I SA/Kr 1977/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 30 września 2010 roku Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia : - odrzucić skargę - Pismem z dnia 24 października 2010r. skarżąca D.S. wniosła skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 30 września 2010 roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja niniejsza została wydana na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W końcowej części interpretacja zawierała pouczenie, iż na wydaną interpretację służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31 - 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Skargę wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, bez uprzedniego złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został m.in. w art. 52 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Art. 52 § 3 p.p.s.a. zawiera właśnie wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił zatem warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż interpretacja indywidualna wydana przez właściwy organ samorządu terytorialnego na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, skarżąca została prawidłowo i w sposób wyczerpujący pouczona przez organ o trybie zaskarżenia indywidualnej interpretacji. Pouczenie było czytelne i fakt, że skarżąca działa samodzielnie (bez profesjonalnego pełnomocnika) – wobec treści pouczenia – nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Tymczasem skarżąca bez wyczerpania trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę z treści złożonego przez skarżącą pisma jednoznacznie wynika, iż stanowi ono skargę na interpretację Ministra Finansów z dnia 30 września 2010 roku nr [...], skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nie zmienia tego fakt, iż skarga została wniesiona w terminie właściwym dla wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak bowiem już wskazano wyżej, z treści pisma skarżącej jednoznacznie wynika, że jest ono skierowane do Sądu i stanowi skargę na interpretację. Tymczasem skargę miało poprzedzić wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które powinno być skierowane do organu. Zatem pomimo prawidłowego pouczenia przez organ wydający interpretację, przed złożeniem skargi do Sądu skarżąca nie wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Stąd w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Jeszcze raz podkreślić należy, iż zakwestionowanie działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. Skoro skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie dostosowała się do wymogu zawartego w art. 52 § 3 p.p.s.a., to Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę. Na podstawie tego przepisu Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. art. 52 § 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.