I SA/Kr 1817/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L.-Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło J. L.-Z. podatek od nieruchomości za 2012r. Przesyłka zawierająca to rozstrzygnięcie, skierowana pod adres podatnika, została odebrana przez przedstawiciela mającego adres w tym samym budynku przedsiębiorstwa w dniu 7 września 2012 r. W dniu 17 października 2012 r. J. L.-Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, kwestionując opisaną decyzję i wnosząc o przywrócenie terminu do jej wniesienia, gdyż przesyłka zawierająca decyzję została odebrana przez osobę reprezentującą firmę mieszczącą się w budynku, w którym wynajmuje zastępcze mieszkanie, w związku z permanentnymi remontami budynku, w którym jest zameldowany na stałe. Tymczasem przez półtora miesiąca nie był obecny w tym mieszkaniu, a ze skarżonym rozstrzygnięciem zapoznał się dopiero dzień przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w świetle § 3 tego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z regulacji tej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W pierwszej kolejności - oceniając terminowość wniosku skarżącego wskazać wymaga, że z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy określony w art. 87 § 1 ustawy termin do wniesienia tego wniosku został zachowany. Jednakże sąd nie ma prawa domniemywać daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu i w przypadku wątpliwości w tym zakresie winien wniosek rozpoznać merytorycznie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). W niniejszej sprawie należy zresztą zapewne domniemywać, że fakt uchybienia terminowi stał się stronie wiadomy, a zatem ustała również przyczyna uchybienia terminowi w dniu zapoznania się ze skarżonym rozstrzygnięciem, a zatem zgodnie z oświadczeniem zawartym w skardze – dzień przed jej nadaniem. Merytoryczna ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła jednak Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie przybliżył w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej od niego przeszkody uniemożliwiającej złożenie skargi w przewidzianym terminie. Za taką zdaniem Sądu nie można było uznać samego doręczenia decyzji sąsiadowi, co jest zgodne z przepisem art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) ani też powiązania go z nieobecnością pod wskazanym przez niego samego adresem do korespondencji przez okres ponad miesiąca. Przede wszystkim wskazać należy, że powołany na wstępie art. 86 p.p.s.a. uzależnia przywrócenie terminu od kryterium braku winy. Chodzi zatem o to aby strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym wykazała, że dołożyła szczególnej staranności by podjąć czynność procesową. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Literatura i orzecznictwo, do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza; przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tymczasem przywołane we wniosku przyczyny nie mogą, zdaniem Sądu stanowić podstawy przywrócenia terminu, skoro zawierają w sobie element winy. Z całą pewnością skarżący zdając sobie sprawę z toczącego się postępowania podatkowego, w ramach którego zaskarżył decyzję organu pierwszej instancji w drodze odwołania, powinien był przedsiębrać wszelkie możliwe czynności tak, aby móc na bieżąco kontrolować możliwość otrzymania korespondencji związanej z postępowaniem. Zdając sobie sprawę z takiego stanu sprawy należało zawczasu podjąć czynności zaradcze, a to chociażby w postaci poinformowania sąsiada o możliwości wpływu takiej korespondencji i konieczności dochowania związanych z tym terminów, czy też po prostu regularnie stawiać się pod przedmiotowym adresem, aby na bieżąco orientować się we własnych sprawach dotyczących nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.