I SA/Kr 1747/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1747/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r., sprawy ze skargi C. S.A. w K., na postanowienie Ministra Finansów, z dnia 3 września 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie interpretacji podatkowej, - skargę oddala - W dniu 13 maja 2014 r. C. S.A. w K. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczący obowiązku wykazywania w informacji podatkowej ORD-U transakcji dokonywanych ze Spółkami z Grupy, które mają status nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz sposobu ujęcia w informacji podatkowej ORD-U płatności dotyczących rozliczeń transakcji zabezpieczających w kontekście obowiązków informacyjnych z art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. We wniosku zadano następujące pytania: 1. czy Spółka ma obowiązek wykazywać w informacji podatkowej ORD-U następujące transakcje dokonywane ze Spółkami z Grupy, które mają status nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego: 1) wypłata lub otrzymanie dywidendy, 2) podniesienie lub obniżenie kapitału zarówno w formie rzeczowej jak i pieniężnej, 3) nabycie, sprzedaż lub zamianę udziałów lub akcji na podstawie umów cywilnoprawnych, 4) rozliczenie transakcji zabezpieczających? oraz 2. jak Spółka powinna prezentować w informacji podatkowej ORD-U płatności dotyczące rozliczenia transakcji zabezpieczających? Wniosek zawierał także stanowisko wnioskodawcy. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014r. Nr [...] Minister Finansów na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z w/w wniosku w zakresie: - obowiązku wykazywania w informacji podatkowej ORD-U transakcji dokonywanych ze Spółkami z Grupy, które mają status nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz - sposobu ujęcia w informacji podatkowej ORD-U płatności dotyczących rozliczeń transakcji zabezpieczających. W uzasadnieniu organ podał, iż wnioskodawca sformułował pytania dotyczące obowiązku wykazywania przez niego w informacji podatkowej ORD-U transakcji dokonywanych ze Spółkami z Grupy, które mają status nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz sposobu ujęcia w informacji podatkowej ORD-U płatności dotyczących rozliczeń transakcji zabezpieczających. Z treści złożonego wniosku nie wynika jednak, aby wnioskodawca w przedmiotowej sprawie występował w roli podatnika, płatnika czy inkasenta poszczególnych podatków, zainteresowanego skutkami prawnopodatkowymi w sferze swoich rozliczeń z budżetem państwa. Przedmiotem zapytania wnioskodawcy nie jest kwestia powstania, ustalenia czy wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ani kwestia wypełnienia przez niego obowiązków podatnika, płatnika czy inkasenta poszczególnych podatków, wnioskodawca nie pyta też o sytuację, która jest lub będzie przedmiotem jego rozliczeń z organem podatkowym. W zażaleniu na to postanowienie C.S.A. zarzuciła, iż jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż na podstawie art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zostały nałożone na spółkę określone w tym przepisie obowiązki podatkowe. Postanowieniem z dnia 3 września 2014r. Nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż spółka nie jest podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w kontekście art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to czy złoży informacje przewidziane w tym przepisie, czy też ich nie złoży nie będzie miało znaczenia dla wysokość zobowiązania podatkowego, momentu jego powstania, sposobu i terminu rozliczenia, ani na żadne inne prawa i obowiązki w sferze prawa podatkowego. Art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie przekazania informacji w celu skutecznej kontroli cen stosowanych w transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi. Przepis nie ma charakteru materialnego w zakresie kształtowania prawa i obowiązku w zakresie prawa podatkowego. Skarga na powyższe postanowienie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez C.S.A., która zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że strona skarżąca nie jest zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy ze złożonego wniosku o interpretację wynika, że objęła ona swoim wnioskiem indywidualny stan faktyczny dotyczący obowiązków nałożonych na nią przepisami prawa podatkowego, których nieprzestrzeganie grozi odpowiedzialnością na gruncie kodeksu karnego skarbowego, w tym w zakresie art. 80 tej ustawy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji w całości i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd ja oddala. Skarga jest bezzasadna. Zaakcentować należy, że urzędowa wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, co związane jest z zakresem ochrony prawnej, jaką gwarantować mają interpretacje. W myśl art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Z kolei w art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, 3 i 4, art. 14n i art. 14p Ordynacji podatkowej, stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego prawa podatkowego. Z powołanych przepisów nie wynika jakakolwiek ochrona natury procesowej. Gdyby przedmiotem interpretacji urzędowych mogły być także przepisy procesowe ustawodawca przewidziałby odpowiadającą im sferę ochrony prawnej. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa regulującego procesowe działania organów podatkowych oraz procesowe działania strony postępowania podatkowego mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, którego nie można utożsamiać z obowiązkiem zapłaty podatku i odsetek od zaległości podatkowej. W przypadku więc wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej dyspozycji art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie obowiązków spółki przewidzianych w tym przepisie, zastosowanie się, lub też nie do takiej interpretacji nie spowoduje samoistnie żadnego skutku ochronnego. Dodatkowo z perspektywy dokonywanej oceny istotne jest dostrzeżenie użycia w art. 14b Ordynacji podatkowej zwrotów: "zaistniały stan faktyczny", czy "zdarzenie przyszłe", które dotyczą procesu stosowania prawa będącego podstawą i przedmiotem subsumcji pod adekwatne przepisy prawa materialnego. Stan faktyczny nie jest natomiast opisem sytuacji procesowej, w której sporne może być zastosowanie określonych przepisów normujących postępowanie podatkowe. W tym kontekście, należy wskazać na unormowanie z art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, które nie ma charakteru materialnego, lecz procesowy (por. wyrok NSA z 12 września 2008r. sygn. II FSK 999/08). Obowiązek dostarczenia informacji nie wywołuje żadnych skutków w sferze prywatnej – własnościowej podatnika, lecz ma na celu kontrolę cen stosowanych w transakcjach pomiędzy określonymi w nim podmiotami. Z powyższego wynika zatem, że przepis art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na który powołuje się strona skarżąca nie może rodzić dla niej negatywnych skutków w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zaniechanie przez spółkę lub nie złożenie przez nią wymaganej informacji podatkowej może natomiast spowodować odpowiedzialność karną za przestępstwo lub za wykroczenie skarbowe na podstawie art. 80 § 1 - 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, tj. za niezłożenie informacji, a nie odpowiedzialnością podatkową materialną. W takiej sytuacji organ podatkowy nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, co oznacza, iż zasadnie na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej, wydano postanowienie odmowie wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.