I SA/Kr 1945/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1945/14 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2016 r., sprawy ze skargi W. Ś. i A.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 27 lutego 2014r. znak [...] Wójt Gminy K. ustalił solidarnie W. i A. Ś. (dalej: skarżący) podatek rolny i podatek od nieruchomości na 2014r. w łącznej kwocie 12.790 zł. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym organ przyjął grunt obszaru 0,0195 ha, a jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto powierzchnię użytkową w pozostałych budynkach wynoszącą 3.008,09 m.kw. oraz powierzchnię pozostałych gruntów wynoszącą 3.020 m.kw. Od decyzji Wójta skarżący złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Wójta ze względu na to, że nie została ona doręczona w terminie przewidzianym prawem i nie obowiązuje ona w stosunku do strony. Ponadto z tej przyczyny oraz ze względu na rażące zawyżenie stawek wyliczenia podatku przekraczających maksymalne stawki zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, skarżący wnieśli o umorzenie egzekucji. Decyzją z dnia 29 września 2014r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 roku póz. 749 ze zm.) w związku z art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 6, art. 6c ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 13b ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 2013r. poz. 1381 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), mając umocowanie prawne w uchwale Rady Gminy Kościelisko Nr XX/161/12 z dnia 27 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 21 §5 Ordynacji podatkowej, posiłkując się art. 46 § 1, art. 47 § 1 i art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu decyzji bezsporność stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, w szczególności powierzchni i charakteru przedmiotowych gruntów i budynku, a także nie podlegający dyskusji fakt posiadania przez skarżących opodatkowanych gruntów w 2014r. oraz wybudowania na tym gruncie i użytkowania przez "B" Spółka z o.o. z siedzibą w W. wolnostojącego budynku pensjonatowego (decyzja nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 roku w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego znajdująca się w aktach sprawy). Ponadto z treści aktu notarialnego Repertorium A nr [...] sporządzonego dnia 22 listopada 2010r. jednoznacznie wynika, że Spółka "B" przenosi na Państwo Ś. prawo własności działek ewidencyjnych nr: [...] łącznego obszaru 4.187 m.kw. Jednocześnie w tym dokumencie nie pojawia się nigdzie stwierdzenie o przeniesieniu prawa własności budynku posadowionego na tym gruncie. Z kolei w Księdze wieczystej nr [...] widnieje wpis prawa własności, na rzecz Państwa Ś. jako wspólność majątkowa małżeńska, działek ewidencyjnych odpowiednio nr: [...] o łącznej powierzchni 4.187 m.kw. Nie ma również żadnych wątpliwości, iż opodatkowany budynek nie jest budynkiem tymczasowym, lecz trwale związanym z gruntem posiadającym fundamenty i przyłącza wodociągowe, kanalizacyjne i energetyczne. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. na podstawie danych zawartych w rejestrze gruntów sporządzonym dla jednostki rejestrowej nr: [...] jednostka ewidencyjna: [...] K., obręb ewidencyjny: [...] Kościelisko. Z powyższych danych jednoznacznie wynika, że Państwo Ś. są właścicielami działek nr: [...] o łącznej powierzchni 4.187 m.kw., których grunt obszaru 0,3020 ha został sklasyfikowany jako tereny budowlane oznaczone symbolem – "B", natomiast grunt o pow. 0,1167 ha oznaczony został jako łąki – "ŁIV" i "LVI". W przedmiotowej sprawie zastosowano właściwe stawki i przeliczniki zgodne z powołaną uchwałą Rady Gminy Kościelisko Nr XX/161/12 z dnia 27 listopada 2012r. (stanowiącą prawo obowiązujące na danym terenie i wiążące całą społeczność lokalną), oraz również przepisami o podatku od nieruchomości i przepisami o podatku rolnym dla tej kategorii gruntów i budynków. Stawka na rok 2014 dla gruntów i budynków pozostałych wynosi odpowiednio 0,25 zł za m.kw. powierzchni oraz 4,00 zł za 1 m.kw. powierzchni użytkowej i wyczerpuje dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Natomiast podatek rolny w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym, za rok podatkowy 2014, od 1 ha gruntów rolnych wynosi 346,40 zł, tj. równowartość pieniężną 5 q żyta obliczoną wg średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Organ podniósł prawidłowość dokonanego wyliczenia oraz oparcie wysokości należnego zobowiązania podatkowego na dyspozycji art. 21 §5 Ordynacji podatkowej. Organ przytoczył art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zakres podmiotowy podatku od nieruchomości, m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych) oraz art. 2 ust. 1 ww. ustawy (zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, tj. nieruchomości lub obiekty budowlane w postaci gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), podkreślił także aspekt istnienia po stronie oznaczonego podmiotu tytułu prawnego do nieruchomości jako decydującego dla obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Dalej organ wskazał, że ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "nieruchomości", zastosowanie będą miały w tym zakresie przepisy ogólne Kodeksu cywilnego, tj. art. 46 §1 Kodeksu (definicja nieruchomości), art. 47 §1 (część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, a co za tym idzie dzieli losy prawne rzeczy głównej), art. 48 Kodeksu (budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem stanowią część składową gruntu). W przedmiotowej sprawie oznacza to, że budynek trwale związany z gruntem, wzniesiony przez Spółkę z o.o. "B", jest stosownie do treści art. 47 § 1 i 48 Kodeksu cywilnego częścią składową gruntu, na którym został wybudowany, a zatem stanowi w sensie prawno-podatkowym własność właściciela gruntu. Zatem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budynku ciąży na skarżących, gdyż budynek ten jest posadowiony na gruncie stanowiącym własność Państwa Ś., a nie Spółki. Zasadą jest, że podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty i takiego stanu rzeczy nie zmieniają również zapisy księgi wieczystej i aktu notarialnego. W kwestii nieterminowego doręczenia decyzji oraz jej nieobowiązywania organ wypowiedział się, odwołując się do art. 68 §1 i 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym co do zasady przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie (a z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na dany rok podatkowy) została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie złoży terminowo deklaracji podatkowej albo nie ujawni w niej wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego termin ten wydłuża się do 5 lat. Ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy obowiązku podatkowego, który powstał w 2014r. nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu przepisów normujących kwestię terminu jej doręczenia. Jeżeli natomiast chodzi o umorzenie egzekucji powstałego zobowiązania podatkowego, to zdaniem organu odwoławczego jest to sprawa odrębna i nie mająca wpływu na wymiar podatku w przedmiotowej sprawie, a nadto – rozważanie tej kwestii jest przedwczesne, gdyż egzekucja najprawdopodobniej nie została jeszcze wszczęta (biorąc pod uwagę dyspozycję art. 239a Ordynacji podatkowej). Na powyższą decyzję Kolegium skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej rażąco błędne ustalenia faktyczne i prawne, które miały wpływ na treść i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jej zmianę poprzez jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K.. Skarżący podtrzymali zarzuty z odwołania, iż nie są właścicielami budynku pensjonatowo hotelowego znajdującego się na przedmiotowej działce w K., że właścicielem tego budynku jest spółka "B", że okoliczności te wynikają zarówno z powołanej księgi wieczystej, jak i z decyzji nr [...] wydanej 30 kwietnia 2009r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (wynika z niej, że właścicielem budynku jest spółka "B", która była też stroną postępowania budowlanego, a także podmiotem w stosunku do którego zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie budynku). Podnieśli również, że ww. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. jest decyzją warunkową, a opisane w niej warunki nie zostały wypełnione przez spółkę "B", w związku z tym jest to decyzja bezskuteczna i przedmiotowy budynek nie może być uznany za skutecznie dopuszczony do użytkowania. Następnie skarżący podkreślili fakt, iż z ww. odpisów aktów notarialnych wynikają wyżej opisane okoliczności faktyczne i prawne, na które powołuje się strona. W konsekwencji, skarżący, uznając możność obłożenia ich podatkiem od nieruchomości od gruntu, negują taki podatek w stosunku do siebie od budynku. Podkreślili, że zgłosili zmiany kwestii własnościowych przedmiotowej działki i budynku z 2007r., 2012r. i 2013r., a fakt że Wójt Gminy K. nie dokonał w tym zakresie uaktualnienia danych w prowadzonej przez siebie ewidencji gruntów nie może obciążać skarżących, wywołując ujemne skutki prawne i procesowe. W odpowiedzi na skargę, Kolegium w pełni podtrzymało swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a – c" p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest obarczone wadami zarzuconymi w skardze, ani innymi naruszeniami prawa mogącymi skutkować uchyleniem decyzji. Wedle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika , że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s.163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący są we władaniu konkretnych działek to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Podkreślić ponadto należy , że wbrew twierdzeniom skarżących dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są potwierdzone przez inne dokumenty takie jak akt notarialny i Księgi wieczyste . Okoliczność, że Państwo Ś. są właścicielami działek ewidencyjnych nr: [...] o pow. 4.187 m.kw wynika z treści aktu notarialnego Repertorium A nr [...] sporządzonego dnia 22 listopada 2010r. , w którym Spółka "B" przeniosła Państwo Ś. prawo własności spornych działek. Okoliczność ta jest potwierdzona w Księdze wieczystej nr [...] gdzie widnieje wpis prawa własności, na rzecz Państwa Ś. jako wspólność majątkowa małżeńska, działek ewidencyjnych odpowiednio nr: [...] , [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 4.187 m.kw. Nie ma również żadnych wątpliwości, iż opodatkowany budynek nie jest budynkiem tymczasowym, lecz trwale związanym z gruntem posiadającym fundamenty i przyłącza wodociągowe, kanalizacyjne i energetyczne. Z kolei z własnością działek wiąże się posiadanie budynków, które są częściami składowymi nieruchomości gruntowych. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionują zawarte tam dane, najpierw powinni wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji mogą wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164). Także w sytuacji, gdy skarżący kwestionują kompletność danych zawartych w ewidencji, nie mogą domagać się od organu podatkowego samodzielnego wprowadzenia zmian w zakresie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Za prawidłowe ich prowadzenie, w tym za aktualizację odpowiedzialne jest bowiem właściwe starostwo powiatowe. Tym samym nie sposób podzielić pretensji skarżących adresowanych do organów podatkowych, jakoby ich czynności były dotknięte rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Organy te bowiem związane są danymi zawartymi w ewidencji. Wobec tego również zarzut skarżących dotyczący braku podstaw faktycznych i prawnych do obciążenia podatkiem w wysokości ujętej decyzją jest niezasadny. Nadto skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów podważających ustalenia organów, a z przeprowadzonych przez organ I instancji ustaleń wynikało, iż dane zawarte w księdze wieczystej jak i umowie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 22.11.2010r. w żaden sposób nie są sprzeczne z danymi zawartymi w ewidencji, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Również powoływana przez skarżących decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w Z. nr [...] z dnia 30.kwietnia 2009 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie identyfikuje B. Sp. z o.o. w W. jako właściciela spornego budynku, tylko jako wnioskodawcę i inwestora. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w art. 54 i art. 55 p.b. Przepisy u.p.o.l. nie definiują pojęcia "zakończenie budowy", ani zwrotu "rozpoczęcie użytkowania" budynku lub jego części. Dokonując wykładni tych sformułowań można przyjąć, że zakończenie budowy budynku lub jego części oznacza wykonanie wszystkich robót budowlanych w budowanym budynku lub jego części. Praktycznie wyraża się to w uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku lub jego części albo w zgłoszeniu zakończenia budowy budynku (art. 54-59 p.b.) W ocenie Sądu zakończenie budowy nastąpi, gdy zostanie złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy. Złożenie tego zawiadomienia nie jest jednak konieczne do uznania, iż nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia; spełnienie warunków, o których mowa w przepisach Prawa budowlanego przesądza jedynie, iż nastąpiło zakończenie budowy. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w warunkach art. 55 Prawa budowlanego oznacza zatem deklaratywne stwierdzenie stanu rzeczy z chwili wniesienia przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie połączonego z obowiązkiem złożenia stosownych oświadczeń kierownika budowy i dowodów zawiadomienia stosownych organów przez inwestora o zakończeniu budowy, a wreszcie ze złożeniem dziennika budowy. Skoro wszystkie opisane warunki muszą zostać spełnione przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie to oczywistym jest, że wydanie decyzji uwzględniającej wniosek potwierdza, że te warunki zostały spełnione a budowa została zakończona w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie (art. 55 pkt 1 u.p.b.) potwierdza zakończenie budowy budowli, budynku lub ich części i świadczy, iż obiekty te znajdują się w stanie technicznym odpowiednim do wykorzystania ich zgodnie z przeznaczeniem, pomimo nawet niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych. Podkreślić jednak należy , że data powstania obowiązku podatkowego została odniesiona do pewnego stanu faktycznego nie zaś powiązana z wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i jej prawomocnością. Jednocześnie zwrócić należy uwagę , że zgodnie z art. 59 ust 3 Prawa budowlanego jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Z kolei zgodnie z art. 6 ust 2 u.p.o.l obowiązek podatkowy powstaje również z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W decyzji z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr [...] termin zakończenia robót budowlanych został określony do dnia 30 grudnia 2009 r. Pomimo , że przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. skarżący nie wykazali , że do końca 2013 r. budowa budynku nie została zakończona jak również , że nie rozpoczęto jego faktycznego użytkowania. W postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. również tych okoliczności ni podnosili. ( wyrok tut. Sądu z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1343/13) Natomiast fakt określenia w decyzji sposobu realizacji prac wykończeniowych nie oznacza , że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych w sytuacji nie zastosowania się o tych wytycznych . Nie jest to zatem decyzja warunkowa jak to sugeruje strona , której byt prawny jest uwarunkowany od spełnienia określonego warunku. Decyzję taką przewiduje art. 162 § 1 pkt Kpa. wprowadzając jednocześnie specjalna procedurę stwierdzenia przez organ , który wydał taką decyzję, wygaśnięcia decyzji, gdy została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W niniejszej sprawie nic takiego nie miało miejsca , również sama decyzja, jej treść jak i ramy prawne , w których została wydana pokazują , że nie jest to decyzja warunkowa. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".).