I SA/Kr 1892/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. i Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 6 sierpnia 2012r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wypowiedziało się w sprawie ustalenia T.G. i Z.G. podatku od nieruchomości za 2009r. Zawierająca tę decyzję przesyłka skierowana do T.G. wskutek jego nieobecności była dwukrotnie awizowana pod jego adresem zamieszkania, a to w dniu 27 sierpnia 2012r., potem w dniu 4 września 2012r., następnie zaś powróciła do SKO jako niepodjęta w terminie. Podobnie przesyłka z decyzją skierowana do Z.G. wskutek jego nieobecności była dwukrotnie awizowana pod jego adresem zamieszkania, a to w dniu 24 sierpnia 2012r., potem w dniu 31 sierpnia 2012r., następnie zaś powróciła do SKO jako niepodjęta w terminie. W dniu 5 listopada pełnomocnik podatników nadał na poczcie przesyłkę zawierającą skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie, w której sformułował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 23 października siostra Z.G., która przebywała pod adresem jego zamieszkania odebrała wezwanie z UMK do zapłaty podatku od nieruchomości za lata 2007-2012r. W dniu 30 października 2012r. przekazała tę przesyłkę bratu, który do tej daty przebywał pod innym adresem w miejscu pracy w I. Ten zaś poinformował o niej brata – T.G., który udał się do UMK w K. i dopiero tam dowiedział się o wydaniu decyzji SKO w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2007-2012r. Pełnomocnik zastrzegł, że do dnia wniesienia skargi nie zostały natomiast skarżącym doręczone same decyzje w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2007-2012r., a w ich skrzynkach na listy brak też było stosownych awiz. Obaj skarżący złożyli na poczcie reklamacje dotyczące przedmiotowych przesyłek, które nie zostały jednak jeszcze rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w świetle § 3 tego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z regulacji tej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przystępując do analizy treści wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podkreślić należy, iż przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Jeżeli bowiem przyczyna uchybienia terminu ustała z momentem zapoznania się przez jednego ze skarżących z aktami administracyjnymi w dniu 30 października 2012r. to rozpoczęty w ten sposób bieg terminu do zaskarżenia decyzji miał swój kres w dniu 6 listopada 2012r. Skierowany do Sądu w dniu 5 listopada 2012r. wraz z towarzyszącą skargą wniosek o przywrócenie terminu, czynił zatem zadość ustawowym przesłankom. Przechodząc do oceny okoliczności wskazanych we wniosku skarżącej należy podkreślić, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie miała regulacja art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., nr 749 ze zm.), w świetle której w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zaś adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w tym miejscu, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie Sądu przytoczone przez skarżących okoliczności, a to niedoręczenie przez Pocztę Polską przesyłki z decyzjami oraz niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce, w ocenie Sądu, nie są przekonujące. Z dołączonej do akt przesyłek zaopatrzonych w zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wynika, iż przesyłki te były dwukrotnie awizowane pod adresem każdego ze skarżących a zatem brak jest podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż powstałe wskutek zapisków osoby doręczającej korespondencję świadectwo faktu i daty awizowania przesyłki ma charakter dowodu prima facie, kreuje zatem swoiste domniemanie prawidłowości doręczenia, to jednak jego zakwestionowanie w toku niniejszego postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu niewątpliwie wymaga uwiarygodnienia okoliczności przeciwnych. W tym miejscu odwołać się można mutatis mutandis do wypowiedzi Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżących oparte na ich wiedzy nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym. W szczególności pomimo upływu dłuższego czasu Poczta Polska nie odpowiedziała na reklamacje skarżących. W tym kontekście nie jest zresztą jasne, czy reklamacje, których kopie dołączono do wniosku były składane przez skarżących wspólnie, czy też osobno, co sugerowałoby poświadczenie złożone tylko pod jedną z nich. Jest to tym bardziej istotne skoro placówką oddawczą w każdym przypadku był przecież inny urząd pocztowy, a potwierdzenie umieszczone na kopii poczynione zostało tylko przez jeden z nich. Nie sposób zatem stwierdzić, czy rzeczywiście oba pisma zostały skutecznie wniesione. Nie można przy tym oprzeć się wrażeniu, że mało prawdopodobne jest, by w przypadku dwóch różnych placówek pocztowych, a co za tym idzie również dwóch różnych listonoszy mogło dojść do tak oczywistego uchybienia obowiązkom doręczyciela, byłby to zdumiewający zbieg okoliczności. Odnosząc się do zarzutów skarżących pod adresem sposobu funkcjonowania Poczty Polskiej – wskazać należy, że przepisy o doręczeniu mają charakter obligatoryjny, który wyłącza swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism sądowych (zasada oficjalności doręczeń). Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną, wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Polega ono na zgodnym z przepisami umożliwieniu określonej osobie zapoznania się z treścią przeznaczonej dla niej korespondencji. Sąd dokonując, jak w niniejszej sprawie oceny prawidłowości doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Zaistnienie wspomnianych wątpliwości związane być zaś musi zasadniczo – co oczywiste - z nieścisłościami, jakie występują w treści zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W sposób oczywisty procedura doręczenia pism opiera się niechybnie na zaufaniu, jakim obdarza się osobę dostarczającą przesyłki. Dochowanie ustawowych wymogów oraz wiarygodność konkretnego doręczyciela weryfikować można jedynie za pomocą czynionych przez niego zapisków. Sąd nie znajduje natomiast jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności sporządzonej w ten sposób dokumentacji w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.