I SA/Kr 2002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2018 r. sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2015 r. nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2010-2015 - skargi oddala - Decyzjami z dnia 23 kwietnia 2015 r. Burmistrz Miasta S. określił A. Spółce z o.o. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2010-2015. W uzasadnieniu rozstrzygnięć podkreślił, że skoro Spółka jest przedsiębiorcą – podmiotem prawa, który prowadzi we własnym imieniu działalność gospodarczą, to wszystkie nieruchomości będące w jej posiadaniu powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, tj. jak za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podał, że uchwały Rady Miejskiej w sprawie określenia stawek podatkowych od nieruchomości różnicują stawki w zależności od rodzaju prowadzonej działalności, dlatego wobec podatnika zastosowano najniższą możliwą stawkę, tj. jak za działalność usługową – zgodnie z przeważającym przedmiotem działalności przedsiębiorcy ujawnionym w rejestrze GUS. Organ podkreślił, że czasowe niewykorzystywanie nieruchomości lub zawieszenie działalności nie ma znaczenia dla zasadności jej opodatkowania stawkami jak przy działalności gospodarczej. Nie ma również zastosowania wyłączenie spowodowane względami technicznymi, gdyż dotyczy ono takich wad fizycznych budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorców. W odwołaniach od powyższych decyzji pełnomocnik podatnika – wnosząc o ich uchylenie - zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. "art. 5 ust. 1 pkt 1 lit." oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że podatek od nieruchomości wskazanej w zaskarżonych decyzjach powinien być obliczany według stawek właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 2. postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180§1, art. 181, art. 187§1, art. 191 oraz art. 207§1 i art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzjami z dnia 8 października 2015 r. utrzymało decyzje organu I instancji w mocy. W uzasadnieniach rozstrzygnięć, organ zacytował szereg przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3, który określa, że przez "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zwrócił w związku z tym uwagę na dokonane w tym przepisie rozróżnienie dwóch kategorii podmiotów: przedsiębiorcy oraz innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Organ odwoławczy stwierdził, że wprowadzenie wskazanego rozróżnienia musi prowadzić do wniosku, że w kategorii "innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą" nie mieści się pojęcie "przedsiębiorcy". Zasadna jest zatem konstatacja, że o zaliczeniu do kategorii "przedsiębiorców" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie decyduje fakt prowadzenia przez podatnika sprzedaży produktów lub usług. Kolegium stwierdziło, że zawiązana w celach gospodarczych spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. przepisu, nawet jakby nie podjęła efektywnych ekonomicznych działań, tj. jeszcze nie uzyskuje przychodów. Wykazanie samego faktu posiadania nieruchomości przez Spółkę kwalifikuje je do uznania za "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Kolegium stwierdziło końcowo, w zakresie składanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W skargach na powyższe decyzje SKO w K. pełnomocnik Spółki – wnosząc o ich uchylenie – zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. "art. 5 ust. 1 pkt 1 lit." oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że podatek od nieruchomości wskazanej w zaskarżonych decyzjach powinien być obliczany według stawek właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 2. art. 122, art. 180§1, art. 181, art. 187§1, art. 191 oraz art. 207§1 i art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; 3. art. 123§1 w zw. z art. 200 §1 O.p., poprzez brak zapewnienia pełnomocnikowi Spółki czynnego udziału na każdym etapie postępowania odwoławczego, w tym poprzez brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; 4. art. 123§1 O.p. poprzez brak doręczenia rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej pełnomocnikowi strony skarżącej, czym to pozbawiono stronę możliwości aktywnego uczestniczenia na każdym etapie postępowania; 5. art. 187§1, art. 188 O.p. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak rozpoznania wniosków dowodowych pochodzących ze źródeł osobowych, mających za cel wykazanie braku wykorzystywania nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalności gospodarczą. Odpowiadając na skargi, SKO w K. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargi są niezasadne. Przedmiotem sporu jest w istocie zastosowana wysokość stawki podatku od nieruchomości. Skarżąca Spółka nie zgadza się w tym względzie z organami podatkowymi, wskazując, że sporne nieruchomości nie wyczerpują definicji zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy zatem wskazać, że pojęcie gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej zdefiniowano na użytek ustawy podatkowej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten – w brzmieniu obowiązującym w latach 2010 – 2015 stanowił, że grunty, budynki i budowle związane (podkreślenie Sądu) z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy (podkreślenie Sądu) lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie ma zatem racji strona skarżąca, że opodatkowanie budynków według stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a i pkt 2 lit.b u.p.o.l. jest uzależnione od faktycznego wykorzystania przez przedsiębiorcę. W świetle wyżej zacytowanej definicji gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej jest grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy. Okoliczności faktyczne związane z niedostosowaniem nieruchomości do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej czy faktyczna rezygnacja z gospodarczego wykorzystania gruntu (budynku) nie ma w rozpoznanych sprawach znaczenia z punktu widzenia stawki podatkowej. Faktyczne zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej miałoby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby chodziło o grunt stanowiący użytek rolny lub las, w tym bowiem przypadku ta okoliczność decyduje o tym, czy dany grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W rozpoznanych sprawach sytuacja taka jednak nie miała miejsca. Podsumowując Sąd stwierdza, że o tym, czy dana nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest bowiem samo posiadanie danej nieruchomości przez przedsiębiorcę (osobę prawną). W rozpoznanych sprawach bezspornym jest, że Spółka była posiadaczem zabudowanych nieruchomości co uzasadnia twierdzenie o ich związaniu z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji zastosowaniu wyższej stawki podatkowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd zauważa, że organy podatkowe zebrały materiał dowodowy wystarczający – w świetle mających w sprawach zastosowanie przepisów prawa materialnego - do wydania decyzji rozstrzygających sprawy co do istoty. Sąd nie stwierdził żadnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik spraw. Mając na uwadze ww. okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, co uzasadniało oddalenie skarg na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).