I SA/Kr 1754/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 5 listopada 2014r. wezwano J.Z. (dalej: Skarżący) do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka z dnia 17 listopada 2014r. zawierająca to wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu pod adresem zamieszkania skarżącego, a to w dniach 21 listopada i 1 grudnia 2014r., powróciła do Sądu, jako niepodjęta w terminie. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015r. WSA w Krakowie odrzucił opisaną skargę J.Z. wskutek nieuzupełniania braków formalnych skargi. Przesyłka z dnia 16 lutego 2015r. zawierająca odpis tego postanowienia, po dwukrotnym awizowaniu pod adresem zamieszkania skarżącego, a to w dniach 24 lutego i 4 marca 2015r., powróciła do Sądu, jako niepodjęta w terminie. W dniu 5 maja 2015r. skarżący skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, podając jednocześnie wartość przedmiotu zaskarżenia i wyjaśniając, że w jego skrzynce pocztowej nie było zawiadomienia ("awiza"), na podstawie którego mógłby uzyskać wiedzę, iż jakiekolwiek adresowane do niego przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oczekują na odbiór w urzędzie pocztowym. Okoliczność ta była także przedmiotem składanej przez niego reklamacji pocztowej. O fakcie skierowania do niego przesyłki z Sądu dowiedział się dopiero w dniu 29 kwietnia 2015r., kiedy zapoznał się w Sądzie z aktami postępowania. Skarżący podał ponadto, że nie jest w stanie przeprowadzić: "dowodu na niedoręczenie". Nadmienił także, że tylko on posiada dostęp do skrzynki pocztowej, co wyklucza możliwość zabrania przesyłki przez inną osobę. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania go na okoliczność braku otrzymania dotychczasowych zawiadomień. Skarżący wyraził zastrzeżenia, co do sposobu awizowania doręczanych mu przesyłek, powołuje się na orzecznictwo i konkluduje, że jego wniosek w całości zasługuje na uwzględnienie. W uzupełnieniu pierwotnego wniosku, pismem z dnia 1 lipca 2015r. wraz z załącznikami, skarżący wyjaśnił, że złożył dwie reklamacje dotyczące przedmiotowych przesyłek, poprzez serwis internetowy Poczty Polskiej. Uzyskał potwierdzenie złożenia reklamacji przesyłki z dnia 16 lutego 2015r., natomiast nie uzyskał potwierdzenia złożenia reklamacji przesyłki z dnia 17 listopada 2014r. W dniu 24 czerwca 2015r. ponowił reklamację dotyczącą przesyłki z dnia 17 listopada 2014r., zobowiązując się jednocześnie do przesłania do WSA w Krakowie stosownych informacji dotyczących przesyłek, po ich otrzymaniu od operatora pocztowego. W kolejnym piśmie skarżący przedstawił odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację dotyczącą przedmiotowych przesyłek sądowych z 17 listopada 2014 r. i 16 lutego 2015 r., w których operator pocztowy poinformował, iż w świetle poczynionych ustaleń przesyłka polecona o nr [...] została w dniu 21 listopada 2014r. skierowana do doręczenia, a następnie z powodu niezastania adresata, awizowana do odbioru w placówce pocztowej. Powtórna awizacja miała miejsce 1 grudnia 2014r. Zawiadomienia o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej zostały sporządzone zgodnie z wytycznymi określonymi w ustawie Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi i doręczone poprzez oddawczą skrzynkę pocztową. W dniu 9 grudnia 2014 r. przesyłka została odesłana nadawcy z adnotacją: nie podjęto w terminie. Z kolei przesyłka o nr[...] została w dniu 24 lutego 2015 r., skierowana do doręczenia, a następnie z powodu niezastania adresata, awizowana do odbioru w placówce pocztowej. Powtórna awizacja miała miejsce 4 marca 2015 r. Zawiadomienia o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej zostały sporządzone zgodnie z wytycznymi określonymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i doręczone poprzez oddawczą skrzynkę pocztową. Po upływie terminu do odbioru przesyłka została zwrócona nadawcy, jako niepodjęta przez adresata. Ponadto podkreślono, iż sposób doręczenia przesyłek oraz ich opracowania w placówce pocztowej był zgodny z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w świetle § 3 tego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Jeżeli bowiem przyczyna uchybienia terminu ustała z momentem zapoznania się przez skarżącego z aktami administracyjnymi w dniu 29 kwietnia 2015r. to rozpoczęty w ten sposób bieg terminu do złożenia wniosku i dokonania uchybionej czynności miał swój kres w dniu 6 maja 2012r. Skierowany do Sądu w dniu 5 maja 2015r. wraz z informacją o wartości przedmiotu zaskarżenia wniosek o przywrócenie terminu, czynił zatem zadość ustawowym przesłankom. Przechodząc do oceny okoliczności wskazanych we wniosku skarżącego podkreślić należy, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie miała regulacja rozdziału 4 działu III p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego okoliczności, a to niedoręczenie przez Pocztę Polską przesyłki z wezwaniem o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce, w ocenie Sądu, nie są przekonujące. Z dołączonej do akt przesyłki zaopatrzonej w zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wynika, iż wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu