I SA/Kr 1793/12

Sygn. akt I SA/Kr 1793/12 | | POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013r., sprawy ze skarg "M" Spółka z o.o. Spółka Komandytowa w W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 25 marca 2009r. nr [...], [...],, od [...], do [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2007r., postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w łącznej kwocie 12.515 zł (dwanaście tysięcy pięćset piętnaście złotych). W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2013 r. pełnomocnika strony skarżącej "M" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. cofnął wszystkie skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 marca 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2007 r. i wniósł o umorzenie postępowania , a ponadto o zwrot wpisu uiszczonego od cofniętych skarg. Stosownie do treści art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) cofnięcie skargi wiąże sąd, który uzna cofnięcie za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze treść tego przepisu , zważywszy, że cofnięcie przedmiotowych skarg nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością na zasadzie art. 161 §1 pkt 1 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie zaś z treścią art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego i dlatego Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia .