I SA/Kr 193/15

|Sygn. akt I SA/Kr 193/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy ze skarg R.P., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 grudnia 2014 r. Nr [...], z dnia 4 grudnia 2014 r. Nr [...],[...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2009 - 2011, - skargi oddala - Decyzjami z dnia 18 sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta J. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") określił R.P. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2009 - 2011. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organ szczegółowo wymienił pojazdy podlegające opodatkowaniu i przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Ponadto organ wyjaśnił, że jako dowód dopuścił protokół z przesłuchania strony R.P. z dnia 5 grudnia 2012 r. w ramach postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2006 r. i 2007 r. Z tych wypowiedzi wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym podatnika, za wyjątkiem, gdy pracuje za granicą na terenie S. Organ ustalił w ten sposób swoją właściwość miejscową w sprawie wymiaru podatku od środków transportowych podatnika za lata od 2009 r. do 2011 r. Przypomniano także, że zawiadomieniami z dnia 12 czerwca 2014 r. wezwano R.P. do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych na 2009 r., 2010 r. i 2011 r., gdyż nie zostały złożone deklaracje na podatek od środków transportowych za te lata podatkowe i nie została dokonana żadna wplata należnego podatku na konto Urzędu Miasta J. W odwołaniach od tych decyzji R.P. zarzucił organowi podatkowe pierwszej instancji naruszenie przepisów o właściwości miejscowej. Odwołujący się wskazał, że z zeznań złożonych w innej sprawie (dotyczącej lat; 2006 i 2007) wynika, że miejscowość D. na S., pomiędzy którą a J. toczyły się wszystkie sprawy R.P. w latach 2005-2008, od końca 2008 r. stała się centrum życiowym R.P., a stan ten trwa do chwili obecnej. Zdaniem podatnika, w 2009 r., 2010 r. i 2011 r. nie miał i nie ma on miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, co potwierdzać mają liczne, przedłożone wraz z odwołaniem dokumenty. Odwołujący zawnioskował też o przesłuchanie świadków na okoliczność miejsca zamieszkania R.P.. Co do zawiadomienia z dnia 12 czerwca 2014 r. odwołujący się podniósł, że zostało ono odebrane przez osobę nieuprawnioną pod adresem siedziby firmy A. w J., a następnie odesłane do Urzędu Miasta w J. Jeśli chodzi o zamieszkiwanie przez R. P. pod adresem ul. M.. w J., to brak jest tam jakichkolwiek budynków mieszkalnych, co wynika z decyzji dołączonej do odwołania (tj. decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r.). Odwołujący się wskazał, że gdyby ten dowód miał okazać się niewystarczający, wnosi dodatkowo o dokonanie oględzin tej nieruchomości dla ustalenia, czy na nieruchomości znajdują się jakiekolwiek pomieszczenia mieszkalne. Do odwołania zostały dołączone dowody zbycia kilkunastu z wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji pojazdów. W konkluzji podatnik wniósł o uchylenie zakwestionowanych decyzji i umorzenie postępowania w całości. Decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r. oraz decyzjami z dnia 4 grudnia 2014 r. o numerach odpowiednio [...],[...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzje organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty w ten sposób, że określiło wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za wskazane lata podatkowe w kwotach niższych niż określone przez organ pierwszej instancji. Odwołując się do treści przepisu art. 9 ust. 7 u.p.o.l. wskazano, że organem właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. W konsekwencji należy ustalić, jaka miejscowość w latach 2009 - 2011 stanowiła centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna miała wolę stałego pobytu w tej miejscowości. W świetle zeznań samego R.P. w latach 2006 (od września) - 2012 mieszkał w J. przy ul. M.. Jak wynika z tych zeznań Pan R. P. między 2009 r., a 2011 r. posiadał w J. centrum interesów osobistych (powiązania rodzinne). Z protokołu wynika bowiem, że dzieci mieszkają w Polsce, w J., za wyjątkiem okresów, gdy R.P.wyjeżdża