I SA/Kr 1977/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego postanawia: 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat K.K.-M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 4 428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), w tym: tytułem opłaty kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) i tytułem podatku od towarów i usług kwotę 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych). Wyrokiem z dnia 12 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego. W dniu 16 maja 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm prawem przepisanych, wobec braku uiszczenia tych kosztów przez skarżącego w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 §2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Sąd stwierdza, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wydanego w niniejszej sprawie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi bowiem żaden z przypadków uregulowanych w ww. art. 157§1 p.p.s.a. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje bowiem sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w wyroku. Przepisy art. 209, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. dotyczą bowiem zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami i nie mogą mieć zastosowania do wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. Wskazany wyżej art. 209 p.p.s.a. dotyczy zresztą sytuacji, gdy Sąd uwzględnił skargę, a nie orzekł o jej oddaleniu jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Podstawy do uzupełnienia wyroku nie stanowi także art. 250 powołanej ustawy, zgodnie z którym wyznaczony adwokat, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie według jakich zasad pełnomocnik z urzędu otrzymuje wynagrodzenie. Sąd zauważa jednak, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem. Z przepisów p.p.s.a. wynika także, że referendarze sądowi są uprawnieni do rozpoznawania wniosków o przyznanie wynagrodzenia i wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a). Podsumowując Sąd zauważa, że nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu w wyroku z dnia 12 maja 2014 r. orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. W związku z tym odmówiono uzupełnienia wyroku w żądanym zakresie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia działając na zasadzie art. 157§1 i §2 p.p.s.a. Powyższe uwagi odnoszą się wyłącznie do wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku i nie oznaczają, że Sąd nie może rozpoznać niniejszym postanowieniem złożonego przed rozprawą wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką, pełnomocnik z urzędu T. P. - adwokat K. K.-M., brała udział w postępowaniu przed WSA w Krakowie (protokół rozprawy z 12 maja 2014 r.), a także w piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2014 r. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Tym samym dokonała czynności, których koszt ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a wskazanego rozporządzenia, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę wynagrodzenia adwokackiego oblicza się na podstawie §6. Ponieważ w rozpoznanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 105 000 zł, zastosowanie znajdzie §6 pkt 6 powołanego rozporządzenia. Wynagrodzenie pełnomocnika wynosi zatem 3600 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów uznano, że pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 3600 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług wynoszącą 23%, tj. o kwotę 828 zł. Wobec powyższego, na zasadzie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §6 pkt 6 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji postanowienia.