było dwukrotnie awizowane (21 listopada i 1 grudnia 2014r.) a zatem brak jest podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż powstałe wskutek zapisków osoby doręczającej korespondencję świadectwo faktu i daty awizowania przesyłki ma charakter dowodu prima facie, kreuje zatem swoiste domniemanie prawidłowości doręczenia, to jednak jego zakwestionowanie w toku niniejszego postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu niewątpliwie wymaga uwiarygodnienia okoliczności przeciwnych. W tym miejscu odwołać się można mutatis mutandis do wypowiedzi Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego oparte na jego wiedzy nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym. W szczególności odpowiadając na reklamację skarżącej Poczta Polska w oparciu o znajdującą się w jej posiadaniu dokumentację oraz wyjaśnienia złożone przez listonosza – potwierdziła zaistnienie okoliczności faktycznych, jakie zrekonstruować można w oparciu o dołączoną do akt sprawy korespondencję. Odnosząc się do zarzutów skarżącego pod adresem sposobu funkcjonowania Poczty Polskiej i treści odpowiedzi na jej reklamację – wskazać należy, że przepisy o doręczeniu mają charakter obligatoryjny, który wyłącza swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism sądowych (zasada oficjalności doręczeń). Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną, wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Polega ono na zgodnym z przepisami umożliwieniu określonej osobie zapoznania się z treścią przeznaczonej dla niej korespondencji. Sąd dokonując, jak w niniejszej sprawie oceny prawidłowości doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Zaistnienie wspomnianych wątpliwości związane być zaś musi zasadniczo - co oczywiste - z nieścisłościami, jakie występują w treści zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Jakkolwiek prawdą jest, że odmawiając prawdziwości twierdzeniom skarżącego Poczta Polska odwołała się jedynie do wyjaśnień osoby doręczającej i treści dostępnych rejestrów – to jednak w gruncie rzeczy trudno sobie wyobrazić by mogła ona podjąć w tej sprawie jakiekolwiek inne czynności. W sposób oczywisty procedura doręczenia pism opiera się niechybnie na zaufaniu, jakim obdarza się osobę dostarczającą przesyłki. Dochowanie ustawowych wymogów oraz wiarygodność konkretnego doręczyciela weryfikować można jedynie za pomocą czynionych przez niego zapisków. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd nie znajduje natomiast jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności sporządzonej w ten sposób dokumentacji w niniejszej sprawie. Jak wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu przesyłki sporządza doręczający, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia; zawiadomienie pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający: 1) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis; 2) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy. W świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia - jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie placówka pocztowa operatora: 1) sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; w przypadku doręczenia, o którym mowa w art. 135 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, powtórne zawiadomienie pozostawia placówka pocztowa operatora w skrytce pocztowej adresata; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem. Przeprowadzone przez Pocztę Polską postępowanie reklamacyjne potwierdziło ponad wszelką wątpliwość, prawidłowość podjętych czynności, bowiem sposób doręczenia przesyłek oraz ich opracowanie w placówce pocztowej był zgodny z przepisami prawa. Termin i miejsce odbioru awizowanych przesyłek wskazany został na zawiadomieniach dla adresata o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej, dlatego też skarżący nie może się powoływać na tę okoliczność twierdząc, że nie miał możliwości uzyskania wiedzy o przesyłkach sądowych, ponieważ w jego skrzynce pocztowej złożone zostały zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłek. Jako że, powtórna awizacja ogranicza się do bardzo lakonicznej wzmianki o dacie tego zdarzenia – nie sposób wymagać aby znajdowały się tam tak szczegółowe informacje jak w przypadku pierwszej awizacji. Wbrew twierdzeniom strony przy adnotacji o awizacji znajdują się też podpisy, tzw. parafki, która są jednak wystarczające dla uznania, że wynikający z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia obowiązek złożenia przez doręczyciela podpisu został spełniony. Końcowo nadmienić należy, iż mając na uwadze treść dokumentów dołączonych do akt postępowania wnioskować można było przede wszystkim o zaistnieniu przesłanek przyjęcia fikcji doręczenia w oparciu przepis art. 73 p.p.s.a., co oznacza przyjęcie, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze skierowaną do niego korespondencją. Przyjmując bowiem stanowisko skarżącego, iż w ogóle nie doręczono mu wezwania – trzeba byłoby przyjąć, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w ogóle nie rozpoczął swego biegu, a zatem bezprzedmiotowy byłby również wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia