I SA/Kr 179/10

Dnia 27 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2009 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zastosowania zwolnienia z art. 4a) ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku – o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. Nr 93 po.768) p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2009 roku Nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 sierpnia 2009 roku NR [...]sprostowanego postanowieniem z dnia 8 października 2009 roku Nr [...] Pismem z dnia 22 lutego 2010 roku A. K. (zwany dalej "skarżącym") złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonych postanowień tj. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2009r. Nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 sierpnia 2009r. nr [...] (sprostowane postanowieniem z dnia 8 października 2009r. Nr[...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zastosowania zwolnienia z art. 4a) ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku – o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. Nr 93 po.768). W uzasadnieniu wspomnianego wniosku skarżący podał, że jest on zasadny, albowiem orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii wykładni zwolnienia z art. 4a) ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn odnośnie spadków nabytych po 12 maja 2006 roku nie jest jednolite. W związku z czym, w jego opinii, zanim wykonane zostanie ostateczne postanowienie (będące przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego), Sąd winien się wypowiedzieć, czy skarżącemu usłuży prawo do wszczęcia postępowania w oparciu o powołany art. 4a) ust. 1 wspomnianej ustawy, czy też nie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "ppsa" - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z literalnej treści przytoczonego przepisu wynika więc, że wstrzymać można tylko taki akt administracyjny (w tym postanowienie), który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania w postaci dobrowolnej lub przymusowej na drodze egzekucji. (zob. T. Woś Komentarz LexPolonica do art. 61 ppsa). Innymi słowy, tylko tam, gdzie wprost z takiego aktu wynika konieczność jakiegoś zachowania jego adresata, polegającego na: działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego, można mówić o możliwości wstrzymania wykonania tego aktu. Powyższe oznacza, że .postanowienia "odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego" nie mogą zostać w ogóle wstrzymane w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, gdyż nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania. Stanowią wyłącznie reakcję na żądanie strony, domagającej się wszczęcia danego postępowania. Nie kreują jednak w stosunku do niej żadnej powinności określonego zachowania, która mogłaby zostać wykonana w sposób dobrowolny lub na drodze egzekucji. Wstrzymanie ich wykonania jest zatem bezprzedmiotowe. Fakt odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia podatkowego może skutkować wydaniem w terminie późniejszym decyzji wymiarowej określającej lub ustalającej wymiar podatku i ta decyzja (decyzja wymiarowa) będzie zobowiązywała stronę do określonego zachowania (zapłaty podatku), a więc decyzja ta (decyzja wymiarowa) będzie mogła podlegać wstrzymaniu, o ile oczywiście spełnione zostaną pozostałe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.