I SA/Kr 181/24

|Sygn. akt I SA/Kr 181/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Grzegorz Karcz, WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2024 r., sprawy ze skargi B.M. przy udziale W.M., M.C., L.M., K.M., W.P., M.M., P.M., A.S., B.S. oraz J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 15 grudnia 2023 r. nr SKO.Pod./4140/476/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. skargę oddala. 1.1 Decyzją z 15 września 2023 r. FB.3127.C1/8976.2023 Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej orzekł o ustaleniu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 w wysokości 18689 zł. Organ wskazał że decyzja ta została skierowana do: 1) B.M. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 5/8 cz. 2) M.C. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48 cz., 3) K.M. będącego współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48 cz., 4) L.M. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48 cz., 5) W.M. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48 cz., 6) M.M. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 2988/48000 cz., 7) W.P. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48 cz., 8) P.M. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48000 cz., 9) A.S. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48000 cz., 10) B.S. będącej współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48000 cz., 11) J.S. będącego współwłaścicielem nieruchomości podlegających opodatkowaniu w udziale 3/48000 cz. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu 8 marca 2023 r. wpłynęło zawiadomienie Starosty Dąbrowskiego nr 6620.832.2023 z dnia 7 marca 2023 r., w którym zmienione zostały wartości udziałów dla współwłaścicieli nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania w niniejszej decyzji. Podstawą zmian jest akt notarialny nr [...] z dnia 20 lipca 2022 r. Organ zaznaczył, że w postępowaniu uwzględniono wszystkie dowody przedłożone przez strony postępowania. Na dzień wydania decyzji nie budzi wątpliwości ważność czynności prawnej jaką jest umowa darowizny udziału w spadku po L.M. sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 20 lipca 2022 r. Nr [...] kwestionowana przez B.M. i M.C. Do momentu rozstrzygnięcia sądowego zdaniem organu nie ma podstaw do przyjęcia tylko i wyłącznie zapisów ujawnionych w księgach wieczystych. Obecnie zgodność zapisów ewidencji gruntów i budynków z wpisami ksiąg wieczystych i umowy darowizny, pozwala na prawidłowe i niewątpliwe ustalenie kręgu podatników zobowiązanych do zapłaty podatku na dzień wydania decyzji. Z treści tej decyzji wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegały użytki rolne o powierzchni 0,0068 ha a opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał grunt o pow. 884 m2 który został opodatkowany według stawek jak dla gruntów pozostałych i grunt o pow. 1656 m2 który został opodatkowany według stawek jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 656,30 m2oraz budowle o wartości 12000 zł Z akt sprawy wynika, że opodatkowaniu podlegała nieruchomość ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,1656 ha, dz. nr [...] o pow. 0,0884 ha, dz. nr [...] o pow. 0,0068 ha obr. [...] obj. Księgą wieczystą [...] . 1.2 Po rozpoznaniu odwołania od powyższych rozstrzygnięć, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wydało 15 grudnia 2023 r. decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji (decyzja o numerze SKO. Pod./4140/476 /2023). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia SKO w Tarnowie zwróciło uwagę, że orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy co do zasady nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntu i jego powierzchni, ale powinien odwołać się do zapisów ewidencji gruntów i budynków (w uzasadnieniu powołano uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013 r, II FPS 2/13 a także wyroki np. NSA: z 5 czerwca 2014 r" akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014 r.. II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016 r" II FSK 2314/14 z 4 sierpnia 2017 r, II FSK 897/17). Odstępstwa od bezwzględnego związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą natomiast mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Organ w ślad za orzecznictwem wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p ). Do pierwszej grupy zaliczane są min. dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze. Do drugiej grupy należy zaliczyć dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej, a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją. Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania pieczystego) i w tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej ( wyrok NSA z dnia 20 marca 2018 r. II FSK 738/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 lipca 2019 r. I SA/G1115/19). Organ podkreślił, że zasadniczy spór sprowadza się do odpowiedniego ustalenia kręgu podatników w podatku od nieruchomości a pełnomocnik odwołujących w istocie nie kwestionuje sposobu opodatkowania poszczególnych przedmiotów. Organ wskazuje, że decyzja została wydana w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, która obecnie odpowiadają treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości podlegających opodatkowaniu tj. nr [...]