I SA/Kr 201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 listopada 2010 r. nr [...] i [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006 i 2007 postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu 22 czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r. Przedmiotowe pismo skarżącej K. S. zawierało również wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu tegoż wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniesiono, że skarżąca nie dopełniła czynności z uwagi na nieporozumienie jakie zaszło w kontaktach jej syna M. S. z profesjonalnym pełnomocnikiem reprezentującym skarżącą w niniejszym postępowaniu – adwokatem M.L.. Z uwagi na wiek i stan zdrowia skarżąca nie mogła brać osobistego udziału w spotkaniach z pełnomocnikiem, dlatego też wyręczał ją w tym syn, który nie zrozumiał intencji skarżącej, iż nie będzie skarżyć zapadłego w sprawie wyroku, ale chciałaby zapoznać się z argumentacją Sądu na piśmie. Syn skarżącej przekazał jednak pełnomocnikowi błędną informację, że wolą K.S. jest, by adwokat nie sporządzał wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku. Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na nieporozumienie, bez swojej winy została pozbawiona możliwości zapoznania się z argumentacją Sądu i na skutek zaistniałej sytuacji pogorszona została jej sytuacja procesowa, gdyż pozbawiona została możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej zapadłego wyroku. Jednocześnie K.S. wskazała, że o całej sytuacji dowiedziała się dopiero w dniu 15 czerwca 2011 r., a celem uprawdopodobnienia podnoszonych okoliczności wniosła o przesłuchanie syna M. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 cytowanej ustawy). Zgodnie zaś z art. 87 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przy czym w oparciu o ugruntowane poglądy doktryny i orzecznictwa należy stwierdzić, że brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Jako chybione należy uznać zatem argumenty skarżącej, że niedopełnienie czynności w terminie spowodowane było nieporozumieniem w kontaktach syna M. S. z pełnomocnikiem skarżącej, który oświadczył adwokatowi w imieniu matki, że ta nie zamierza skarżyć wyroku, a zatem adwokat nie musi składać wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku, podczas gdy faktyczną wolą skarżącej była chęć poznania argumentacji Sądu na piśmie. Nie jest to okoliczność niezależna od skarżącej, nosząca znamiona wyjątkowej, której skarżąca nie mogła przezwyciężyć. Wręcz przeciwnie – kwestia przeoczenia, czy nieporozumienia jest okolicznością obciążającą skarżącą i stanowi o jej zawinionym niedbalstwie przy prowadzeniu własnych spraw i doborze osób kontaktujących się w imieniu skarżącej z jej profesjonalnym pełnomocnikiem. Na marginesie należy tylko podnieść, że uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu obciążone jest pewną niekonsekwencją argumentacji. W jednym miejscu skarżąca podnosi bowiem, że nie zamierzała skarżyć wyroku, a jedynie zapoznać się ze stanowiskiem Sądu i motywami rozstrzygnięcia na piśmie, w drugim zaś, że na skutek zaistniałej sytuacji pozbawiona została możliwości przeprowadzenia instancyjnej kontroli zapadłego w sprawie wyroku. Nie mógł zostać również uwzględniony wniosek o przesłuchanie M. S. na okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu, gdyż sądy administracyjne nie przeprowadzają dowodu z przesłuchania stron, czy świadków, a jedynie wyjątkowo prowadzą uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów (art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Działania skarżącej i jej syna, które bezpośrednio obciążają skarżącą należy ocenić więc w kategoriach zawinionego zaniedbania, które nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.).