do pracy za granicę, wtedy dzieci mieszkają w B. W aktach sprawy znajdują się decyzje podatkowe wydawane przez Burmistrza Miasta J. dotyczą przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną w J. R.P. oraz podatku od budynku mieszkalnego położonego przy ul. M. w J. A zatem mając na uwadze, że fakt ten wynika z dokumentu urzędowego oraz z zeznań złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, organ odwoławczy dał wiarę okolicznościom w nich stwierdzonych, a mianowicie, że między 2009 r., a 2011 r. R.P. zamieszkiwał w J. R.P. w J. posiadał oprócz centrum interesów osobistych, także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada majątek. W związku z tym organ drugiej instancji postanowił odmówić przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu dowodów, a mianowicie przesłuchania świadków na okoliczność, że R.P. posiadał w tym okresie miejsce zamieszkania w D. Z zeznań złożonych przez R.P. wynika, że wyjeżdża on za granicę do pracy na terenie Słowacji, a tym samym R.P. ma również powiązania z D., jego sprawy obracają się między Polską a Słowacją, niemniej jednak mimo tych okoliczności, tak jak R.P sam zeznał w grudniu 2012 r. J. stanowi jego centrum życiowe. W tym okresie R.P. posiadał bowiem w J. powiązania rodzinne oraz interesy gospodarcze, majątkowe. Organ odwoławczy również postanowił odmówić przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. M., na okoliczność, że pod tym adresem brak jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Z zeznań R.P. jak i z decyzji podatkowych wynika, że R.P. w przedmiotowym okresie zamieszkiwał pod tym adresem, natomiast oględziny w 2014 r. na okoliczność stanu faktycznego między 2009 r. a 2011 r. uznano za dowód, który nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Natomiast odnosząc się do przedstawionej przez odwołującego się dokumentacji, wskazującej na fakt aktywności związanych ze swoim centrum życiowym na Słowacji, Kolegium wskazało, że wśród nich znajduje się kserokopia słowackiego dokumentu prawa jazdy wydanego w dniu 28 maja 2008 r., dokument ten w ocenie Kolegium nie może przesądzać o fakcie miejsca zamieszkania, skoro w trakcie zeznań składanych w grudniu 2012 r. R.P. zeznał, że J. stanowi jego centrum życiowe, a w piśmie z dnia 29 października 2014 r. sam pełnomocnik stwierdza, że w latach 2006-2008 mieszkał w J., a więc skoro w 2008 r. R.P. mieszkał w J., to dokument wydany w maju 2008 r. na Słowacji nie przesądza o braku centrum życiowego w J. w okresie od maja 2008 r. R.P. posługuje się nie tylko adresem na Słowacji, ale również w latach 2008-2013, wskazywał kolejno jako adres pobytu stałego J., ul. M., ul. W., D., M. A zatem fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres czy tez wskazywania takiego adresu przez R.P. różnym instytucjom nie przesądza w ocenie Kolegium, że centrum życiowe R.P. nie znajdowało się w J. Natomiast odnosząc się do kserokopii aktu notarialnego przedstawionego za pismem z dnia 31 października 2014 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że dowód ten nie stanowi podstawy do ustaleń miejsca zamieszkania. Z powyższego dowodu wynika jedynie, że w 1999 r. R. P. nabył mieszkanie na O. w J. Z wyjaśnień odwołującego się wynika natomiast, że w latach 2005-2008 pod tym adresem mieszkał R. P., co stoi w sprzeczności przede wszystkim z zeznaniami złożonymi w dniu 5 grudnia 2012 r. przed Kolegium. Natomiast mając na uwadze, że zeznania w odróżnieniu od wyjaśnień składane są pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom złożonym przez R.P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Końcowo organ drugiej instancji wyjaśnił, że obniżenie kwoty określonych zobowiązań podatkowych wynikało z pominięcia przy wyliczeniu podatku niektórych pojazdów oraz zmodyfikowaniu okresów opodatkowania. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. P. zarzucił organowi: - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 ust. 7 u.p.o.l. w zw. z art. 25 Kodeksu cywilnego poprzez określenie zobowiązania podatkowego osobie fizycznej niemającej miejsca zamieszkania na obszarze właściwości organu podatkowego, - wydanie zaskarżonych decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego i ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody pośrednie, tj. protokół zeznań skarżącego z innej sprawy, dotyczące stanu faktycznego z innego okresu aniżeli objęty zaskarżonymi rozstrzygnięciami. