I SA/Kr 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 października 2010r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Po prawomocnym oddaleniu wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 12 grudnia 2011r. wezwano skarżącego J. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 października 2010r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 30 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie jednak do przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skoro przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została doręczona skarżącemu w dniu 30 grudnia 2011r. – to termin do usunięcia wspomnianego braku fiskalnego skargi upływał ostatecznie dnia 9 stycznia 2012r. Skarżący pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu nie uczynił jednak zadość wezwaniu. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.