I SA/Kr 1969/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "N" Spółka partnerska w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w zakresie dokumentowania wydatków obejmujących koszty opłaty skarbowej i sądowej z dnia 25 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1969/11 w ten sposób, że w rubrum wyroku zastąpić błędnie oznaczoną stronę skarżącą "N" Spółka partnerska w K" prawidłowym brzmieniem ""N" Spółka partnerska w K."; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1969/11 poprzez zastąpienie w pierwszym zdaniu pierwszego akapitu uzasadnienia błędnie określonej strony skarżącej "N" Spółka partnerska w K." prawidłowym brzmieniem "N" Spółka partnerska w K.". W dniu 24 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok, sygn. akt I SA/Kr 1969/11, w którego rubrum błędnie oznaczono stronę skarżącą jako "N" Spółka partnerska w K." zamiast "N" Spółka partnerska w K". Identyczny błąd wkradł się do uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Stąd zaistniała konieczność sprostowania powyższej oczywistej omyłki. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), który stanowi, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a może to uczynić na posiedzeniu niejawnym. Powyższe uregulowanie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 487).