I SA/Kr 1797/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. B. sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: I. odrzucić zażalenie C. B. sp. z o. o. w K. na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, II. odrzucić skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, C. B. sp. z o. o. w K. zakwestionowała postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł., w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 4 stycznia 2016 r. (data prezentaty sądowej) do tut. Sądu wpłynął podpisany wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie oddalił wniosek strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto art. 244 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Na ww. postanowienie strona skarżąca wniosła sprzeciw, domagając się udzielenia prawa pomocy, zgodnie ze złożonym wnioskiem. W dniu 3 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił utrzymać w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 4 lutego 2016 r. oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego, pismem z dnia 4 marca 2016 r., wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 listopada 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z dnia 4 marca 2016r. zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 11 marca 2016r., dowód doręczenia w aktach sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo strony skarżącej z dnia 25 kwietnia 2016 r. (data prezentaty sądowej), zatytułowane: "Zażalenie na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2016 r., I SA/Kr 1797/15 w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonego postanowienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, w tym skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, natomiast jak stanowi § 2 tego przepisu, pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W związku z tym, że skarga nie została opłacona, w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu. Brak fiskalny skargi miał zostać usunięty w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zostało stronie skarżącej skutecznie doręczone w dniu 11 marca 2016r., to termin do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego upłynął w dniu 18 marca 2016 r., jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uiszczono wymaganej opłaty. Zatem wskazany brak fiskalny skargi nie został, pomimo wezwania, uzupełniony w terminie. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu, Sąd na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a, orzekł w punkcie drugim o odrzuceniu skargi. Z przepisów tych wynika bowiem, że skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w odniesieniu do punktu pierwszego niniejszego postanowienia, wskazać należy, że dyspozycja art. 194 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są przypadki enumeratywnie wymienione w powyższym przepisie. Treść art. 178 p.p.s.a. mówi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, natomiast zgodnie z treścią art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy nie zostało wydane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, na które środek zaskarżenia w postaci zażalenia, wniosła do przedmiotowych akt sądowych o sygn. I SA/Kr 1797/15 strona skarżąca. Zatem orzekanie w przedmiocie zażalenia od nieistniejącego postanowienia jest bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Należy przy tym zauważyć, że niedopuszczalne jest skarżenie nieistniejącego w obrocie prawnym orzeczenia. Wniesione przez stronę skarżącą pismo, które zgodnie z jego treścią traktować należy, jako niedopuszczalny w tym przypadku, środek zaskarżenia, z mocy przepisu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., nie mogło więc zostać rozpoznane zgodnie z żądaniem strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia.