I SA/Kr 192/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2025 r. nr 1201-IER[1].4050.2.2024.2 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, postanawia: odrzucić skargę . Pismem z dnia 5 marca 2025 r. (data prezentaty sądowej) skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2025 r. nr 1201-IER[1].4050.2.2024.2 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2025r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie była dwukrotnie awizowana, pierwsze awizo w dniu 9 kwietnia 2025r., drugie awizo w dniu 17 kwietnia 2025r. Przesyła została uznana za doręczoną w dniu 23 kwietnia 2025 r. w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") Datą skutecznego doręczenia zastępczego był zatem dzień 23 kwietnia 2025r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braku fiskalnego upłynął w dniu 30 kwietnia 2025r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne, przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Czynności, o których mowa w § 1 i 2, może wykonywać referendarz sądowy (§ 4). Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, ponadto z art. 35 § 1 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne, jednakże na mocy art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Natomiast art. 46 § 1 p.p.s.a. określa elementy składowe pisma strony. Z kolei z § 2 pkt 1 lit. b ww. przepisu wynika, że pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Z dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast § 3 ww. przepisu stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z kolei stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, w tym skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Dyspozycja art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały, natomiast jak stanowi § 2 tego przepisu, pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Na gruncie przedmiotowej sprawy w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2025r., pismem z dnia 4 kwietnia 2025r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. przesyłka, zawierająca wezwanie o wpis oraz o usunięcie braków formalnych skargi została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 23 kwietnia 2025r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, upłynął w dniu 30 kwietnia 2025r., jednak do dnia wydania przedmiotowego postanowienia ww. braki fiskalne nie zostały usunięte. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 30 kwietnia 2024 r. Powołany przepis normuje instytucję doręczenia zastępczego pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji, gdy doręczenie pisma okaże się niemożliwe, takie pismo – po uprzednim zawiadomieniu adresata o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia – składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, po upływie wskazanego okresu przyjmuje się fikcję doręczenia pisma. Uregulowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 410-411 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Wobec powyższych okoliczności, stwierdzić należy, że wskazany brak fiskalny nie został usunięty w terminie, pomimo wezwania i pouczenia w tym zakresie, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 34, art. 35 § 1, art. 37 § 1, art. 46 § 2 pkt 1 lit. b, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.