I SA/Kr 1994/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1994/15 oddalił skargę W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący wniósł 1 lipca 2016 r. (data wpływu) do Sądu wniosek o zwolnienie go od opłat sądowych. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z 20 października 2016 r. pozostawił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego bez rozpoznania. W.G. wniósł w terminie sprzeciw od powyższego zarządzenia, podnosząc, że przesłane przez niego formularze pochodzą ze strony ministerstwa i są prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 13 lutego 2017 r. utrzymał w mocy ww. zarządzenie referendarza sądowego z 20 października 2016 r. Odpis postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 8 marca 2017 r. Przesyłką pocztową nadaną 15 marca 2017 r. Skarżący wniósł pismo zatytułowane "Zażalenie/sprzeciw", nakierowane na zaskarżenie postanowienia z 13 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie, z dniem 15 sierpnia 2015 roku, ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015, poz. 658). Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd drugiej instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw Skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z 20 października 2016 r. i postanowieniem z 13 lutego 2017 r. utrzymał je w mocy. Obecnie na gruncie P.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II FZ 196/11, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę fakt, że strona wniosła zażalenie na prawomocne postanowienie, od którego P.p.s.a. środka odwoławczego nie przewiduje, Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., o czym orzekł w sentencji postanowienia.