I SA/Kr 1819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. W. na postanowienie z dnia 4 marca 2016r. utrzymujące w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2016r. oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011r. do grudnia 2011r. p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2016r. oddalające wniosek I. W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zażalenie na to postanowienie złożył I. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 178 w związku z 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) - dalej "ustawa nowelizująca". Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Jak zatem wynika z powyższego, w ustawie nowelizującej zmieniono m.in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 - 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Również w art. 260 p.p.s.a., nie przewidziano możliwości złożenia zażalenia na postanowienie Sądu wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną w dniu 23 października 2016 r. (data stempla pocztowego), to zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, zastosowanie miał przepis art. 260 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, który został powołany powyżej. Jak również wskazano wcześniej na wydane postanowienie Sądu rozstrzygające sprzeciw od orzeczenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.