I SA/Kr 1773/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2014 r., I SA/Kr 1773/14 oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia melasy postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r., I SA/Kr 1773/14 Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia melasy. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi M.K. dnia 29 grudnia 2014 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł dnia 5 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 252 § 3 zdanie 2 tej samej ustawy zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne. Wprawdzie wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza niemniej jednak należy mieć na uwadze, że tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez adwokata, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń. Stanowisko Sądu w przedmiocie odrzucenia zażalenia nie jest odosobnione. Zwrócić należy uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r., I FZ 565/12, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09, z dnia 14 stycznia 2014 r. II FZ 1450/13, z dnia 22 września 2014 r., II FZ 1813/14 (dostępne w bazie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca bowiem uwagę, że: "Zarówno sprzeciw, jak i zażalenie są środkami zaskarżenia o charakterze mniej sformalizowanym, niż skarga do sądu administracyjnego lub skarga kasacyjna. Nie oznacza to jednak, że ustawa nie stawia tym pismom sądowym jakichkolwiek wymogów formalnych, a jedynym elementem odróżniającym te środki jest ich nazwa" (por. ww. postanowienie NSA z dnia 22 września 2014 r., II FZ 1813/14). W tym stanie rzeczy zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi