I SA/Kr 175/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C.G. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 stycznia 2017 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., 2012 r., 2013 r. i 2014 r. p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; II) ustanowić dla C.G. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka C.G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący jest osobą bezdomną, bez stałego miejsca pobytu i zameldowania. Nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z żoną E, z którą jest rozwiedziony. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest kwota 440 zł stanowiąca część emerytury, która pozostała po potrąceniach komorniczych na alimenty, zaległe alimenty i odsetki. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jego zobowiązania i stałe wydatki przedstawiają się następująco: lekarstwa, bez których nie mógłby żyć ok. 300 zł, alimenty bieżące na syna W 500 zł, alimenty zaległe na córkę M 375 zł oraz koszty komornicze. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż liczy 73 lata i jest osobą przewlekle nieuleczalnie chorą. Nie posiada żadnego majątku ruchomego, ani nieruchomego. Utrzymuje się przy życiu dzięki pomocy dalszej rodziny i przyjaciół. Żyje w nędzy bez dalszych perspektyw. Jest w wieku, który nie kwalifikuje go do żadnej pracy zarobkowej, dzięki której mógłby poprawić swoje tragiczne położenie. Wyrządzono mu olbrzymią krzywdę oskarżając o próbę oszukania Urzędu Skarbowego. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie. W niniejszej sprawie C.G. domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych oraz ustanowienia na jego rzecz adwokata z urzędu. Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania mu tego prawa. Analizując sytuację finansową wnioskodawcy orzekający doszedł do przekonania, iż w wystarczającym stopniu wykazał on, iż spełnia powyższe przesłanki. Skarżący C.G. jest emerytem utrzymującym się z pozostałej po zajęciu komorniczym części świadczenia emerytalnego w wysokości 440 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku. Jest osobą bezdomną, korzystającą z pomocy dalszej rodziny i przyjaciół. Cierpi na nieuleczalne choroby, a stan jego zdrowia wymaga przyjmowania leków, na które przeznacza w miesiącu kwotę ok. 300 zł. Wiek oraz stan zdrowia nie pozwalają skarżącemu na podjęcie dodatkowego zatrudnienia, które pozwoliłoby na poprawę jego trudnej sytuacji. Przedstawiona sytuacja materialna i zdrowotna pozwala na stwierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie we własnym zakresie ponieść kosztów sądowych, ani wynagrodzenia kwalifikowanego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.