I SA/Kr 1923/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. sprzeciwu J.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 maja 2016 roku w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt I SA/Kr 1923/15. Pismem z dnia 23 marca 2016r. skarżący J.K. wniósł o ustanowienie na jego rzecz pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2016r. W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez skarżącego bez zachowania przewidzianej prawem formy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2016r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo doręczenia ww. formularza skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2016r., formularz "PPF" nie został przesłany. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 19 maja 2016r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw na to zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zaś w myśl art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego na podstawie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji, brak przesłania wniosku na formularzu urzędowym musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.