. Dowody te potwierdzają, że współwłaścicielami tych nieruchomości są uczestnicy wskazani w decyzji. Kolegium dostrzegło, że w księdze wieczystej [...] zostało ujawnione w dziale III księgi wieczystej ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W ocenie Kolegium powyższe pozostaje jednak bez wpływu dla przyjętej oceny orzeczenia organu pierwszej instancji bowiem takie ostrzeżenie ma jedynie charakter zabezpieczający i jego zasadniczym celem jest wyłączenie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Nie przekreśla ono przy tym domniemania prawnego wpisów znajdujących się w księdze wieczystej 2.1 W skargach na powyższe decyzje pełnomocnik Skarżącej B.M. sformułował następujące zarzuty, w których podniósł naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a. art. 120 O.p. w zw. z art. 122 O.p., w zw. z art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p., wzw. z art. 188 O.p. wzw. z art. 191 Op. wzw. z art. 199a § 1-3 O.p. wzw. z art. 229 o.p. poprzez nie przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego ani uzupełniającego postępowania dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującej błędnym uznaniem, iż w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyprowadzić można właściwy pogląd o właścicielach nieruchomości, tj. zobowiązanych podatnikach, do czego doszło na skutek czynienia ustaleń w sprawie w oparciu o niepełny materiał dowodowy nieuzupełniony o konieczne do przeprowadzenia w sprawie dowody, które organ podatkowy winien rozważyć z urzędu - w postaci dowodu z informacji od Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej o stanie sprawy i wyniku postępowania, o co strony postępowania wnosiły, czy też przesłuchania stron . W ocenie Skarżącej wobec podniesienia zarzutu nieważności umowy w oparciu o którą P.M., A.S., B.S., J.S. wywodzą swoje prawa do nieruchomości, na skutek dowolnego uznania, organ podatkowy zaniechał czynienia ustaleń w tym przedmiocie, pomimo prezentowanych przez część ze stron postępowania zarzutów co do ważności umowy cywilnoprawnej wpływającej na wynik postępowania. Okoliczności tych organy podatkowe konsekwentnie nie wyjaśniały, uznając dowolnie - bez przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego, że ważność wskazanej wyżej umowy cywilnoprawnej nie budzą ich wątpliwości, co z kolei doprowadziło do błędnego określenia właścicieli nieruchomości i naruszenia zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, b. art. 187 § 1 wzw. z art. 191 o.p. wzw. z art. 199a § 3 o.p. w zw. z art. 235 op. - poprzez dokonanie przez organ podatkowy dowolnej oceny materiału dowodowego na skutek przyjęcia, że w sprawie nie ujawniły się okoliczności dające podstawę do uznania, że w sprawie mógłby wchodzić w grę spór co do istnienia stosunku prawnego mającego znaczenie dla prowadzonego postępowania podatkowego. W ocenie Skarżącej bezzasadnie wątpliwości organu nie budzi ważność czynności cywilnoprawnej jaką jest umowa darowizny udziału w spadku po L.M., sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 20 lipca 2022 r. [...] przez notariusz J.K. w Kancelarii Notarialne] w O. Zdaniem Skarżącej właściwe dostrzeżenie wskazanej kwestii, wobec sygnalizowanego sporu stron w tym przedmiocie, jak też informacji o prowadzeniu postępowania przed sądem powszechnym w tym zakresie - wobec wynikającej ze stosowanych przepisów obligacji organu podatkowego do wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa, wymuszałoby na organach podatkowych obligatoryjne zawieszenie postępowania podatkowego, do czasu rozpoznania sprawy przez sąd powszechny, bądź też (w sytuacji gdyby postępowanie takie nie było prowadzone bądź organ podatkowy uznał, że nie ma związku z postępowaniem podatkowym) nakładałoby obowiązek wystąpienia przez organ podatkowy, w trybie art. 199a § 3 o.p. z właściwym powództwem, w trybie art. 1891 k.p.c., co w niniejszym postępowaniu jednak błędnie nie nastąpiło, art. 201 § 1 O.p. ust. 2 o.p. do czego doszło poprzez brak zawieszenia postępowańia-podatkowego i wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji pozostawało uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, wobec podnoszenia w postępowaniu zarzutu umową darowizny udziału w spadku po L.M. sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 20 lipca 2022 r. [...] przez notariusz J.K. w Kancelarii Notarialnej w O. i wskazywania przez strony o prowadzeniu postępowania sądowego w tym przedmiocie, w sytuacji gdy oznaczona czynność cywilnoprawna miała znaczenie dla wydanej decyzji podatkowej, a ustalenie Sądu powszechnego oznaczy krąg podatników obowiązanych do ponoszenia należności podatkowej jako współwłaścicieli, art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji w sytuacji gdy strona wskazywała na istotne uchybienia proceduralne, mające wpływ na-treść orzeczenia, a które miały miejsce w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji. W konsekwencji podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o jej oddalenie, utrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, dlatego została oddalona. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a ). Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 u.p.o.l.: "Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego W tym .zakresie organy administracji obydwu instancji powołują się na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W tej kwestii należy zgodzić się z organami, że - co do zasady - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dz.U. z 2023 r. poz. 1752 z późn. zm.). Jak jednak podnosi się w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 27 września 2023 r., III FSK 276/23), a poglądy te Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, dane zawarte w tej ewidencji można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią zaś dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2014 r, II FSK 2565/12). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r, II FPS 2/13; wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12). Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, Dz.U. z 2023 r. poz. 1984). Tym samym w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Op., że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów u.p.o.l. podatnikiem (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2014 r" II FSK 2565/12 oraz z dnia 1 sierpnia 2014 r" II FSK 1930/12).. Odnosząc się zarzutów sformułowanych w skardze należy wskazać , że, ewidencja gruntów i budynków nie przesądza o prawie własności czy użytkowania wieczystego nieruchomości, bowiem jest rejestrem pochodnym względem rejestru ksiąg wieczystych, któremu winno się przypisać pierwszeństwo w zakresie wpisów ujawnionych w dziale drugim księgi wieczystej, tj. dotyczących własności i użytkowania wieczystego W konsekwencji zasada związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 § 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie ma decydującego znaczenia na gruncie badania podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku od nieruchomości, albowiem doznaje ograniczenia wobec domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości (art. 3 ust. 1 w zw z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece) (zob. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. II FPS 2/13). Powyższe znajduje w pełni uzasadnienie w wykładni literalnej art. 194 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym wykazanie przez podatnika w postępowaniu podatkowym odmiennie uregulowanej kwestii własności (użytkowania wieczystego) w dziale drugim właściwej księgi wieczystej względem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, wymusza, ną organie prowadzącym postępowanie zweryfikowanie tej kwestii, jako Istotnej okoliczności dla ustalenia podmiotu zobowiązanego (wyrok NSA z 26.06.2019 r., II FSK 2014/17, LEX nr 2730611). W niniejszym przypadku Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej wydał swe rozstrzygnięcie kierując się treścią księgi wieczystej, która obecnie na skutek zmian, o których został powiadomiony organ zawiadomieniem Starosty Dąbrowskiego nr 6620.832.2023 z dnia 7 marca 2023 r., jest zgodna z treścią wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Podstawą tych zmian jak i podstawą wpisów w księdze wieczystej była umowa darowizny udziału w spadku z dnia 20 lipca 2022 r. [...] . Tym samym zmiany te mają znaczenie dla sposobu opodatkowania nieruchomości za cały 2023 rok. Stan faktyczny został zatem właściwie ustalony. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70), zgodnie z którym jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym,, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Pełnomocnik strony w piśmie z dnia 25 lipca 2023 r., w odpowiedzi na wezwanie Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej z dnia 20 czerwca 2023 r. wskazał bowiem wyraźnie, że B.M. wykonuje swoje prawa do nieruchomości w oparciu o posiadany tytuł prawny do nich, jak też ustalenia spadkobierców. Nie kwestionuje ona jednak praw do nieruchomości pozostałych spadkobierców ustawowych L.M. ujętych w Akcie Poświadczenia Dziedziczenia z dnia 6 stycznia 2017 r. [...] . Pełnomocnik podkreślił więc wyraźnie, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazujący posiadacza samoistnego nieruchomości obiektów budowlanych jako podatnika podatku od nieruchomości nie będzie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Sąd nie podziela również zarzutów skargi, tj. art. 120 O.p. w zw. z art. 122 O.p., w zw. z £rt. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p., w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 191 Op. w zw. z art. 199a § 1-3 O.p. w zw. z art. 229 o.p. poprzez nie przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego ani uzupełniającego postępowania dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, i art.201 §1 ust 2 o.p. poprzez brak zawieszenia postępowania podatkowego i wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji pozostawało uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, wobec podnoszenia w postępowaniu zarzutu opartego na kwestionowaniu umowy darowizny udziału w spadku po L.M. sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 20 lipca 2022 r. [...] przez notariusz J.K. w Kancelarii Notarialnej w O. i informowania przez strony o prowadzeniu postępowania sądowego w tym przedmiocie Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony zawartych w skardze należy przyjąć, że nie mogą one mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Pokreślenia wymaga bowiem, że postępowanie podatkowe nie służy do rozwiązywania ewentualnych sporów cywilnoprawnych w zakresie stanu prawnego nieruchomości. Organ podatkowy dokonuje wymiaru tego podatku w oparciu o powsiadane dane i rejestry. Sam fakt, iż w niniejszym przypadku toczy się postępowanie sądowe o ustalenie, że umowa darowizny udziału w spadku z dnia 20 lipca 2022 r. [...] jest nieważna nie oznacza, że organ jest zobligowany zawiesić postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości. Z oczywistych względów w niniejszym przypadku nie można wykluczyć, że orzeczenie które zapadnie przed sądem powszechnym doprowadzi do zmiany kręgu współwłaścicieli zobowiązanych solidarnie do zapłaty podatku od nieruchomości. Skutki prawne takiego orzeczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości za konkretny rok podatkowy winny być jednak analizowane dopiero wówczas gdy orzeczenie to stanie się prawomocne. Weryfikacja decyzji podatkowej będzie wówczas mogła nastąpić w jednym z przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa trybów nadzwyczajnych. Zagadnieniem wstępnym jest sytuacja w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego zaś ocena tego zagadnienia należy do innego organu państwowego niż ten przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. W niniejszy postępowaniu rozstrzygnięcie w sprawie cywilnej przed sądem powszechnym nie uniemożliwiało wydania decyzji przez ograny opierające się na danych ujawnionych w dziale drugim właściwej księgi wieczystej i danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków . W konsekwencji w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie w sprawie cywilnej przed sądem powszechnym nie uniemożliwiało wydania decyzji przez ograny. 6. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. ----------------------- sygn. akt I SA/Kr 181/24 sygn. akt. I SA/Kr 181/24 -i -i sygn.akt I SA/Krl80/24