I SA/Kr 1776/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Biura Turystycznego "S" Spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. postanawia : - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002r., Biuro Turystyczne "S" Spółka jawna z siedzibą w K. wniosła o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Na uzasadnienia wniosku podano, że działalność Spółki od 2006 r. ogranicza się wyłącznie do wynajmu autobusów. Czynsz dzierżawny nie pozwala na pokrycie wszystkich kosztów działalności Spółki. Spółka nie może sprzedać autobusów, gdyż są zajęte na zaspokojenie zaległości w podatku VAT za miesiące od lipca – października 2002 r. i mogą być w każdym czasie sprzedane przez organ egzekucyjny, co naraziłoby na niepowetowaną szkodę nie tylko Spółkę, ale i najemcę tych autobusów Spółkę z o.o. "S". Strona skarżąca wskazała także, że poprzedni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został uwzględniony przez NSA, który postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1507/07, wstrzymał wykonanie pierwotnych decyzji dotyczących zaległości za ten sam okres. Obecna sytuacja Spółki jest raczej gorsza niż była w czasie wydawania wskazanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności uzasadniają, w ocenie Sądu, udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za takim rozstrzygnięciem przemawia zwłaszcza okoliczność wszczęcia wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, w ramach którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości, tj. środków transportu, których dzierżawa - na chwilę obecną - stanowi jedyny przedmiot działalności strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że samo zajęcie pojazdów, wiążące się z istotnym ograniczeniem prawa dysponowania nimi, a także będąca realnym następstwem zajęcia sprzedaż ruchomości, może spowodować dla Spółki trudne do odwrócenia skutki. Sprzedaż pojazdów doprowadzi również do niemożności wywiązania się z zawartych umów o przewóz osób przez najemcę autobusów. Powyższe stanowi w ocenie Sądu wystarczający argument aby stwierdzić, że w niniejszej sprawie są spełnione przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Za bezprzedmiotowe należy uznać wypowiadanie się przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji, gdyż została ona wyeliminowana z obrotu prawnego zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej.