależnie pobranych płatności pomimo wydania wcześniej decyzji przez organ II instancji o uchyleniu decyzji pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Takie określenie kompetencji sądu administracyjnego oznacza, że jest on uprawniony i zobligowany do badania, czy organ administracji prowadząc określone postępowanie działał zgodnie o obowiązującymi przepisami prawa. Wzruszenie decyzji następuje zaś wówczas, gdy kontrola wykaże, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając niniejszą sprawę według powołanych wyżej kryteriów legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z prawem poddana została decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 17 lutego 2015r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych przez W.K. płatności z tytułu renty strukturalnej na kwotę 97 008,36 zł. Kontrolowane postępowanie było następstwem stwierdzenia, iż płatności z tytułu renty strukturalnej nie były należne (co stwierdzono prawomocną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 24 lutego 2010r. o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie przyznania skarżącemu renty strukturalnej), zaś jego przedmiotem było wyłącznie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków pieniężnych połączone ze zbadaniem zaistnienia okoliczności uwalniających rolnika od obowiązku zwrotu nienależnie wypłaconej kwoty. Tryb odzyskiwania nienależnie wypłaconych środków reguluje art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z którym ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane, a następnie wypłacone, na podstawie decyzji administracyjnej, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, a następnie orzeczono o odmowie przyznania renty strukturalnej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że na rachunek skarżącego zostały wypłacone środki pieniężne z tytułu renty strukturalnej pochodzące z funduszu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a zatem organ – uwzględniając okoliczności sprawy – zobowiązany był wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy. Prawidłowo też powołał art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 769/2004 oraz art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowiące – w odniesieniu do poszczególnych okresów płatności – iż w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone za okres między powiadomieniem o obowiązku rolnika do zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. W myśl art. 73 ust 4 i 5 rozporządzenia nr 769/2004 - zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze. Sąd stwierdza, że słuszne jest stanowisko organów, iż w kontrolowanej sprawie przepisy dotyczące 10 - letniego okresu przedawnienia nie odniosą pożądanego przez skarżącego skutku, ponieważ wypłata płatności w latach 2005 – 2009, uznanych następnie za nienależnie pobrane, rozpoczęła się w dniu 16 listopada 2005r., natomiast decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. nr [...] z dnia 24-02-2010r., którą należy uznać za pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, została doręczona skarżącemu w dniu 26-02-2010r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Zatem organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że nie minęło 10 lat między datą płatności, a pierwszym powiadomieniem. Odnośnie natomiast możliwości zastosowania czteroletniego okresu przedawnienia, Sąd uznał, że mimo upływu czterech lat od wypłaty części środków do pierwszego powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, to nie ma podstaw do uznania, że skarżący działał w dobrej wierze. Nadmienić należy, że dobra wiara jest przekonaniem o przysługiwaniu określonego prawa lub stosunku prawnego. W świadomości osoby pozostającej w dobrej wierze musi istnieć więc usprawiedliwione przekonanie, że istnieje określony stan, który faktycznie w rzeczywistości nie zachodzi. Przekonanie jest natomiast usprawiedliwione, gdy osoba będąca w dobrej wierze nie wie, że istnieją jakiekolwiek okoliczności, które wpływałyby na jej uprawnienia. Tymczasem akta kontrolowanej sprawy wskazują, że skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty rent strukturalnych, oraz że zobowiązuje się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o wszystkich faktach, które mają istotne znaczenie dla zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych z tego tytułu świadczeń. Ponadto w druku zgłoszenia ZO-1/33 w części III "Oświadczenia i zobowiązania wnioskodawcy lub beneficjenta renty strukturalnej" skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 9 września 2005r., iż nie prowadzi działalności gospodarczej i nie podlega z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że nie można uznać, że skarżący poprzez samo uczestnictwo w ubezpieczeniu w KRUS działał w dobrej wierze, bowiem fakt ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej winien był zgłosić do KRUS, czego miał świadomość. Tym samym Sąd stwierdza, że w kontrolowanym postępowaniu zaistniały przesłanki do wydania decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek zwrotu nienależnie pobranych środków z tytułu renty strukturalnej, albowiem środki te zostały skarżącemu wypłacone w ww. kwocie, a jednocześnie prawomocną decyzją z dnia 24 lutego 2010r. uchylono decyzję o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej i odmówiono przyznania skarżącemu renty strukturalnej. Należy przy tym przypomnieć, iż orzeczenie organu w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej zostało skontrolowane przez sądy administracyjne (przywołane wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2010r., sygn. akt I SA/Kr 1077/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II GSK 1017/11). Ponadto, jak wynika z powyższych rozważań obowiązek zwrotu tych środków nie uległ przedawnieniu. Jednocześnie, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych – Sąd stwierdził, że orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału wskazanych w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ zobligowany był do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości wskazanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 61 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ponowne ustalenie przez organ pierwszej instancji nienależnie pobranych płatności pomimo wydania wcześniej decyzji przez organ II instancji o uchyleniu decyzji pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Wskazać należy, że w toku kontrolowanego postępowania w dniu 29 lipca 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...] Na skutek odwołania skarżącego Dyrektor MOR ARi MR wydał w dniu 21 października 2014r. decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzył postępowanie organu l instancji z powodu braku zawiadomienia strony o prowadzonym postępowaniu. Następnie w dniu 25 listopada 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, a w dniu 29 grudnia 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [....] , która na skutek odwołania skarżącego została utrzymana w mocy zaskarżoną w sprawie decyzją. Z akt sprawy wynika, że przyczyną uchylenia decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 29 lipca 2014 r. był brak wszczęcia postępowania w sprawie, w konsekwencji czego organ odwoławczy nie mógł orzekać co do istoty sprawy i musiał umorzyć postepowanie. W konsekwencji tego decyzja organu pierwszej instancji z dnia 29 lipca 2014 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, a sprawa nie została zakończona wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy nie stanowił przeszkody do późniejszego wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, które nastąpiło w dniu 25 listopada 2014r., co z kolei doprowadziło do wydania decyzji z dnia 29 grudnia 2014r. ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej oraz zaskarżonej decyzji. Biorąc wskazane wyżej okoliczności pod uwagę i nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd − w oparciu o treść art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o oddaleniu skargi.