I SA/Kr 2000/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2015r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku przybliżonego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 listopada 2015 r. M.M. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2015r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku przybliżonego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010r. W skardze skarżący zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podał, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i osobistej. Zdaniem skarżącego, skutkiem działań organów skarbowych został zmuszony do zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej, albowiem nie posiadał środków finansowych, nawet na bieżącą działalność. Z uwagi na zajęcie rachunków bankowych nie posiada aktualnie środków, nawet na uregulowanie obligatoryjnych danin publicznych, obciążających przedsiębiorcę zatrudniającego pracowników, nie wspominając o ich wynagrodzeniu. Naturalną konsekwencją niemożności prowadzenia działalności jest powstanie szkody na majątku skarżącego, która wynika z utraty korzyści, które mógłby osiągać, gdyby w dalszym ciągu prowadził działalność, a jednocześnie z uwagi na zablokowanie jakiejkolwiek działalności, w związku z utratą pozycji na rynku, kontrahentów i współpracowników. Niemożność prowadzenia działalności powoduje również określone reperkusje na gruncie prawa cywilnego, związane z niemożnością wykonywania wymagalnych zobowiązań, pogłębiając zadłużenie skarżącego. Jednocześnie, skarżący podał, że powrót sytuacji sprzed wydania zaskarżonej decyzji już na obecnym etapie nie jest łatwy, z uwagi na utratę pozycji na rynku oraz kontrahentów i współpracowników, a w dalszym trwaniu zabezpieczenia sytuacja prowadzi wprost do upadku firmy. Równocześnie działalność ta jest wynikiem wielu lat ciężkiej pracy skarżącego i budowy dobrze prosperującego przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącego, efektem wykonania zaskarżonej decyzji jest obecnie powstanie i pogłębienie się istotnej szkody w dobrach chronionych skarżącego, przy czym także możliwość restytucji stanu poprzedniego jest bardzo trudna. Tym samym na każdym polu oddziaływania, zaskarżona decyzja wyrządza skarżącemu rażąco niewspółmierną szkodę, mając przy tym na uwadze znikome prawdopodobieństwo wykreowania zobowiązania w wysokości przytoczonej w decyzji. Skutek taki jest zatem zbyt daleko idący, mając na uwadze stan postępowania i brak przekonywujących dowodów, aby w ogóle skarżący był zobowiązany do zapłaty podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu, uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został sformułowany w sposób wskazujący na konkretne okoliczności, które świadczą o tym, że w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona określiła, na czym konkretnie mają one polegać. Jak podał skarżący, jego rachunki bankowe są zajęte, przez co: "nie posiada środków na uregulowanie obligatoryjnych danin publicznych obciążających przedsiębiorcę zatrudniającego pracowników, nie wspominając o ich wynagrodzeniu". Skarżący swój wniosek argumentował również tym, że jego działalność gospodarcza jest zablokowana, utracił on pozycję na rynku, kontrahentów i współpracowników, a w dalszej perspektywie nie jest w stanie wykonać wymagalnych zobowiązań, co pogłębia jego zadłużenie i rodzi obawę upadłości firmy, która jest wynikiem wielu lat jego pracy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem złożonej skargi, może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sferze prosperowania skarżącego na rynku, w kontekście ciągle pogłębiającej się negatywnej sytuacji finansowej skarżącego, a dodatkowo odnoszącej się do możliwości płatniczych skarżącego, jako przedsiębiorcy w zakresie wynagrodzeń dla pracowników. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty owej należności, należało mieć na uwadze konsekwencje wynikające z nieterminowego wykonania innych obciążających stronę zobowiązań. W tej sytuacji, mając na uwadze całokształt okoliczności, Sąd uznał, że realizacja zaskarżonej decyzji, w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych, mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku skarżącego, co należy uznać za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Wobec powyższego, Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a.