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i umorzenie postępowań, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji jako wydanych przez organ niewłaściwy. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 193/15, sygn. akt I SA/Kr 194/15 i sygn. akt I SA/Kr 195/15 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 193/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanych sprawach sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skargach zarzutom, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Sądowej kontroli zostały poddane decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzje Burmistrza Miasta J. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2009 r., 2010 r., 2011 r. Podstawowym i w zasadzie jednym zarzutem skarg jest zarzut wydania decyzji określających zobowiązania podatkowe w podatku od środków transportowych za w/w okresy rozliczeniowe przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy. Zdaniem skarżącego Burmistrz Miasta J. nie był właściwym dla wydania przedmiotowych decyzji, albowiem w latach 2009-2011 jego miejscem zamieszkania nie było miasto J., lecz D. na Słowacji, dlatego też skarżący postawił zarzuty naruszenia art. 13 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 13 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony, ponieważ powołany przepis nie stanowi o właściwości miejscowej organów podatkowych, lecz wymienia, które organy podatkowe są organami pierwszej instancji, a które organami drugiej instancji (tzw. właściwość instancyjna). Natomiast stosownie do art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. W celu ustalenia właściwości miejscowej organów podatkowych ustawodawca odsyła więc do przepisów ustaw podatkowych. Tylko w sytuacji, gdy brak jest "przepisów odrębnych" zastosowanie znajdą regulacje Ordynacji podatkowej. W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Podkreślić jednocześnie należy, że status podatnika ustawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego. Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zaś zdefiniowane w art. 25 Kodeksu cywilnego Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostanie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. Organy podatkowe zobligowane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej), dlatego dokonując kontroli zaskarżonych decyzji należało ocenić, czy w niniejszych sprawach organy podatkowe prawidłowo ustaliły miejsce zamieszkania skarżącego w latach 2009-2011. W opinii Sądu wskazanie, że w latach 2009-2011 miejscem zamieszkania skarżącego był J. jest oparte na prawidłowych i właściwych przesłankach opartych na ustaleniach faktycznych, a przede wszystkim na jednoznacznych zeznaniach złożonych w tym zakresie przez skarżącego do protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r. Z jego wypowiedzi wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym skarżącego, za wyjątkiem okresów przebywania za granicą na Słowacji w celach zawodowych. Do protokołu skarżący oświadczył m. in., że "Od tego czasu tj. od roku 2005 było to moje miejsce zamieszkania i główne centrum życiowe". "Od tego czasu – wrzesień 2005 – do tej pory cały czas mieszkam w J. przy ul. M. i jest to cały czas moje centrum życiowe". Sam skarżący w tymże protokole potwierdził, ze jego dzieci mieszkają w Polsce w J. Wskazał, że między 2009 r., a 2011 r. mieszkał pod adresem ul. M. w J. Nie budzi zatem wątpliwości, że J. stanowił dla skarżącego centrum interesów osobistych i rodzinnych, ale także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadził działalność gospodarczą oraz posiadał majątek (lokal przy ul. M. w J., lokal mieszkalny na O. w J.). Powyższe fakty znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach takich jak; decyzje podatkowe wydawane przez Burmistrza Miasta J. w latach 2009-2012 (dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarcza, a także budynku mieszkalnego położonego przy ul. M. w J.). Ponadto skarżący przytoczył w tymże protokole okoliczności, które jego zdaniem potwierdzają w sposób niebudzący wątpliwości, że to właśnie J. był w latach 2005-2012 jego miejscem zamieszkania. Niewątpliwie w przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu (wyrok WSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 787/08). I taką miejscowością dla skarżącego bezwątpienia w latach 2009-2011 był J., co przyznał skarżący do protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r. Zdaniem Sądu prawidłowa była reakcja organów podatkowych, polegająca na odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków na okoliczność zamieszkiwania przez skarżącego w spornym okresie w D. na Słowacji, w sytuacji, gdy dysponowały one jednoznacznym oświadczeniem skarżącego, że jego miejscem zamieszkania od 2005 r. do 2012 r. był J.. Podobnie zasadna była odmowa przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. M., na okoliczność, że pod tym adresem brak jest jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że oględziny przeprowadzone w 2014 r. na okoliczność istniejącego stanu faktycznego w latach 2009-2011 należy uznać za dowód, który nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a fakt, że budynek przy ul. M. w J. był budynkiem mieszkalnym przyznał skarżący w swoich zeznaniach i został potwierdzony m.in. decyzjami w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., 2010 r., 2012 r. Jakkolwiek skarżący podjął próbę zdyskredytowania i podważenia własnych zeznać, to jednakże w ocenie Sądu należy uznać ją za nieskuteczną, a działania w tym zakresie skarżącego za zupełnie niewiarygodne. Trudno bowiem ocenić inaczej wypowiedź skarżącego na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r., że cyt. "samodzielnie nie pisał protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r., protokół przesłuchania podpisał, ale samodzielnie go nie przeczytał". W tym miejscu wypada tylko dodać, że skarżący składał zeznania pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań i w obecności profesjonalnego pełnomocnika, który także protokół z dnia 5 grudnia 2012 r. podpisał i podobnie jak skarżący nie złożył do niego żadnych zastrzeżeń. Organy podatkowe nie zaprzeczały, że skarżący prowadził i prowadzi rozległe interesy na Słowacji, co potwierdzają przedstawione przez skarżącego dokumenty, jednakże dokumenty te w żaden sposób nie wskazują, że to właśnie D. stanowi oprócz miejsca pewnej aktywności zawodowej także ośrodek jego spraw osobistych i rodzinnych. Powyższe dowody nie pozwalają przyjąć, ze zamiarem skarżącego w latach 2009-2010 było stałe przebywanie w D., a jest to niezbędna przesłanka do przyjęcia w świetle art. 25 Kodeksu cywilnego danej miejscowości jako miejsca zamieszkania. Wśród przedstawionych dokumentów znajduje się kserokopia słowackiego dokumentu prawa jazdy wydanego w dniu 28 maja 2008 r. Jednakże ten fakt nie przeszkadzał skarżącemu zeznać do protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r., że jego centrum życiowe od 2005 r. do 2012 r. stanowił J., a w piśmie z dnia 29 października 2014 r. jego pełnomocnik stwierdził, że w latach 2006-2008 skarżący mieszkał w J. Odwoływanie się przez skarżącego do decyzji SKO z dnia 5 grudnia 2014 r. jest nieadekwatne, albowiem decyzja ta dotyczy sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 r. co determinuje zakres ustaleń faktycznych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w realiach 2013 r. koniecznym jest wyjaśnienie, "czy po dniu 5 grudnia 2012 r. główny ośrodek aktywności życiowej skarżącego przeniósł się na Słowację, czy też w dalszym ciągu życie strony koncentrowało się w J., gdzie miał siedziby obu firm i nieruchomości (m in. nieruchomość mieszkalną)". Do dnia 5 grudnia 2012 r. z zeznań skarżącego wynika oczywisty wniosek, że jego miejscem zamieszkania był J.. Reasumując Sąd nie stwierdził wskazanych w skargach naruszeń przepisów postępowania (art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej) oraz przepisów prawa materialnego art. 9 ust. 7 u.p.o.l. w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.